Film / Films

The Mummy Returns

recensie: The Mummy Returns

.

70.1 miljoen dollarin het openingsweekend in Amerika. Dit zegt heel wat over het vervolg van het dramatisch slechte The Mummy en over de special effects die The Mummy Returns rijk is. Want daar gaat het in deze film toch echt om. Hierdoor gaan de mensen naar de bioscoop. De technologie is nu zo ver, dat de prachtigste effecten kunnen worden gecreëerd. Op een groot scherm met perfect surround geluid is dit een waar spektakelstuk.

Het verhaal in een notendop. Rick (Brendan Fraser) is inmiddels getrouwd met de hete stoot uit het eerste deel (Rachel Weisz). Samen hebben zij een zoontje, en op nogal onverklaanbare redenen gaan zij terug naar het strijdtoneel waar het eerste drama zich heeft afgespeeld. Vanuit daar brengen zij een belangrijk artifact mee terug, en dit blijkt alleen maar onheil te brengen. Zoontje doet het artifact op zijn pols, zoontje krijgt het artifact niet meer af, zoontje wordt ontvoerd en wederom meegenomen naar “mummy-town”. Natuurlijk moeten vader en moeder nu weer terug om hun nazaat van alle narigheid te bevrijden. Tegelijkertijd worden er natuurlijk een zootje mummy’s weer tot leven geroepen en is de ellende weer helemaal opnieuw begonnen.

~

Dit is eigenlijk het belachelijke verhaal van de mummy, maar wat je jezelf eigenlijk moet afvragen is: maakt het verhaal echt uit? Nope. Helemaal niks. Waar The Mummy zichzelf nog serieus nam, doet zijn opvolger dit totaal niet. Brendan Fraser speelt wederom de avonturier Rick O’Connell. En hij met name is een grappige factor in de film. Je kan je met hem indentificeren omdat hij ook weinig van al deze mummy-mythologie afweet. Dus telkens als hij weer vaag gebrabbel over mummy’s en reincarnaties naar zijn hoofd krijgt reageert hij onverschillig, en zonder blikken of blozen kraakt hij het gehele script meerdere keren af.
De makers waren ook echt al van plan om er een humoristische film van te maken. En dit is een goed punt. Het gaat om de special effects, en alles daaromheen is bijzaak. Waarom dat dan niet zo grappig en leuk mogelijk maken. Ik geef ze helemaal gelijk.

Werkelijk duizelingwekkend mooie special effects maken deze film tot een ware must om in de bioscoop te zien. Je aandacht verslapt geen moment omdat de actie onverstoord twee uur lang doorstuwt. Het verhaal is een drama, maar door de humor die erin verweven zit, blijft de film ten alle tijden vermakelijk.

Film / Films

Moulin Rouge!

recensie: Moulin Rouge!

.

Aan het einde van de negentiende eeuw was het in Parijs goed toeven voor schilders, schrijvers en andere artistiekelingen. Het klimaat in de stad stimuleerde nieuwe ideeën en idealen leken daadwerkelijk een kans van slagen hebben. Van heinde en verre kwamen jonge dromers op de stad af, niet wetende dat opium en absint de enige redmiddelen voor hun dromen zouden worden. Het dagelijks bestaan had weinig plaats voor dromen, maar voor syfilis en teleurstellingen des te meer. Parijs is geen stad om in te wonen, Parijs is een stad om over te dromen.

De jonge schrijver Christian (Ewan McGregor) gaat naar Parijs om zich aan te sluiten bij de bohémiens van Montmartre. Met een enorme obsessie voor liefde, maar nog nooit verliefd geweest krijgt hij de kans van Toulouse Lautrec een show voor de Moulin Rouge te schrijven. Met de veelbelovende titel “Spectacular Spectacular” gaat Christian vrolijk aan de slag. Wanneer hij voorgesteld wordt aan Satine (Nicole Kidman), de hoofdrolspeelster van de show, is het mis. Christian is op slag verliefd en zijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Satine is het paradepaardje van de Moulin Rouge. Ze weet wat mannen willen en speelt daar genadeloos op in. Satine is zoals dat vroeger zo mooi heette een courtisane. Een courtisane had stijl, hield van stijl en oversteeg het niveau van de gewone huis-tuin-en-keukenhoer. Tegenwoordig moeten we het doen met hulpeloze Oostblokmeisjes die sip en veel te zwaar opgemaakt achter hun raampje zitten te wachten tot er een of andere boerenlul langskomt met honderd gulden. Dansjes maken zullen deze meisjes niet doen en de mannen het hoofd op hol brengen zal er ook wel niet meer bij zijn.

~

Maar in de wereld van hoeren, pooiers en geile rijkaards is het voor een goedwillende naïeve jonge schrijver moeilijk zich te handhaven. Verliefd worden op een hoer is niet zo moeilijk, wat veel moeilijker is, is omgaan met de argwaan en jaloezie, maar Christian laat zijn liefde niet zomaar van zich afpakken. Hij gaat de strijd aan met de gefrustreerde hertog van Monroth die Satine min of meer gekocht heeft, maar wat is belangrijker voor een prostituee? Geld of liefde, een moeilijke zaak voor een vrouw die haar lichaam altijd beschouwde als een bron van inkomen. Zal de liefde overwinnen?

Wat een heerlijk eenvoudig liefdesverhaal. Van liefdesverhalen kennen we er genoeg, maar Moulin Rouge is in alles een unieke en schitterende film. Parijs ziet er dromerig uit als in je stoutste fantasieën. Van begin tot eind is alles zo dik en mooi aangezet dat je denkt in een sprookje rond te lopen. Alles beweegt, straalt en kookt. De beelden lopen op ongekende energieke wijze in elkaar over en zijn zeer goed gemonteerd.

Speciale aandacht verdient de muziek in Moulin Rouge. Zoals bekend speelt de film zich af aan het einde van de negentiende eeuw, en daardoor lijkt de muziekkeuze bizar: Madonna, Nirvana, Elton John, Queen, Fat Boy Slim, U2, the Beatles en ga zo maar door. Het is duidelijk dat de muziek niet strookt met de periode waarin alles zich afspeelt, maar het werkt wonderwel. Wanneer de liedjes door de acteurs gezongen worden lijkt het in die zin ook de juiste keuze voor de scène. Voor dit soort postmoderne grapjes heb je bij uitstek iemand als Baz Luhrmann nodig, die met zijn Strictly Ballroom en zijn superuitvoering van Romeo + Juliet al liet zien dat er wel degelijk leuk gespeeld kan worden met filmconventies.

Moulin Rouge is een prachtig en levendig filmisch feest geworden waarvan je eigenlijk alleen kunt zeggen: Gaat dat zien!

Film / Films

Miss Congeniality

recensie: Miss Congeniality

“Never Mess With An Agent In A Dress”, zo luidt een van de taglines van deze film. En zo is het! Met Gracie Hart (Sandra Bullock) valt niet te spotten. Gracie is een FBI-agente, of eigenlijk moet ik “agent” zeggen. Gracie gedraagt zich namelijk allerminst als een vrouw. Ze loopt erbij als een lesbische milieuactiviste, zuipt, rookt en lost haar problemen met de vuist op. Maar laten we nou wel wezen; op een ordinaire Sandra Bullock zitten we echt niet te wachten. Wij willen een lieve schattige en charmante Sandra – daarvoor gaan we toch naar deze film…

Wanneer er bij de Missverkiezing van Amerika dreigementen binnen komen van de terrorist “Citizen” wordt de FBI opgetrommeld om deze zaak te gaan onderzoeken. Tot grote ontsteltenis van Gracie moet zij undercover, als deelneemster, de zaak onderzoeken. Om Gracie toch nog een beetje fatsoenlijk voor de dag te brengen, wordt de hulp ingeroepen van een uitgerangeerde homofiele mode- en cosmeticakenner genaamd Victor Melling (Michael Caine.) Victor heeft er niet veel vertrouwen dat er van deze “Dirty Harriet” nog iets te maken valt. Maar gelukkig valt er met wat make-up en mooie kleding heel wat te verbergen. Na een flinke metamorfose hebben we onze eigen lieve Sandra weer terug! Althans esthetisch gezien; voor de rest blijft ze zo recalcitrant als de pest. Onder het mom van “jullie kotsen het toch weer uit” leert Gracie de andere meisjes pizza’s eten en de geneugten van de alcohol.

~

Op het pad naar de finale blijkt Gracie toch meer vrouw te zijn, maar dat was voor ons aan het begin van de film allang duidelijk. Op jacht naar de terrorist gebeuren er hier en daar nog wat grappige dingen, Sandra maakt wat cliché-opmerkingen en dat was het dan wat betreft Miss Congeniality.
Echt slecht kan ik Miss Congeniality niet noemen. De grappen zijn weliswaar zo afgezaagd als het maar kan, maar brengen nog wel een glimlachje teweeg. Dit is zo’n film waar je je prima mee kunt vermaken, maar nooit weer aan terug zult denken. Sandra Bullock is best grappig ofschoon het haar niet goed afgaat een onbeholpen wijf te spelen. Haar knorrende lachje is misschien wel het enige wat mij van deze film zal bijblijven. Michael Caine heeft een leuke rol en had wel wat meer aandacht mogen krijgen.

Sandra Bullock was zelf een van de producers. Jammer genoeg heeft ze in die rol tot nu toe niet meer dan zeer middelmatige dingen laten zien (Hope Floats, Gun Shy). Het lijkt erop dat Bullock gewoon voor de camera moet staan in plaats van zich te bemoeien met andere facetten van de filmindustrie.

Film / Films

The Million Dollar Hotel

recensie: The Million Dollar Hotel

.

million02.jpgLos Angeles 2001 doet wat vreemd aan, wat hiervan exact de functie is wordt niet echt duidelijk. Dit is ook niet belangrijk eigenlijk. Feit is dat het ‘Million Dollar Hotel’ thuisbasis is van een groep maatschappelijk gedegenereerde figuren.

Als Izzy, zoon van een rijke Joodse bankier maar een in het leven losgeslagen kunstenaar en bewoner van het hotel, dood wordt aangetroffen op straat na een val, komt de klungelig rechtlijnige FBI-agent Skinner (Mel Gibson) in actie. Skinner doet in zijn zoektocht naar de waarheid veelvuldig beroep op Tom Tom, de sul van het gezelschap (“mijn taak bestaat eruit dat ik niet in de weg loop”). Deze heeft op zijn beurt diepe gevoelens voor Eloise, een lief, mooi, maar gestoord meisje. Skinner laat de mogelijkheid dan ook niet onbenut om de liefde als middel tot de waarheid te benutten en bedenkt een simpel plan waarin verraad en belofte elkaar overlappen. Hij biedt Tom Tom een nachtje met Eloise in ruil voor de waarheid. Dan blijkt dat Tom Tom toch niet zo traag van begrip is als iedereen dacht.

Vervolgens is er “de Walrus”: John Lennon maar dan niet dood, zeg maar. Ook hij moet van Skinner zijn relatie met de vermoorde (?) Izzy aantonen, maar ziet in alles waarover hij ondervraagd wordt een link met de Beatles. Het is uiterst komisch om te zien hoe Skinner eigenlijk gedurende de hele film tot wanhoop gedreven wordt.

~

Hoewel de film traag op gang komt – balancerend op randje saai – wordt geleidelijk duidelijk wat de bedoeling is. Mede onder invloed van de filosofisch getinte gedichten (het erfgoed van Izzy) en uitspraken betovert de film meer en meer om op een gegeven moment te culmineren in een fantastisch samenspel waarin elementen als liefde, gedachten, eerlijkheid, eenzaamheid en status op een meeslepende manier belicht worden.

De sfeer wordt versterkt door het prachtige camerawerk. Als je niet vies bent van een beetje “satirisch noir” en het niet erg vindt om in een vrijwel lege bioscoop te zitten, bekijk dan The Million Dollar Hotel. Hij is de komende drie weken nog wel in de filmtheaters.

Film / Films

The Mexican

recensie: The Mexican

.

Op dit moment is Julia Roberts de best betaalde en meest bekende actrice van de wereld, en anno 2001 kan ze elke rol krijgen die ze wil. Zeker ook met haar kersverse Oscar op zak voor haar rol in Erin Brockovich. Haar eerstvolgende keuze na die film viel op de low-budget film The Mexican. Samen met niemand minder dan Brad Pitt. Low budget denk je dan? Ja. De film kostte bij elkaar 35 miljoen en beide acteurs namen voor hun rol elk een bescheiden bedrag in rekening. Dit met de motivatie dat ze altijd nog eens samen wilden spelen in een film met een goed script. The Mexican van Gore Verbinski is zo’n film naar hun mening.

Het verhaal van The Mexican is opgesplitst in twee verhaallijnen. De film begint met de scheiding tussen de twee geliefden Jerry (Pitt) en Samantha (Roberts). Jerry werkt voor een criminele organisatie en omdat hij zijn laatste ‘job’ verknald heeft, dient hij nu als straf naar Mexico te gaan om daar een legendarisch pistool (genaamd: The Mexican) te vinden, en vervolgens aan zijn baas te retourneren. Samantha vind dat Jerry egoïstisch bezig is en nooit aan haar denkt. Zij wil naar Las Vegas, maar Jerry kan niet omdat hij gedwongen naar Mexico moet, en daarom besluit Samantha om Jerry een goeie reis te wensen en vervolgens alleen haar weg te vervolgen naar Vegas.

~

Jerry is niet de meest pientere jongen en zorgt ervoor dat zijn trip naar Mexico niet de meest succesvolle wordt. Samantha, aan de andere kant van het verhaal, komt niet ver met het bereiken van Vegas omdat ze eigenlijk prompt na het vertrekken al de ‘bad guys’ op haar nek krijgt. Leroy (sterk neergezet door James Gandolfini) is op pad gestuurd om via Samantha het pistool in handen te krijgen wat door Jerry opgehaald wordt. Al na een tijdje komt Leroy erachter dat Samantha niks afweet van Jerry, waar hij zit en of hij het pistool al daadwerkelijk in bezit heeft. Leroy besluit de in de knoop zittende Samantha, te helpen om naar Vegas te gaan. En het merendeel van hun verhaallijn wordt besloten met diepe gesprekken over relaties, de onzekerheid van Samantha, en het feit dat Leroy homo is. De andere verhaallijn met Pitt en de problemen waar hij tegen aanloopt in Mexico is veel leuker om te zien.

Het eerste deel van de film is erg boeiend en leuk. Beide verhalen zijn onderhoudend en het tempo verslapt geen enkel moment. Na het eerste uur sluipen de clichés en Hollywoodmomenten toch de film binnen. Zo geloofwaardig en grappig dat het eerste uur was, zo cliché en ongeloofwaardig is het tweede uur. Hierin komt toch wel erg duidelijk naar voren dat het einde, het gelukkige samenkomen van Roberts en Pitt, al vast lag en hier naar toegewerkt moest worden. Een kort optreden van Gene Hackman en een onverwachte plotwisseling bij het einde kunnen niet voorkomen dat de film toch een zuur nasmaakje achterlaat.

Film / Films

Met grote blijdschap

recensie: Met grote blijdschap

.

Dat we het leven niet in de hand hebben is zo langzamerhand voor de meeste mensen een draaglijk feit geworden. Des te harder wordt het wanneer we geconfronteerd worden met twee broers die louter door omstandigheden een compleet verschillend leven lijden. Met Grote Blijdschap demonstreert dit op een feilloze manier; zelfs zo goed dat de ongrijpbaarheid van ons leven weer ondraaglijk wordt.

Ad (Jack Wouterse) en Luc (Jaap Spijkers) zijn twee broers die elkaar vijftien jaar niet hebben gezien. Luc is een quasi geslaagde burgerman die zijn leven volgens het boekje leeft. Ad daarentegen heeft zich teruggetrokken in de Ardennen en brengt zijn miezerige bestaan door met het opzuipen van zijn eigen gestookte jenever.

Luc heeft geen hoge pet op van zijn logge en domme broer. Achter een waas van vriendelijkheid probeert hij Ad te kwetsen en zichzelf te prijzen. Even lijkt het dan ook dat de gecultiveerde Luc alles wat beter op een rijtje heeft dan zijn falende broer. Maar wanneer op een thrillerachtige manier uit de kelder het gehele familiedrama gecompleteerd wordt, blijkt dat de lompe Ad een bewonderenswaardiger leven lijdt (sic) dan zijn “succesvolle” broer. Stap voor stap leidt Crijns ons naar de kern van de zaak; de vernederingen in de jeugd, de angst om jezelf te zijn en een permanente levenspijn die de beide broers contrasteert.
We dalen af in de diepste pijn en onmacht gevuld met een doortimmerde psychologie, waar wanhoop het enige redmiddel lijkt te zijn.

Met Grote Blijdschap is met zijn kleine cast een prachtige acteerfilm geworden. Jack Wouterse is fantastisch als de fysiek en psychisch gehavende Ad. De psychologische spanning tussen Jack Wouterse en Jaap Spijkers straalt zo veel kracht en angst uit, dat het de film een zinderende maar toch zeer ingetogen spanning geeft. Niet alleen de acteurs zorgen voor een indringende film, ook het camerawerk van Joost van Gelder draagt bij tot de algehele geslaagdheid van de film. Door het gebruik van vreemde camerastanden en merkwaardige close-ups wordt het psychisch leed succesvol benadrukt.

Met Grote Blijdschap is voortgekomen uit het No More Heroes-project. Dit is de opvolger van het low budget-project Route 2000, dat onder andere de succesvolle film De Poolse Bruid voortbracht. Dit jaar zullen vijf films van dit project in première gaan. Met Grote Blijdschap heeft het spits op zeer succesvolle wijze afgebeten. Alleen met deze film is wat mij betreft het project al geslaagd.

Film / Films

Men of Honor

recensie: Men of Honor

.

Nou is Robert de Niro altijd een plezier om naar te kijken en ook Cuba Gooding Jr. is geen slechte acteur, maar wat die twee samen in Men of Honor doen is een raadsel. Een tenenkrommende film, met misselijkmakende zoete scènes en een onvoorstelbaar verhaal. En dit alles is nog waar gebeurd ook.

Het begint al zoet als het kleine jongetje Carl Brashear ergens na de Tweede Wereldoorlog tegen zijn papa zegt dat hij niet naar school gaat omdat hij hem moet helpen het land om te ploegen. Zielig, zo’n arme zwarte familie, die het geld bijeen moet schrapen door op andermans land te ploegen voor een schijntje. Zodra Carl wat ouder is en hoort dat je in het leger veel geld kunt verdienen, schrijft hij zich in. Papa en mama de centjes, Carl naar een vliegdekschip als koksmaatje.

~

De rest is geschiedenis. Carl wordt op het vliegdekschip ontdekt als zwemtalent, en een welwillende blanke officier verwijst hem door naar de Marine Duikschool. Tegenwerking, tegenwerking en nog meer tegenwerking voor de arme Carl. Verbitterde duikinstructeur Billy Sunday ziet hem niet zitten, zijn klasgenoten vinden hem niet aardig en dat alles omdat hij zwart is. Maar Carl overwint. Natuurlijk wordt hij Chief Master Diver en krijgt hij uiteindelijk zijn glansrijke carrière. Natuurlijk loopt alles goed af en natuurlijk is die Billy Sunday de kwaadste niet.

Robert de Niro is inderdaad de kwaadste niet. Als Billy Sunday knauwt en snauwt hij in een zuidelijk accent, en hij doet zijn best, maar zijn rol is niet meer dan een typetje. Scènes waar hij meer kan laten zien zijn er maar weinig. Het is wel leuk om te zien hoe hij en zijn dronken vrouw Gwen (Charlize Theron) er een bijzondere relatie op na houden. Jammer dat het scenario die lijn niet verder uitwerkt.

Cuba Gooding Jr. kan mooi volhardend kijken en guitig glimlachen, meer zit er in Men of Honor niet voor hem in. Hij speelt een historische figuur, wiens levensverhaal echt zo gegaan is, maar het is te gek voor woorden om te zien hoe Gooding tegenslag na tegenslag overwint, en daarbij steeds de kaken op elkaar klemt. Dit kan en mag je niet van een acteur eisen.

Regisseur Tillman levert een gladde film af die er technisch goed uitziet, maar die de bioscoopbezoeker misselijk maakt van de hoeveelheden vioolmuziek, gepijnigde blikken en zielige momenten. De Niro en Gooding acteren beiden tot aan de grenzen van hun eendimensionale karakters, en Charlize Theron komt niet vaak in beeld, maar is wel degene die van haar typetje het meeste weet te maken. Wie van zoetsappig melodrama houdt en geniet van goedkope tranentrucjes mag naar Men of Honor. Voor de rest: een waargebeurd drama op RTL4 is geloofwaardiger.

Film / Films

Memento

recensie: Memento

In 1998 debuteerde Christopher Nolan met de film Following. Deze lowbudget film noir was een ware verrassing. Lang is er dan ook uitgekeken naar zijn nieuwe film Memento. Eén ding staat vast: het lange wachten is niet voor niets geweest. Memento is een filmervaring waar je u tegen zegt.

~

Leonard Shelby (Guy Pearce) is in de nacht dat zijn vrouw verkracht en vermoord werd op zijn kop geslagen. Als gevolg hiervan heeft hij geen korte-termijngeheugen meer. Alles wat hij weet is dat hij de moordenaar van zijn vrouw wil wreken. Als vervanging voor zijn geheugen gebruikt Leonard polaroids en tatoeages met de belangrijkste feiten. Met deze wapens gaat Leonard op jacht. Op zich klinkt dit niet zo bijzonder.

Maar nou komt het fascinerende: Leonards jacht op de moordenaar wordt achterstevoren verteld. Door middel van een hechte flashbackstructuur worden we stapje voor stapje in een web vol moedwil en misverstand geplaatst. Tussen deze flashbacks zitten zwart-wit scènes die op een objectieve manier Leonard willen tonen. Ondersteund door zenuwtergende tonen wordt het gezichtspunt van Leonard verder versmald tot claustrofobische proporties.

Onbetrouwbaar

De informatie die Leonard heeft blijkt bij nader inzien helemaal niet zo betrouwbaar te zijn als deze op het eerste gezicht lijkt. De afzonderlijke flashbacks vertonen telkens hetzelfde trucje: Leonard wordt met iets geconfronteerd en vervolgens zien we in de flashback hoe het daadwerkelijk in elkaar zit. In deze episodes wordt er dikwijls misbruik gemaakt van Leonards geheugenkwaal. Langzamerhand wordt de hulpeloosheid en achterdocht van Leonard ook voor de toeschouwer bijna teveel. Een zinderende thriller is dan ook het gevolg.

Memento laat zich ook bekijken met een thematisch oog naar de gevolgen van geheugenverlies voor identiteit. De lengte van zijn geheugen varieert van vijf minuten tot maximaal een kwartier. Hoe is vorming van identiteit mogelijk in zo’n klein tijdsbestek, wat is identiteit dan nog of nog sterker: wie is Leonard Shelby?

Nog een keer

De combinatie van geheugenverlies en een niet-lineaire verteltechniek zorgt voor een paranoïde gevoel die je lang na het zien van de film niet los zal laten. Memento is zo’n film die je meer dan een keer wilt zien om alle puzzelstukjes juist te kunnen plaatsen. Tot die tijd blijft Memento door je hoofd spoken op een fijne en achterdochtige manier.

Christopher Nolan, die Memento baseerde op een kort verhaal van zijn broer Jonathan, is er wederom in geslaagd een uitstekend scenario te schrijven én te verfilmen. Als we dan ook nog even stil staan bij het feit dat Memento nog maar zijn tweede film is, valt er nog heel wat moois van Christopher Nolan te verwachten.

Film / Films

Man on the Moon

recensie: Man on the Moon

.

Slechte grappen en “treiteren” brachten Andy Kaufman een twijfelbare roem. Een man die leefde tussen schijn en wezen. Hij verlegde de grens tussen artiest en publiek, testte het publiek alvorens het iets aan te bieden. Zo las hij aan een stel studenten integraal The Great Gatsby voor, tot absolute verveling van de studenten. Kaufman ging een stap verder met zijn humor, of misschien zijn anti-humor.

Het was aan Jim Carrey de eer Andy Kaufman neer te zetten; iets wat hij weergaloos doet.
Man on the Moon is niet een eerbetoon geworden in de gewone zin van het woord. Kaufman wordt gewoon neergezet zoals hij was: moeilijk in de omgang en met gebreken en al. Juist dit maakt het zo de moeite waard om naar de film te kijken; we worden nogmaals geconfronteerd met zijn gedrag en de daaruit voortkomende consequenties.

We volgen Kaufman gedurende de verschillende periodes in zijn leven: het moeilijk hanteerbare jongetje dat optreedt voor de muur, de van zichzelf verzekerde stand-up comedian, zijn grote doorbraak in Taxi die hem de zo begeerde roem bracht, tot aan zijn dood in 1984.
Zijn one man show in Carnegie Hall wordt gepresenteerd als zijn afscheid, maar dit was in werkelijkheid niet het geval. Wel is waar dat hij na zijn optreden In Carnegie Hall de bezoekers op “Milk and Cookies” trakteerde.

De kracht die Miloš Forman aan de film geeft is dat hij geen redenen geeft waarom Kaufman was zoals hij was. Dit is een zeer groot pluspunt waar andere filmmakers iets van kunnen leren. Juist door niet te analyseren en te moraliseren is het veel interessanter om “levens” te verfilmen en krijgt de kijker de kans zelf een beeld te vormen van het betreffende onderwerp.

Forman heeft een fascinerend beeld gegeven van een onmogelijke maar bijzondere man die genoeg zelfkennis had om van zichzelf te kunnen zeggen: “There’s no way to describe what I do. It’s just me.” Forman heeft met Man on the Moon een mooi en eerlijk monument geschapen van een man die in zijn leven nooit een grap verteld heeft.

Film / Films

The Luzhin Defence

recensie: The Luzhin Defence

.

luzhin2.jpg

Filmgrootmeesters Kubrick en Fassbinder waagden zich er al eens succesvol aan; een roman van Vladimir Nabokov verfilmen. Zeker geen gemakkelijke opgave, waar bovendien moed voor nodig is.

Marleen Gorris, die in 1995 furore maakte met Antonia, heeft nu op zeer respectabele wijze The Defense van Nabokov verfilmd.
John Turturro speelt de geniale, excentriek getourmenteerde schaakgrootmeester Alexander Luzhin. Het leven van Luzhin staat vanaf tienjarige leeftijd helemaal in het teken van schaak. Hij wil en kan niets anders, laat zijn school varen en schaakt door tot hij er zelfs ziek van wordt.
Zijn leraar Valentino werpt zich op als mentor en wil van Luzhin een ware kampioen maken. De daadwerkelijke intenties van de man laten zich niet moeilijk raden, en jawel hoor wanneer het een keer tegen zit laat de mentor Luzhin alleen achter.

Jaren later zijn we te gast bij het wereldkampioenschap schaken in Italië, waar tevens zijn schaakrivaal Turati aanwezig is.
Tegen deze achtergrond ontwikkelt zich een liefdesgeschiedenis met Natalia (Emily Watson).

~

Natalia is een meisje uit gegoede kringen die opzoek is naar een passende echtgenoot. De weerstand van haar moeder is dan ook groot wanneer Natalia met de gekke Luzhin aan komt zetten. Volledig van slag door de plotselinge aanwezigheid van zijn oude leraar en de vreemde emoties die de liefde bij hem oproept lijkt het kampioenschap een mislukking te worden. Maar dan… jawel: de liefde krijgt een kans, Luzhin schaakt als nooit tevoren en haalt uiteindelijk de finale waar Turati op hem wacht. Na een zenuwslopende dag stort Luzhin ineen. Hij kan niet meer functioneren en is een psychose nabij. In deze toestand lost hij de wedstrijd op papier op. Luzhin wordt opgenomen alwaar hij een schaakverbod krijgt opgelegd. Maar wat is voor Luzhin een leven zonder schaak? Juist, zo’n leven kan niet geleefd worden. Nabokov zelf sprak dan ook met recht over “Luzhins zelfmat”

John Turturro speelt als vanouds en het is altijd weer een lust om naar die man te kijken. De rol van Alexander Luzhin is Turturro dan ook op het lijf geschreven. Emily Watson daarentegen haalt niet de kwaliteit van haar rollen in Breaking the Waves en Hilary and Jackie hierdoor krijgt de relatie van Luzhin en Natalia niet de kracht en emotionele geladenheid die het nodig heeft.

Grote literatuur verfilmen is immer een hachelijke zaak, wat vaak op een teleurstellende wijze mislukt. Marleen Gorris is er goed in geslaagd een getrouwe versie van het boek op het witte doek te brengen. Dat dit niet verrassend is bewees ze al in 1997 met een prima verfilming van Mrs. Dalloway. Met The Luzhin Defence heeft Gorris wederom een mooie blijk van haar kunnen gegeven.