Beroepsmusicus Joe is bij gebrek aan passend werk al jaren muziekleraar op een school. Zijn vrouw Angela heeft voor de zoveelste keer hun fraaie appartement in San Francisco verbouwd, met alle lawaai van dien. De riante woning zelf hebben ze geërfd van de ouders van Joe.

Luidruchtige seks

Angela en Joe hebben sinds kort nieuwe bovenburen, die ze eigenlijk alleen vluchtig kennen. Deze Hawk en Pina moeten last hebben gehad van het verbouwingslawaai. Daar staat dus tegenover dat het nieuwe koppel zelf overlast veroorzaakt met hun luidruchtige seks. Tijd voor een kennismaking. De nieuwe buren zullen komen eten.

Verliefd

Vanaf het eerste moment is duidelijk dat Hawk en Pina een totaal andere kijk op leven en liefde hebben dan Angela en Joe. Zij hebben een open relatie, daar waar Angela en Joe monogaam zijn. En terwijl Joe en Angela aldoor in dezelfde groef doormodderen, ook al is het leven allang niet meer leuk, zoeken de verliefde Hawk en Pina naar geluk en genot. Daarmee wordt de confrontatie met de vrijpostige bovenburen een test voor de houdbaarheid van de relatie van Angela en Joe.

Toneelstuk

The Invite is gebaseerd op de Spaanse film Sentimental (2020) van regisseur Cesc Gay, naar een toneelstuk dat Gay zelf schreef. Dat het van oorsprong om een toneelstuk gaat, merk je: op een paar momenten na speelt het hele verhaal zich af binnen de muren van het appartement van Joe en Angela. Regisseur en acteur Olivia Wilde heeft voor haar versie van dit verhaal een topcast tot haar beschikking. De vier acteurs maken de film tot een waar genoegen om naar te kijken.

Mimiek

Wilde neemt zelf de rol van Angela voor haar rekening, met Seth Rogen als haar man Joe. Veel van de geloofwaardigheid van de film komt voort uit de tekstbehandeling: deze twee acteurs schreeuwen, vloeken, schelden, en – wat zeer naturel overkomt – ze vallen elkaar in de rede en praten door elkaar heen. Veel van de interactie blijft opzettelijk beperkt tot de manier waarop ze elkaar aankijken en tot betekenisvolle mimiek om elkaar tot de orde te roepen of te waarschuwen.

Verleidelijk

Maar de echte sterren van The Invite zijn Edward Norton als ex-brandweerman Hawk en Penélope Cruz als zijn uitdagende vriendin, therapeut Pina. Zij acteren ogenschijnlijk moeiteloos de sterren van de hemel. Vooral Norton als Hawk is sterk: hij gaat bijvoorbeeld gewoon door met wat hij aan het doen was, terwijl de hoofdhandeling een andere wending neemt.

Cruz is als Pina zo begripvol, wijs, vriendelijk, verleidelijk en geil dat je helemaal gelooft dat zowel mannen als vrouwen voor haar vallen.

Aan het denken gezet

Mooi is dat de slimme, grappige plot van The Invite ruimte biedt aan totaal uiteenlopende onderwerpen en eigenschappen, zoals trouw en ontrouw, jaloezie, vertrouwen, onzekerheid, angst de ander te verliezen, behoefte aan warmte en liefde, maar ook walging en afgrijzen. De meeste van deze thema’s komen overigens aan bod zonder tekst, dus alleen in lichaamstaal, in blikken en geluiden.
Voor de goede verstaander neemt de plot aan het einde nog een verrassende wending, waardoor je extra aan het denken wordt gezet. Erg knap gedaan.

The Invite draait vanaf donderdag 3 juli 2026 in de bioscopen.

Owen is een kansarme jongvolwassene. Hij woont met zijn broer Matt en diens vriendin in een achterstandswijk onder de spoorbrug. Owen verdient zijn schamele brood als geluidstechnicus in de club op de campus van de universiteit van Manchester. Een niet-student tussen studenten. In die studentenclub ontmoet hij een prachtig meisje. Maar haar vriendinnen trekken haar onder zijn neus vandaan: ze moet mee naar een volgend feest. Het meisje kan nog net haar naam roepen voordat ze haar vriendinnen volgt: Emily. Zonder achternaam. Owen vraagt inderhaast wel nog haar telefoonnummer en dat krijgt hij zowaar van haar. Maar de volgende dag blijkt dat telefoonnummer niet helemaal te kloppen. Wat nu?

Crush

Zijn Emily moet toch te vinden zijn, aan zo’n universiteit. Het eerste meisje dat Owen vindt dat inderdaad Emily heet, ene Emily Raine, blijkt echter niet de gezochte crush te zijn. Sterker: het wemelt aan de universiteit van Manchester van de Emily’s.

Proefkonijn

Emily Raine studeert geesteswetenschappen en zoekt voor haar afstudeerscriptie nog een onderwerp. In de obsessief verliefde Owen ziet Emily Raine opeens een vruchtbaar afstudeeronderwerp. Ze besluit hem te helpen met het zoeken naar ‘zijn’ Emily, echter zonder hem haar dubbele agenda te vertellen: Owen weet niet dat hij opeens een proefkonijn is.

Bridget Jones

Wat volgt is een gekke, lieve, bij tijd en wijle hilarische hedendaagse Assepoester-plot, waarin Owen de zoekende prins is. Dat verkeerde telefoonnummer neemt de plaats in van het glazen muiltje.
Deze romantische komedie is geproduceerd door Tim Bevan en Eric Fellner, van productiemaatschappij Working Title Films. Zij hebben ook Love Actually (2003) en Bridget Jones’s Diary (2001) op hun naam staan.

Stalken

Op zijn zoektocht naar Emily zet Owen alle digitale communicatiemiddelen in, waardoor zijn kwestie viral gaat. Gevolg is dat Owen door de halve campus wordt beticht van stalken. Er ontstaat tweestrijd tussen studenten die hem schattig vinden en mensen die hem eng vinden omdat de onvindbare Emily hem misschien wel expres het verkeerde telefoonnummer heeft gegeven. Owen zelf verandert gedurende de film van Lelijk Jong Eendje in een volwassen zwaan.

Minnie Driver

De plot (script: Rachel Hirons) is hier en daar voorspelbaar. Enorm fijn aan Finding Emily is echter dat je de personages gelóóft. Owen (Spike Fearn), zijn broer Matt (Jack Riddiford), Emily Raine (de Australische Angourie Rice), de onuitstaanbare professor Westlake (Prasanna Puwanarajah), die Emily Raine het leven zuur maakt: ze gaan allemaal vol voor het personage dat ze spelen. Regisseur Alicia MacDonald haalt het beste uit haar acteurs.

De enige die op de vlakte blijft, is Minnie Driver als de dean van de universiteit. Driver is nogal gewoontjes in deze rol.

‘Bitter Sweet Symphony’

Feestelijk is dat er een reeks klassiekers uit de Britpop langskomt, plus ‘Wordy Rappinghood’ van de Amerikaanse groep Tom Tom Club. Owen ziet er met zijn zwarte mod-kapsel uit als een kind van de jaren zestig. Als uitsmijter loopt Spike Fearn tijdens de aftiteling in Manchester over de stoepen, onverstoorbaar doorzingend wanneer hij per ongeluk een passant aantikt, zoals Richard Ashcroft van The Verve in de videoclip van ‘Bitter Sweet Symphony’.
Je gunt die jongen dat hij zijn grote liefde vindt.

Finding Emily draait vanaf donderdag 28 mei 2026 in de bioscopen.

‘Er wordt gezegd dat de samoerai een tweevoudige weg heeft, van het penseel en het zwaard’, aldus het geschreven motto aan het begin van Joe Speedboot. De spreuk is ontleend aan de zeventiende-eeuwse Japanse samoerai en filosoof Miyamoto Musashi. De pen staat dan voor cultuur, het zwaard staat voor de strijd. Voor de invalide hoofdpersoon Fransje Hermans wordt dit motto de werkelijkheid: hij kan goed schrijven, maar hij blijkt ook uit te blinken in de merkwaardige sport armworstelen.

Dagboek

De middelbare scholier Fransje (Daan Buringa) zit sinds een onzinnig ongeluk in een rolstoel. Na veel oefenen kan hij wel zijn armen en handen gebruiken, maar hij kan niet praten. Schrijven kan hij daarentegen als de beste: hij schrijft het ene na het andere dagboek vol met eigen overpeinzingen en met alles wat er gebeurt in zijn (fictieve) dorp Lomark.

Fransje is erg intelligent, zijn hersenen zijn door het ongeluk niet geraakt. Helaas groeit hij op in het kansloze gezin van een autosloper, met een onbruikbare broer (Chris Peters). Zijn ouders (Janni Goslinga en Rogier Schippers), onervaren in dit soort tegenslag, proberen in hun onmacht de gehandicapte zoon het gevoel te geven dat hij nuttig is.

In zijn waarde

Maar het licht gaat bij Fransje pas aan als de onaangepaste, creatieve, goedlachse Joe Speedboot ten tonele verschijnt. Joe neemt Fransje als eerste serieus, laat hem in zijn waarde en kan Frans’ gezelschap waarderen. Wanneer blijkt dat Fransje door al het rijden met de rolstoel en door zijn taak in de autosloperij een ijzersterke rechterarm heeft ontwikkeld, bedenkt Joe dat Fransje wel kan gaan meedoen aan wedstrijden armworstelen, waarbij stevig wordt gegokt.

Succesroman

Het verhaal kent een onderstroom van lichtvoetig gebrachte filosofie, leunend op de eerdergenoemde Miyamoto Musashi. Die komt ook aan de orde in Joe Speedboot (2005), de meeslepende en hilarische succesroman van Tommy Wieringa die aan de film ten grondslag ligt. Het is niet verstandig de vergelijking met het boek ver door te voeren. De plot is onvermijdelijk flink ingedikt en er zijn stevige elementen weggelaten.
Knap is dat het scenario van Jan Eilander en Daniël Samkalden de essentie van het coming-of-age verhaal desondanks overeind laat. Zij hebben het verhaal van Tommy Wieringa meer dan verdienstelijk omgezet in een filmscript. Het script laat het oorspronkelijke verhaal intact, en het nodigt de kijker uit mee te gaan in het wel en wee van Fransje.

Uiteraard zijn daartoe aanpassingen gedaan. De meest opvallende is die van de verteller: de stem van vriendin PJ (spreek uit: PieDjé) vertelt in de voice-over het verhaal van Fransje. Aan het einde van de film blijkt waarom, dat moeten we hier niet verklappen.

Waagstuk

Regisseur Sam de Jong heeft een flinke dobber gehad aan de verfilming van de roman van Wieringa. Het boek wordt beschouwd als een moderne klassieker, het is per definitie een waagstuk dat te willen verfilmen. De Jongs filmplannen lagen er sinds 2021, de opnames startten begin mei 2024. De film is er nu, bijna twee jaar later. Een van de tegenvallers was dat hoofdspeler Daan Buringa een arm brak, waardoor de opnames moesten worden stilgelegd.

Geestig

Deze verfilming is het wachten waard. Het is een fijne, geestige film geworden. Belangrijk voor dat succes zijn de drie hoofdrolspelers: Tobias Kersloot als Joe Speedboot, Daan Buringa als Fransje, en QiQi van Boheemen als PJ. Drie sterke jonge acteurs die ervoor zorgen dat we dit verhaal geloven. Vooral de charismatische Tobias Kersloot (Joe) is een groot talent. Daan Buringa moet het als zwijgende invalide voornamelijk hebben van zijn mimiek. Dat gaat hem behoorlijk goed af, Buringa heeft een heel scala aan gelaatsuitdrukkingen in zijn mars.

Voorts valt Chris Peters op, als Fransjes lamlendige broer Dirk. Peters mag lekker vet een sukkel spelen, met als gevolg dat we serieus medelijden krijgen met het feit dat Fransje het van deze grote broer moet hebben voor het vertier in zijn leven.

Ongezelligheid

Dit alles tegen de achtergrond van een landschap dat afwisselend boerenland, industrie en rivieren laat zien. Veel ongezelligheid: Nederland biedt geen herbergzame aanblik in deze film.
In de score zorgt een wisselwerking van Hollandse smartlappen, gabberhouse, house en zachte singer/songwritermuziek (we zien Froukje!) voor commentaar op de locaties waar we zijn. Dit alles dient ter ondersteuning van de ontwikkeling die de personages doormaken: van verwarde, dorpse pubers bij wie langzaam enig besef ontstaat van wat ze willen, tot strijdvaardige jongvolwassenen. Joe Speedboot is een vrolijke, hoewel nogal dik aangezette, feelgoodfilm.

Deze cinematografie (van Łukasz Żal) doet denken aan bijvoorbeeld The Tree of Life van de Amerikaanse filmer Terrence Malick, door wie Zhao is beïnvloed. Die bovennatuurlijke sfeer van het begin van Hamnet wordt geaccentueerd door het feit dat Agnes vervolgens wordt voorgesteld als het kind van een bosheks. Pas aan het eind van de film evolueert het bovennatuurlijke beeld naar de metafysische sfeer van de roman Hamnet (2020) van de Ierse Maggie O’Farrell, waarop de film is gebaseerd.

Tussen begin en eind gebeuren fraaie dingen en zaken waar je vraagtekens bij kunt plaatsen.
Fraai zijn de Shakespeare-achtige spiegelingen in het verhaal: William komt als kind thuis en krijgt ervan langs, Agnes komt thuis en krijgt eveneens op haar donder. Zij gaat het huis uit wanneer ze zwanger blijkt te zijn. Dat William met haar wil trouwen, valt bij zijn aanstaande schoonouders niet in goede aarde. Want ook hij zou behekst zijn. Hun eerste kind, Susanna, wordt geboren in … het bos.

De tweeling Hamnet en Judith

Na haar volgt de tweeling Hamnet en Judith, die aan elkaar zijn verknocht. Hamnet speelt met haar en met zijn vader. Met hem doet hij zogenaamd aan zwaardvechten, wat een voorafschaduwing is van latere beelden in de film (het zwaardgevecht tussen Hamlet en Laertes in het toneelstuk Hamlet). Net zoals er ook steeds terugkerende frases zijn, zoals ‘The rest is silence’ en ‘To be or not to be’ (leven of dood), allebei citaten uit hetzelfde stuk. En zo citeert ook de componist van de fraaie filmmuziek, Max Richter, zichzelf (bijvoorbeeld met het lied ‘Arrival’) of schrijft stijlcitaten die aan de muziek van Shakespeares tijdgenoot Henry Purcell doen denken. Dat is het fraaie deel van de film.

Inspiratie voor Hamnet en Hamlet

Op een gegeven moment zegt Hamnet tegen zijn moeder: ‘She got it’, waarna Agnes het gezicht van het meisje in close-up naar de camera keert. Het is de toeschouwers duidelijk: zij heeft de pest. Iets wat Hamnet helaas nog eens uit gaat leggen. Een voorbeeld van overbodige zaken in de film; we zien en weten het zo ook wel. Dit voorbeeld betreft overigens een scène die in het boek van O’Farrell niet voorkomt.
Het kruidenvrouwtje in Agnes speelt weer op, wanneer zij de ziekte met huismiddeltjes en rabarber uit de omgeving van het bos probeert te genezen. En zowaar: Judith overleeft, maar Hamnet sterft op elfjarige leeftijd. Twee schitterende rollen overigens, door Olivia Lynes en Jacobi Jupe, leeftijdsgenootjes van Hamnet.

Volgens O’Farrell en Zhao zou Hamlet zijn geïnspireerd door de dood van Hamnet. Dat is inlegkunde, want de realiteit is dat het toneelstuk is gebaseerd op onder anderen Amleth, een prins uit een dertiende-eeuwse Deense legende. Die inlegkunde mag natuurlijk, als je de film maar niet als waargebeurd beschouwt, want dat klopt maar deels.

Natuurlijk, The Globe Theatre in Londen bestond en is weer opgebouwd. Daar speelt de slotscène van de film zich af, waar Agnes vooraan bij het toneel in de zogenaamde Standing Yard de première van Hamlet van haar man bijwoont. De achterwand van het toneel is een afbeelding van een bos. Wéér dat bos, maar nu is het beeld inhoudelijk uitgestegen boven de beginshots. Agnes en William zijn geen kinderen van een (bos)heks, maar twee volwassen mensen die een groot verlies hebben geleden. Ze kijken elkaar aan en begrijpen elkaars diepste verdriet. Ze kunnen samen verder.

Jessie Buckley won recent voor haar rol in Hamnet een Golden Globe Award (What is in a name!) voor beste actrice, terwijl de film ook een Golden Globe won voor beste dramafilm. Of ze dit waard zijn, kan de kijker zelf beoordelen. De film kent in ieder geval ook wat zwakkere elementen en momenten, maar een goede totaalindruk blijft.

‘Niets meer en niets minder.’ Zo omschrijft Nawi haar waarde wanneer ze hoort dat ze wordt uitgehuwelijkt voor zestig schapen, acht kamelen en honderd geiten. In de afgelegen regio Turkana, in het noorden van Kenia, zijn kindhuwelijken officieel verboden, maar in de praktijk nog altijd wijdverbreid. De bruidsschat kan voor arme families het verschil betekenen tussen overleven en verhongeren.

Gedwongen keuzes

Nawi wordt beloofd aan een veel oudere, welgestelde man. Haar vader worstelt met het besluit, maar staat machteloos tegenover de traditie én een schuld bij zijn broer die moet worden afbetaald. Als enige dochter rust op Nawi de verantwoordelijkheid om haar familie te redden. Haar argumenten dat ze met onderwijs later meer kan betekenen, vinden geen gehoor. Het huwelijk wordt voltrokken. Nawi is pas dertien.

Met een slimme smoes weet ze de consumptie van het huwelijk uit te stellen. Wanneer een overstroming het dorp treft, grijpt ze haar kans en slaat ze op de vlucht. Vanaf dat moment wordt de film niet alleen een aanklacht tegen kindhuwelijken, maar ook een verhaal over moed, verzet en zelfbeschikking.

Lokaal verteld, lokaal geworteld

De film is gebaseerd op een kort verhaal van Milcah Cherotich, geschreven voor een nationale verhalenwedstrijd in Kenia. Die lokale oorsprong voel je. Nawi is geen van buitenaf opgelegd drama, maar een verhaal dat van binnenuit wordt verteld door makers die het onderwerp van dichtbij kennen.

Opvallend is het collectieve regisseurschap: vier regisseurs werkten samen aan de film. Onder hen Apuu Mourine, afkomstig uit Turkana, en Vallentine Cheluget uit Kisumu. Voor beiden is dit hun speelfilmdebuut. De Duitse broers Tobias en Kevin Schmutzler maakten eerder al sociaal geëngageerde films en brengen die betrokkenheid hier opnieuw mee.

Goede intenties, wisselende uitvoering

De boodschap van de film is helder en urgent, maar de uitvoering is niet altijd even sterk. Op verschillende momenten verraadt de film zijn beginnende makers. Sommige camerakeuzes suggereren dreiging of actie die vervolgens uitblijft, wat verwarrend werkt en de spanning ondermijnt. Vooral de camerahoeken die gepakt worden, kloppen niet helemaal met het verhaal dat ze willen vertellen.

De toevoeging van de oudere, toekomstige Nawi, passend bij de ondertitel Dear Future Me, is een mooi idee, maar blijft dramaturgisch onderbenut. De lijn wordt niet consequent doorgetrokken, waardoor het concept meer belofte dan uitwerking heeft.

Ook het slot voelt te nadrukkelijk optimistisch. De plotselinge realisatie van Nawi’s droom, verbeeld in een school die letterlijk lijkt te zijn ontsproten aan haar dagboektekeningen, komt geforceerd over. De nuance maakt plaats voor een bijna sprookjesachtig einde.

Indrukwekkend ondanks tekortkomingen

Toch weet Nawi te overtuigen. De weidse landschappen van Turkana zijn adembenemend gefilmd, de muziek is aanstekelijk en Michelle Lemuya Ikeny speelt de rol van Nawi met grote overtuigingskracht en natuurlijke kwetsbaarheid. Haar spel draagt de film.

Nawi is een sympathieke, betrokken film met een belangrijke boodschap, die ondanks zijn oneffenheden weet te raken. Niet voor niets is de film de officiële Keniaanse inzending voor de Oscars van 2025.