Ook helden worden oud. Midden dertiende eeuw is Robin Hood allang niet meer jong, sexy en charismatisch. Volgens een ballade uit de zeventiende eeuw is Robin Hood in 1247 aan het einde van zijn leven. Michael Sarnoski schreef het scenario voor de film op basis van deze ballade.

Fabeltje

De vermoeide, uitgebluste Robin – Hugh Jackman, voorzien van lang, grijs haar en dito baard – zwerft eenzaam door een onherbergzaam, rotsachtig heuvellandschap. Hij leeft er van de jacht op klein wild, zoals konijnen. De spaarzame mensen die daar rondhangen, zijn in staat iemand de hersens in te slaan voor een stuk brood. Ook Robin draait zijn hand er niet voor om indringers een kopje kleiner te maken. Hijzelf is de eerste die de mythische Robin Hood afdoet als een fabeltje: hij was vroeger gewoon een moordzuchtige bandiet.

Knokpartij

Dan roept zijn vroegere bendelid Little John (Bill Skarsgård) zijn hulp als vechtersbaas in. Een vijandelijke familie heeft Little Johns boerenhoeve belaagd. Ze gijzelen zijn vrouw en kinderen. Dat wordt matten, voorziet Robin; hij kan zich zelfs niet voorstellen dat hij zo’n knokpartij overleeft. Dat scheelt inderdaad geen haar.

Vreedzaam

Zwaargehavend wordt Robin Hood afgeleverd op een kloostereiland, waar de serene priesteres Sister Brigid zieke mensen behandelt met tovenaarachtige geneeskunde. Daarnaast biedt het klooster onderdak aan verweesde kinderen. De vraag is natuurlijk hoe de moordzuchtige Robin Hood zich in deze devote, vreedzame omgeving staande gaat houden.

Bloed, modder en mist

Regisseur Sarnoski maakt er een inktzwarte, sombere vertelling van, met veel duistere scènes; veel viezigheid, bloed, modder en mist. In die mensonterende setting is wraak ongeveer de belangrijkste drijfveer: oog om oog, en die wraakzucht reikt ook over de generaties heen. Niet alleen de slachtoffers zelf, ook familieleden, en zelfs kinderen die inmiddels volwassen zijn geworden, komen nog om vergelding.

Deze grote somberheid is echter wel weergaloos mooi gefotografeerd (cinematograaf: Pat Scola): het ene wonderschone beeld volgt op het andere. De belichting is bijna stripverhaalachtig, lijkt nu en dan getekend: met één fel belicht mensje tegen een grootse, donkere achtergrond. En nu en dan is het beeld zelfs Rembrandtesk, met licht van één kant en de rest in het halfduister.
Voor de film heeft de crew de halve planeet rondgereisd: hij is gedraaid van (Noord-)Ierland tot de westkust van Australië.

Engelachtig

Hugh Jackman (1968) zet een zeer verdienstelijke oudere Robin Hood neer. Hij maakt van de bejaarde bandiet iemand die weliswaar moe is, klaar met al het onvermijdelijke geweld, maar desondanks niet zomaar opgeeft. Regisseur Sarnoski mag in zijn handjes knijpen met een hoofdrolspeler die met niet veel meer dan zijn gelaatsuitdrukkingen zó’n gelaagd karakter kan neerzetten.

Sister Brigid wordt gespeeld door Jodie Comer, die we kennen als de verknipte huurmoordenaar Villanelle uit de serie Killing Eve. Alleen krijgt Comer in The Death of Robin Hood geen vileine, maar een uitdrukkelijk onopgesmukte, engelachtige uitstraling.

Ritme

Nadeel aan The Death of Robin Hood is dat de film zich in de 131 minuten die hij duurt deels voortsleept. Dik twee uur is voor deze kleine vertelling serieus te lang. Daarvoor is er te weinig ontwikkeling, is de verhaallijn te mager, de karakterontwikkeling te minimaal.
Zo is er de hele film lang nauwelijks tekst. Er zijn veel woordeloze close-ups. Veel stiltes in gesprekken. Veel kijken en niet zo veel doen. Het ritme van de film klopt daardoor ook niet helemaal: dat hobbelt van incident naar incident.

Niettemin: liefhebbers van Hugh Jackman, en die van extreem sterk camerawerk, waardoor ook landschappen vol tot hun recht komen, kunnen aan The Death of Robin Hood zeker hun hart ophalen.

The Death of Robin Hood draait vanaf donderdag 3 september 2026 in de bioscopen.

Sinds de dood van haar man voedt Mahnaz (Parinaz Izadyar) haar twee kinderen alleen op, terwijl ze een veeleisende baan als verpleegkundige combineert met een nieuw liefdesleven. Ze krijgt een relatie met ambulancechauffeur Hamid (Payman Maadi), terwijl haar rebelse tienerzoon Aliyar (Sinan Mohebi) voortdurend in de problemen komt. Wanneer hij door schooldirecteur Samkhanian (Maziar Seyedi) wordt geschorst, zet dat een reeks ingrijpende gebeurtenissen in gang.

Een sterke vrouw op papier

© September Film

Roustaee lijkt Mahnaz neer te willen zetten als een vrouw die zich verzet tegen de verwachtingen van haar omgeving. Dat uitgangspunt is interessant, maar de uitwerking overtuigt minder. De Iraanse context roept intrigerende vragen op zonder daar antwoorden op te geven. Welke sociale verwachtingen rusten op een weduwe als Mahnaz? Is hertrouwen vanzelfsprekend of juist omstreden? En welke plaats krijgen haar kinderen binnen een nieuw gezin? Het zijn thema’s die de film wel aanstipt, maar nauwelijks verdiept.

Na Aliyars dood raakt Mahnaz volledig de controle kwijt. Ze rijdt met haar auto in op de schooldirecteur, gaat het gevecht aan met Hamid en doodt bijna haar schoonvader nadat ze heeft ontdekt dat hij haar zoon met een riem heeft geslagen. Hoewel de film haar woede begrijpelijk probeert te maken, voelen haar reacties overtrokken en ondoordacht. Daardoor verandert Mahnaz gaandeweg van een complexe hoofdpersoon in een personage dat vooral impulsief handelt, waardoor haar emancipatiestrijd aan kracht verliest.

Filmen binnen de grenzen

© September Film

Roustaee liet met zijn eerdere film Just 6.5 (2019) zien maatschappelijke kritiek te kunnen combineren met een meeslepende thriller. Leila’s Brothers (2022) leverde hem problemen op met de Iraanse regering nadat de film zonder toestemming werd vertoond op het filmfestival in Cannes. Net als andere regisseurs (Jafar Panahi en Mohammad Rasoulof) werd hij daarom vervolgd en veroordeeld tot een celstraf en een werkverbod, al werden die straffen uiteindelijk niet uitgevoerd.

Voor Woman and Child bewandelde Roustaee voor het eerst het officiële traject van staatsvergunningen. Volgens de regisseur had hij ook zonder toezicht vrijwel dezelfde film gemaakt. Alleen de verplichte hoofddoek van Mahnaz, die zelfs binnenshuis zichtbaar is, zou zonder censuur zijn verdwenen. Het roept de vraag op hoeveel creatieve vrijheid er werkelijk mogelijk is binnen het Iraanse filmsysteem.

Een gemiste kans

© September Film

Roustaee onderscheidt zich van veel andere Iraanse filmmakers door zijn energieke stijl. Met een beweeglijke camera, strakke montage en een sterk plotgedreven aanpak slaat hij een brug tussen de Iraanse cinema en het ritme van hedendaagse Amerikaanse drama’s. Juist daarom valt Woman and Child tegen. De film introduceert tal van interessante thema’s – familieverhoudingen, rouw, vrouwelijke autonomie en sociale verwachtingen – maar werkt geen daarvan echt uit.

Wat overblijft, is een veel te lang drama dat de emotionele impact van Roustaees eerdere werk mist. Wie wil ontdekken waarom hij tot de interessantste filmmakers van Iran behoort, kan daarom beter beginnen met Just 6.5 of Leila’s Brothers.

De laatste keer dat we keken naar Toy Story, waren de enigszins sleetse poppen Woody, Jessie, Buzz Lightyear plus hun vrienden terechtgekomen in de speelgoedkist van het meisje Bonnie. In deel 5 wordt Bonnie acht jaar. Ze speelt graag met poppen, hoewel ze daar volgens de kinderwereld eigenlijk ‘te oud’ voor wordt.
Bonnie voelt zich eenzaam: ze speelt veel alleen, is te verlegen om op andere kinderen af te stappen en heeft eigenlijk geen vriendjes om mee te spelen.

Tablet

Bonnie zou best willen spelen met de twee kinderen van de buren. Maar die zien haar niet staan, omdat ze schijnbaar iets beters te doen hebben. Bij de buren naar binnen glurend, blijken de buurkinderen allebei een eigen tablet te hebben, waarop ze afzonderlijk van elkaar spelletjes doen.

Zo’n tablet hebben Bonnies schoolgenoten ook: een beeldscherm met een buitenrand in de vorm van een beest of van een bloem. Zij doen daar spelletjes op. En de klasgenoten delen op die tablet een chatgroep. De hoofdstroom aan contacten verloopt via die chatgroep.
Bonnie heeft geen tablet, en voelt zich daardoor buitengesloten. Ten langen leste zwichten Bonnies ouders: vooruit dan maar, zij krijgt er ook een: een ‘Lilypad’, een kikkertje met oogjes.

Voorbij

Natuurlijk is meteen het hek van de dam: die digitale Lilypad vervangt al het normale speelgoed; dat gaat stof liggen vangen. Het speelgoed ziet deze ontwikkeling met schrik aan: ‘De speelgoedtijd is voorbij.’
Grappig is dat de Lilypad dezelfde eigenschap heeft als al het speelgoed in Toy Story: als de mensen niet kijken, leeft en praat het ding uit zichzelf.

Zoals te verwachten, wordt Bonnie alleen maar eenzamer door de digitale communicatie. Chatgroepen zijn een bron van misverstanden en worden gebruikt voor onaardige, roddelachtige berichten: over Bonnie, vooral.

Kunstgreep

Het speelgoed besluit daarop dat Bonnie terug moet worden gebracht op het rechte pad: naar gewoon speelgoed en naar vrienden van vlees en bloed.
De roodharige cowboypop Jessie (stem van Joan Cusack) is gepromoveerd toy sheriff, zij neemt de leiding.
In (de veel beter gelukte) Toy Story 4 namen we afscheid van Woody, die bij zijn vriendinnetje Bo Peep (het herderinnetje) achterbleef in een pretpark. Via een kunstgreep worden Woody (zoals het hoort: voorzien van de stem van Tom Hanks) en Bo Peep niettemin opgetrommeld om te komen helpen Bonnie een vriendje van vlees en bloed te bezorgen.

Zijstraatjes

Wat volgt is een nogal omslachtig verhaal. Tekstschrijver en regisseur Andrew Stanton heeft er een vertelling van gemaakt met een heleboel zijstraatjes, nevenplots en zelfs droombeelden die soms niet helemaal te volgen zijn. Er zijn bruiloften tussen poppen, en het speelgoed komt ook nog het hertje Bambi en het konijn Stampertje tegen. Door al die uitweidingen duurt Toy Story 5 – inclusief titels – meer dan twee uur. Erg lang. Hier en daar een flodderig zijstraatje schrappen had de film en de vertelling meer gefocust en daarmee beter gemaakt.

Stad versus platteland

In die twee uur zet Stanton het stadsmeisje Bonnie af tegen het plattelandsmeisje Blaze. Zij woont op een ranch met paarden. Blaze is totaal anders dan de complotten smedende stadskinderen.

Andrew Stanton tekende eerder voor de regie en het script van onder andere Finding Nemo, WALL-E en Finding Dory. De boodschap van Stanton en zijn team in Toy Story 5 is natuurlijk zonneklaar, al komt die in deze verregaand gedigitaliseerde wereld rijkelijk laat: kinderen (en ouders) moeten niet zo veel tijd besteden aan beeldschermen. Speel met elkaar en met tastbare dingen.

Fenomenaal animatiewerk

Om deze boodschap te kunnen verkondigen, heeft Stanton duidelijk een ongeëvenaard arsenaal aan technologie tot zijn beschikking dankzij computeranimatie (en AI?!). Daarmee maakt hij een onvoorstelbaar rijke animatiefilm. Alleen al het enorme scala aan gelaatsuitdrukkingen van het speelgoed en de menselijke personages is verpletterend. Net als de extreme zorg waarmee interieurs zijn vormgegeven. Zo is het (getekende!) hout van traptreden en deurposten naturel afgesleten en weer overgeschilderd: het is fenomenaal animatiewerk.

En verder heeft Stanton uiteraard gelijk: laat de kinderen (en de volwassenen) alsjeblieft minder tijd verspillen op beeldschermen.

Toy Story 5 draait vanaf donderdag 18 juni 2026 in de bioscopen.

Twintig jaar nadat hun wegen zich scheidden, komen journalist Andy Sachs en Runway-hoofdredacteur Miranda Priestly elkaar opnieuw tegen. Als dat maar goed gaat: Andy was bij Runway het manusje-van-alles van Miranda, de voetveeg. Miranda was tegen Andy neerbuigend, laatdunkend, vernederend… en ook nog onaardig, gemeen, onvriendelijk op het vileine af. Aan het einde van deel 1 kiest Andy voor het beroep dat haar het meeste ligt: ze verlaat modetijdschrift Runway en wordt een serieuze journalist bij een belangrijk tijdschrift.

Verplichte samenwerking

Maar zonder dat ze dat zien aankomen, kijken Andy en Miranda in deel 2 beiden aan tegen dreigende werkloosheid. En deze keer moeten deze vrouwen, die nauwelijks samen door één deur kunnen, over hun schaduwen heen stappen om elkaar te helpen. Die verplichte samenwerking levert een amusante The Devil Wears Prada 2 op.

Digitale tijdperk

Het is lastig de inhoud van deze film te beschrijven zonder een heleboel te verklappen, dus dat zullen we niet doen.
Relevant is dat Andy (Anne Hathaway) twintig jaar later geen beginnende journalist meer is die met zich laat sollen. En Miranda (Meryl Streep) moet zich tot haar grote schrik aanpassen aan het digitale tijdperk, waarin succes afhangt van het aantal pageviews op internet. Papier raakt uit de mode, gedrukte tijdschriften en kranten hebben steeds meer moeite het hoofd boven water te houden. Wat we willen weten, halen we van internet. Wat dat betreft is The Devil Wears Prada 2 zeer realistisch en actueel: papieren media zitten inderdaad in zwaar weer, steeds minder mensen zijn bereid te betalen voor nieuws en informatie.

Woke

Voor Miranda Priestly betekent aanpassen niet alleen dat internet een belangrijk medium is dat haar werk kan maken en breken. Daarnaast is het niet meer van deze tijd je personeel te behandelen als tot slaaf gemaakten, zoals haar gewoonte was. Of lompe taalgrappen te maken. Kortom: Miranda moet ‘woke’ worden, van haar gedrag tot haar woordgebruik.
In die vibe is Andy dan weer wel erg op haar gemak. Sterker: ze neemt Miranda ongeveer bij de hand om haar de weg te wijzen in deze nieuwe, digitale wereld.

Dictator

De twintig jaar ouder geworden Anne Hathaway (de actrice is nu 43) heeft het personage Andy simpelweg nog in de vingers. Andy was altijd al vrij sterk, hooguit nu en dan misplaatst onzeker. Het kost Hathaway zo te zien weinig moeite het personage opnieuw neer te zetten.

Meryl Streep (inmiddels 75 jaar) moet daarentegen een sterk veranderde Miranda neerzetten. Ze mag niet meer de commanderende dictator zijn. Ze moet tegelijkertijd enerzijds de sterke, vlijmscherpe hoofdredacteur zijn, anderzijds zo vriendelijk mogelijk, zelfs slijmerig. En Miranda moet haar taalgebruik dus aldoor in de gaten houden, wat haar onzeker maakt.
Daarbij wordt Streep heel vaak in close-up gefilmd; we zien elk rimpeltje, we zien de lippenstift die in de plooien rond haar mond is getrokken.
Regisseur David Frankel maakt het Streep op deze manier niet makkelijk: Miranda mocht in deel 1 lekker rechtlijnig lomp en bot zijn, nu moet ze opeens aarzelend en genuanceerd zijn. Miranda moet dankbaar zijn, in plaats van alles volkomen vanzelfsprekend te vinden. Gelukkig heeft Streep wel voor hetere vuren gestaan. Ze maakt van deze ouwe rot in het tijdschriftenvak een geloofwaardige, onzekere oudere vrouw, die blij is dat ze nog grond onder de voeten voelt.

Emotie

Een heel grote pluim verdient Stanley Tucci als art director Nigel. Tucci is in deze cast misschien wel de sterkste speler. Met heel kleine bewegingen van zijn gezicht – zijn mond, zijn ogen, zijn wenkbrauwen – laat Tucci Nigel veranderen van emotie. Van bang, naar onzeker, naar blij. Van arrogant naar lief.

Emily Blunt is heden ten dage een veelgevraagde, bloedserieuze filmmaker. In The Devil Wears Prada, deel 1 speelde ze Andy’s jaloerse conculega Emily Charlton. Emily is in deel 2 overgestapt van tijdschrift Runway naar een baan bij modehuis Dior. Blunt is als een vis in het water in deze rol. Ze zet de onhandige Emily lekker vet aan. Het is een genoegen om naar te kijken.

In deze sequel heeft Miranda Priestly niemand minder dan de Britse steracteur Kenneth Branagh naast zich gekregen in de rol van haar knusse, huiselijke partner, met hond en al.

Milaan

De makers (producent: Wendy Finerman) hebben visueel alles uit de kast getrokken om hiervan een fraaie film te maken. De fotografie is prachtig, het camerawerk sterk. Voor de styling zijn kosten noch moeite gespaard. De film is zowel in New York City als in Milaan gedraaid, en vooral de scènes in Milaan zijn oogverblindend.

Gaga

Zoals te verwachten, komt er bij een stevige, Milanese modeshow-passage een stoet cameo’s langs: bekenden uit de modewereld, die in feite zichzelf spelen. Modeontwerpers zoals Marc Jacobs en Stefano Gabbana, modellen zoals Heidi Klum. Emily mag lunchen met Donatella Versace.

Als klap op de vuurpijl verschijnt Lady Gaga als zichzelf ten tonele, gehuld in een zwart catwoman-achtig pak. Staand op een groot rond podium zingt ze ‘The Shape of a Woman’. Het soort kers op de taart dat van een film voor de liefhebber al helemaal een plezierig uitje maakt.

Deel 1 was weliswaar origineler, scherper, frisser en daardoor beter. Maar wie van die film een goed humeur kreeg, mag The Devil Wears Prada 2 niet missen.

‘The Devil Wears Prada 2’ draait vanaf donderdag 30 april 2026 in de bioscopen.