Beroepsmusicus Joe is bij gebrek aan passend werk al jaren muziekleraar op een school. Zijn vrouw Angela heeft voor de zoveelste keer hun fraaie appartement in San Francisco verbouwd, met alle lawaai van dien. De riante woning zelf hebben ze geërfd van de ouders van Joe.

Luidruchtige seks

Angela en Joe hebben sinds kort nieuwe bovenburen, die ze eigenlijk alleen vluchtig kennen. Deze Hawk en Pina moeten last hebben gehad van het verbouwingslawaai. Daar staat dus tegenover dat het nieuwe koppel zelf overlast veroorzaakt met hun luidruchtige seks. Tijd voor een kennismaking. De nieuwe buren zullen komen eten.

Verliefd

Vanaf het eerste moment is duidelijk dat Hawk en Pina een totaal andere kijk op leven en liefde hebben dan Angela en Joe. Zij hebben een open relatie, daar waar Angela en Joe monogaam zijn. En terwijl Joe en Angela aldoor in dezelfde groef doormodderen, ook al is het leven allang niet meer leuk, zoeken de verliefde Hawk en Pina naar geluk en genot. Daarmee wordt de confrontatie met de vrijpostige bovenburen een test voor de houdbaarheid van de relatie van Angela en Joe.

Toneelstuk

The Invite is gebaseerd op de Spaanse film Sentimental (2020) van regisseur Cesc Gay, naar een toneelstuk dat Gay zelf schreef. Dat het van oorsprong om een toneelstuk gaat, merk je: op een paar momenten na speelt het hele verhaal zich af binnen de muren van het appartement van Joe en Angela. Regisseur en acteur Olivia Wilde heeft voor haar versie van dit verhaal een topcast tot haar beschikking. De vier acteurs maken de film tot een waar genoegen om naar te kijken.

Mimiek

Wilde neemt zelf de rol van Angela voor haar rekening, met Seth Rogen als haar man Joe. Veel van de geloofwaardigheid van de film komt voort uit de tekstbehandeling: deze twee acteurs schreeuwen, vloeken, schelden, en – wat zeer naturel overkomt – ze vallen elkaar in de rede en praten door elkaar heen. Veel van de interactie blijft opzettelijk beperkt tot de manier waarop ze elkaar aankijken en tot betekenisvolle mimiek om elkaar tot de orde te roepen of te waarschuwen.

Verleidelijk

Maar de echte sterren van The Invite zijn Edward Norton als ex-brandweerman Hawk en Penélope Cruz als zijn uitdagende vriendin, therapeut Pina. Zij acteren ogenschijnlijk moeiteloos de sterren van de hemel. Vooral Norton als Hawk is sterk: hij gaat bijvoorbeeld gewoon door met wat hij aan het doen was, terwijl de hoofdhandeling een andere wending neemt.

Cruz is als Pina zo begripvol, wijs, vriendelijk, verleidelijk en geil dat je helemaal gelooft dat zowel mannen als vrouwen voor haar vallen.

Aan het denken gezet

Mooi is dat de slimme, grappige plot van The Invite ruimte biedt aan totaal uiteenlopende onderwerpen en eigenschappen, zoals trouw en ontrouw, jaloezie, vertrouwen, onzekerheid, angst de ander te verliezen, behoefte aan warmte en liefde, maar ook walging en afgrijzen. De meeste van deze thema’s komen overigens aan bod zonder tekst, dus alleen in lichaamstaal, in blikken en geluiden.
Voor de goede verstaander neemt de plot aan het einde nog een verrassende wending, waardoor je extra aan het denken wordt gezet. Erg knap gedaan.

The Invite draait vanaf donderdag 3 juli 2026 in de bioscopen.

De laatste keer dat we keken naar Toy Story, waren de enigszins sleetse poppen Woody, Jessie, Buzz Lightyear plus hun vrienden terechtgekomen in de speelgoedkist van het meisje Bonnie. In deel 5 wordt Bonnie acht jaar. Ze speelt graag met poppen, hoewel ze daar volgens de kinderwereld eigenlijk ‘te oud’ voor wordt.
Bonnie voelt zich eenzaam: ze speelt veel alleen, is te verlegen om op andere kinderen af te stappen en heeft eigenlijk geen vriendjes om mee te spelen.

Tablet

Bonnie zou best willen spelen met de twee kinderen van de buren. Maar die zien haar niet staan, omdat ze schijnbaar iets beters te doen hebben. Bij de buren naar binnen glurend, blijken de buurkinderen allebei een eigen tablet te hebben, waarop ze afzonderlijk van elkaar spelletjes doen.

Zo’n tablet hebben Bonnies schoolgenoten ook: een beeldscherm met een buitenrand in de vorm van een beest of van een bloem. Zij doen daar spelletjes op. En de klasgenoten delen op die tablet een chatgroep. De hoofdstroom aan contacten verloopt via die chatgroep.
Bonnie heeft geen tablet, en voelt zich daardoor buitengesloten. Ten langen leste zwichten Bonnies ouders: vooruit dan maar, zij krijgt er ook een: een ‘Lilypad’, een kikkertje met oogjes.

Voorbij

Natuurlijk is meteen het hek van de dam: die digitale Lilypad vervangt al het normale speelgoed; dat gaat stof liggen vangen. Het speelgoed ziet deze ontwikkeling met schrik aan: ‘De speelgoedtijd is voorbij.’
Grappig is dat de Lilypad dezelfde eigenschap heeft als al het speelgoed in Toy Story: als de mensen niet kijken, leeft en praat het ding uit zichzelf.

Zoals te verwachten, wordt Bonnie alleen maar eenzamer door de digitale communicatie. Chatgroepen zijn een bron van misverstanden en worden gebruikt voor onaardige, roddelachtige berichten: over Bonnie, vooral.

Kunstgreep

Het speelgoed besluit daarop dat Bonnie terug moet worden gebracht op het rechte pad: naar gewoon speelgoed en naar vrienden van vlees en bloed.
De roodharige cowboypop Jessie (stem van Joan Cusack) is gepromoveerd toy sheriff, zij neemt de leiding.
In (de veel beter gelukte) Toy Story 4 namen we afscheid van Woody, die bij zijn vriendinnetje Bo Peep (het herderinnetje) achterbleef in een pretpark. Via een kunstgreep worden Woody (zoals het hoort: voorzien van de stem van Tom Hanks) en Bo Peep niettemin opgetrommeld om te komen helpen Bonnie een vriendje van vlees en bloed te bezorgen.

Zijstraatjes

Wat volgt is een nogal omslachtig verhaal. Tekstschrijver en regisseur Andrew Stanton heeft er een vertelling van gemaakt met een heleboel zijstraatjes, nevenplots en zelfs droombeelden die soms niet helemaal te volgen zijn. Er zijn bruiloften tussen poppen, en het speelgoed komt ook nog het hertje Bambi en het konijn Stampertje tegen. Door al die uitweidingen duurt Toy Story 5 – inclusief titels – meer dan twee uur. Erg lang. Hier en daar een flodderig zijstraatje schrappen had de film en de vertelling meer gefocust en daarmee beter gemaakt.

Stad versus platteland

In die twee uur zet Stanton het stadsmeisje Bonnie af tegen het plattelandsmeisje Blaze. Zij woont op een ranch met paarden. Blaze is totaal anders dan de complotten smedende stadskinderen.

Andrew Stanton tekende eerder voor de regie en het script van onder andere Finding Nemo, WALL-E en Finding Dory. De boodschap van Stanton en zijn team in Toy Story 5 is natuurlijk zonneklaar, al komt die in deze verregaand gedigitaliseerde wereld rijkelijk laat: kinderen (en ouders) moeten niet zo veel tijd besteden aan beeldschermen. Speel met elkaar en met tastbare dingen.

Fenomenaal animatiewerk

Om deze boodschap te kunnen verkondigen, heeft Stanton duidelijk een ongeëvenaard arsenaal aan technologie tot zijn beschikking dankzij computeranimatie (en AI?!). Daarmee maakt hij een onvoorstelbaar rijke animatiefilm. Alleen al het enorme scala aan gelaatsuitdrukkingen van het speelgoed en de menselijke personages is verpletterend. Net als de extreme zorg waarmee interieurs zijn vormgegeven. Zo is het (getekende!) hout van traptreden en deurposten naturel afgesleten en weer overgeschilderd: het is fenomenaal animatiewerk.

En verder heeft Stanton uiteraard gelijk: laat de kinderen (en de volwassenen) alsjeblieft minder tijd verspillen op beeldschermen.

Toy Story 5 draait vanaf donderdag 18 juni 2026 in de bioscopen.