Tag Archief van: landscape

Film / Films

Charlie’s Angels

recensie: Charlie's Angels

.

Na de openingsscène van Charlie’s Angels is het al meteen duidelijk: dit wordt honderd minuten dikke pret. We zien LL Cool J in Afrikaans gewaad uit de nooduitgang van een vliegtuig springen, tijdens de vrije val een bom onschadelijk maken en landen in een speedboot die door Cameron Diaz wordt bestuurd. LL blijkt Drew Barrymore in vermomming te zijn, die samen met Diaz en Lucy Liu de drie angels uit de titel zijn.

De film is gebaseerd op de gelijknamige serie uit de jaren ’70 en werd geregisseerd door debuterend regisseur McG (Joseph McGinty Nichol), die zijn sporen verdiende in de videoclip- en reclamewereld. Het verhaal heeft niet zoveel om het lijf en bestaat uit drie delen, bijna drie afleveringen van een TV-serie. Het begint met de ontvoerde software-magnaat Eric Knox die de drie Angels en hun baas Bosley (een rol van Bill Murray) moeten opsporen. Daarna worden ze ingezet om gestolen software terug te vinden en tenslotte moeten ze – in een onverwachte plotwending – vechten voor hun eigen levens.

Het eerste uur van Charlie’s Angels puilt uit van de grappen, sexy shots van de dames en hele opwindende vechtscènes, maar daarna zakt het tempo wat in tot ongeveer een kwartier voor de spetterende finale. De achtergrond van regisseur McG zorgt voor veel visueel vuurwerk en de hele film is gemaakt met de tong ferm in de wangzakken gedrukt. Alles wordt extra dik aangezet, van het veelvuldig gebruik van slow motion tot de decolletés van de drie Angels. Echt over the top wordt het nooit, en dat is met name te danken aan het plezier waarmee de drie hoofdrollen worden vertolkt. Vooral Diaz straalt als nooit tevoren.

Niet echt origineel is het gebruik van muziek in de film: hadden de producenten nu echt niets beters dan “Smack my bitch up” en Blur’s “Song 2” als begeleiding van de vechtscènes? Een klein minpuntje dat is vergeten bij het zien van een moonwalkende Drew Barrymore op de tonen van Michael Jacksons “Billy Jean”.

Charlie’s Angels is geen kwalitatief hoogstaande cinema, maar zal zeker zorgen voor een paar van de leukste uurtjes die je deze kerstvakantie kunt beleven.

Film / Films

Charlie’s Angels

recensie: Charlie's Angels

.

Na de openingsscène van Charlie’s Angels is het al meteen duidelijk: dit wordt honderd minuten dikke pret. We zien LL Cool J in Afrikaans gewaad uit de nooduitgang van een vliegtuig springen, tijdens de vrije val een bom onschadelijk maken en landen in een speedboot die door Cameron Diaz wordt bestuurd. LL blijkt Drew Barrymore in vermomming te zijn, die samen met Diaz en Lucy Liu de drie angels uit de titel zijn.

De film is gebaseerd op de gelijknamige serie uit de jaren ’70 en werd geregisseerd door debuterend regisseur McG (Joseph McGinty Nichol), die zijn sporen verdiende in de videoclip- en reclamewereld. Het verhaal heeft niet zoveel om het lijf en bestaat uit drie delen, bijna drie afleveringen van een TV-serie. Het begint met de ontvoerde software-magnaat Eric Knox die de drie Angels en hun baas Bosley (een rol van Bill Murray) moeten opsporen. Daarna worden ze ingezet om gestolen software terug te vinden en tenslotte moeten ze – in een onverwachte plotwending – vechten voor hun eigen levens.

Het eerste uur van Charlie’s Angels puilt uit van de grappen, sexy shots van de dames en hele opwindende vechtscènes, maar daarna zakt het tempo wat in tot ongeveer een kwartier voor de spetterende finale. De achtergrond van regisseur McG zorgt voor veel visueel vuurwerk en de hele film is gemaakt met de tong ferm in de wangzakken gedrukt. Alles wordt extra dik aangezet, van het veelvuldig gebruik van slow motion tot de decolletés van de drie Angels. Echt over the top wordt het nooit, en dat is met name te danken aan het plezier waarmee de drie hoofdrollen worden vertolkt. Vooral Diaz straalt als nooit tevoren.

Niet echt origineel is het gebruik van muziek in de film: hadden de producenten nu echt niets beters dan “Smack my bitch up” en Blur’s “Song 2” als begeleiding van de vechtscènes? Een klein minpuntje dat is vergeten bij het zien van een moonwalkende Drew Barrymore op de tonen van Michael Jacksons “Billy Jean”.

Charlie’s Angels is geen kwalitatief hoogstaande cinema, maar zal zeker zorgen voor een paar van de leukste uurtjes die je deze kerstvakantie kunt beleven.

Film / Films

Billy Elliot

recensie: Billy Elliot

.

Op het eerste gezicht lijkt Billy Elliot geen film voor een groot publiek; een jongetje dat graag wil balletdansen maar van zijn vader moet boksen. Dan ook nog gezet in een klein mijnwerkers dorpje in Engeland in het midden van de jaren tachtig. We zouden kunnen denken dat we te maken hebben met een staaltje gay-cinema met een sociaal-economische inkleuring. Maar met Billy Elliot hebben we te maken met een hele andere film.

Waar kerels in de mijnen werken, bier drinken en zich verlekkeren aan de buurvrouw kan ik me voorstellen dat er weinig plaats is voor een eigengereide natuur. Als je dan ook nog wilt balletdansen dan ben je zeker homoseksueel. Billy kampt met dit probleem. Hij zit op boksen maar vindt er geen zak aan. Hij is gefascineerd door ballet en neemt stiekem les. Als blijkt dat Billy talent heeft en audities mag doen voor de balletacademie in Londen is het hek van de dam. Hoe moet Billy het zijn vader vertellen en hoe krijgt hij zijn medewerking?

Billy zit op een leeftijd waar kinderen hun seksualiteit ontdekken. Hij wordt geconfronteerd met zowel jongens als meisjes. Billy heeft daar eigenlijk nooit over nagedacht; hij wil dansen en niets anders. Voor Billy heeft dat niets te maken met homoseksuele perikelen. Hij stelt dan ook terecht dat er genoeg “gewone” jongens op ballet zitten.

Billy Elliot is eigenlijk een zeer eenvoudige film met een simpel en voorspellend plot. Maar wat maakt Billy Elliot tot de fantastische film die hij is?
Ten eerste is dat Billy zelf. Billy wordt gespeeld door Jamie Bell. Hij acteert schitterend in zijn debuutrol en kan op de koop toe nog dansen ook.
Ten tweede is er een prachtig evenwicht gevonden tussen emotionaliteit en humor. Waar pathetiek en kleverigheid op de loer liggen, straalt Billy Elliot oprechtheid uit. Vertedering en goed getimede grappen wisselen elkaar in cadans af. Billy Elliot blijft op deze manier boeien tot de laatste minuut.
Als laatste is het de muziek van T Rex die de avonturen van Billy ondersteunt. Het klinkt lekker Brits en zorgt voor een ontspannen sfeer. Het thema van de film wordt op deze wijze op een zeer heldere en frivole manier uiteengezet. Het verlangen van Billy is uiteindelijk geen privé-aangelegenheid meer; de verlangens en dromen van een arbeidersjongetje zijn universeel geworden.

Film / Films

Payback

recensie: Payback

Payback grijpt terug naar de rauwe gangsterfilms uit de jaren ’70. Dat wordt meteen al duidelijk in de eerste paar minuten, door de gortdroge stem van Mel Gibson die de gebeurtenissen van commentaar voorziet.
Gibson speelt Porter, een crimineel die door zijn vriend en vrouw is verraden en nu zijn geld terug wil. Hij kijkt niet op een lijk meer of minder en belandt uiteindelijk bij de hoogste regionen van de mafia.

De film is geschoten met behulp van een proces dat het zilver in het celluloid achterlaat, waardoor de beelden enorme contrapayback07.jpgsten vertonen en vaak zwart/wit lijken. Mel Gibson legt in één van de interviewfragmentjes op de DVD-release van Payback uit dat dit gedaan is omdat ze de film het liefst in echt zwart/wit hadden opgenomen. “Maar dat kan tegenwoordig in Hollywood niet meer: daar komt geen mens naar kijken.”

Zwart/wit of niet, feit is dat de film er geweldig uitziet – iets wat op DVD nog veel beter te zien is. Regisseur Brian Helgeland (die bekender is als schrijver van L.A. Confidential) kan niet alleen goed schrijven, maar heeft ook een uitstekend gevoel voor mooie beelden.
Payback is een rauwe en heel onderhoudende thriller.

Als extra’s op de DVD vind je de al eerder genoemde interviewfragmenten met Mel Gibson en een paar andere acteurs. De fragmenten variëren in lengte van ongeveer een minuut tot nog geen tien seconden

~

en bevatten vrijwel niets interessants. Opmerkelijk is dat er met geen woord wordt gesproken over regisseur Helgeland. Gibson en Helgeland kregen aan het eind van de productie mot met elkaar over (ik meen) de montage en omdat Gibson een grote ster is en Helgeland een debuterend regisseurtje, kon deze laatste vertrekken.

Verder bevat de DVD de trailer, die heel erg slecht is omdat hij een volstrekt verkeerd beeld van de film geeft: alle Lethal Weapon-achtige momenten werden achter elkaar geplakt, zodat Payback een actievolle komedie lijkt.

Beste toevoeging aan de schijf is evenwel de zogenaamde “pan-en-scan”-versie van de film. Deze laat helemaal niets over van de zorgvuldig gecomponeerde beelden van Helgeland en zijn cameraman en is daarom het beste argument voor widescreen dat ik ooit heb gezien. Zie de plaatjes hieronder voor een kleine demonstratie over hoeveel informatie verloren gaat bij de fullscreen-versie.

~

Film / Films

Apocalypse Now Redux

recensie: Apocalypse Now Redux

.

Coppola verplaatste Joseph Conrads Heart Of Darkness naar Vietnam. Het verhaal is zo langzamerhand wel bekend: kapitein Willard (Martin Sheen) krijgt de opdracht kolonel Kurtz op te sporen en hem vermoorden. Zijn missie “does not exist, nor it will ever exist.” Kurtz (Marlon Brando), zelf een van de beste soldaten, zag de schrijnende realiteit van de oorlog in. Diep teruggetrokken in Cambodja leidt hij zijn leven permanent vermengd met wanhoop en angst. Bij de lokale bewoners heeft kolonel Kurtz een goddelijke status verworven. Kurtz werd het symbool van de waanzin van de oorlog.

Tijdens zijn tocht over de Mekong naar Cambodja wordt stukje voor stukje de idiotie van de oorlog duidelijk. Waar de meeste oorlogsfilms één grote scène gebruiken om de waanzin van de oorlog weer te geven, lijkt Apocalypse Now meer gericht op het individu om uiteindelijk de universaliteit van de gevolgen van oorlog te kunnen benadrukken. Om een paar voorbeelden te noemen: het platgooien van een compleet dorp waar kolonel Kilgore (Robert Duvall) het klassiek geworden “I love the smell of napalm in the morning” opmerkt. Of te denken aan de scène waar Laurence Fishburne een familie op een vissersboot doodschiet omdat het meisje bewoog om haar hondje te pakken.

In de Redux-versie zijn verscheidende scènes toegevoegd: het plezier van de diefstal van Kilgore’s surfplank om te laten zien dat alles nog normaal is, en te benadrukken wat de rest van de gebeurtenissen met de soldaten doet. De playmates die seksueel uitgebuit worden voor helikopterbenzine, dit om te laten zien dat de soldaten en de playmates eenvoudigweg gebruikt worden door een maatschappij die zichzelf moreel durft te noemen. Een nieuwe scène waarin Marlon Brando de oorlog en de hypocrisie van de Amerikaanse overheid extra benadrukt. Op deze manier krijgt Kurtz aldus Coppola nog meer diepte zonder dat hij zijn mythische kracht verliest. De meest besproken toevoeging betreft de ontmoeting met de Franse plantage eigenaren. Het lijkt op een rustpunt in de film waar iedereen weer even mens lijkt te zijn. In het grillige gesprek tijdens het diner wordt evenwel de zinloosheid nogmaals onderstreept: “Why do we stay here? It keeps our family together. We fight to keep what is ours. You Americans fight for the biggest nothing in history.

De grote kracht van Apocalypse Now is dat de film diep in de angst, wanhoop en onvermogen weet af te dalen. Het is niet de oorlog met alle aanleidingen en excuses die van belang is, het is de mens die in een permanente staat van onmacht verkeert. Onmacht en realiteit die zo immens moeten zijn dat een kadaver er lekker van gaat van ruiken.

Apocalypse Now is een van de beste films ooit, om de film nu in de bioscoop te zien is een overdonderende ervaring die geen filmliefhebber aan zich voorbij mag laten gaan.

Film / Films

Affliction

recensie: Affliction

.

De meeste mensen kennen Paul Schrader slechts als schrijver van de klassiekers Taxi Driver en Raging Bull. Als regisseur heeft hij sinds Blue Collar (1978), Cat People (1982) en Mishima (1985) niet veel meer laten zien. Met de uit 1997 afkomstige film Affliction heeft Schrader zeer zeker een van zijn beste films gemaakt. Wonderlijk genoeg wordt Affliction nu pas in de Nederlandse bioscopen uitgebracht – wat mij betreft een goede zaak.

Affliction is de verfilming van Russell Banks’ gelijknamige roman. Affliction is de tweede verfilming van het werk van Banks. Atom Egoyan verfilmde op succesvolle wijze The Sweet Hereafter. Beide films stammen grappig genoeg uit 1997. Ook nog met dezelfde cameraman!

Gezet in een somber winters plaatsje ergens in New Hampshire volgen we het levenspad van Wade Whitehouse (Nick Nolte). Het zit Wade allemaal niet mee: hij is geen goede sheriff, zijn ex-vrouw ziet hem als een pathetisch hoopje afval en zelfs zijn dochtertje ziet hem liever gaan dan komen. Vullen we dit nog aan met een flinke dosis achterdocht, alcohol en sigaretten en het beeld van Wade Whitehouse is compleet. Wade heeft het niet allemaal mee gehad. Onder het tirannieke bewind van zijn vader (James Coburn) groeide hij uit tot een sombere en labiele man.

Wanneer er een jachtongeluk plaatsvindt gaat Wade op eigen onderzoek uit. Affliction gaat met dit subplot jammer genoeg op een thriller lijken. Op deze manier moeten we geconfronteerd worden met de “ware” Wade. Met meer psychologie en minder thriller-elementen was Affliction nog sterker geworden. Het gevolg van zijn pijnlijke jeugd wordt op een zeer mooie manier uitgebeeld. De ontsluiering van Wade’s jeugd met grauwe grofkorrelige beelden van zijn vader, samen met de aftakeling van Wade’s persoonlijkheid zijn indrukwekkend te noemen. De film vertelt op een harde en sombere manier het proces van een eenzame man, die ondanks alle pogingen ten spijt de man wordt die hij altijd heeft verafschuwd.
De combinatie Nick Nolte en James Coburn werkt fantastisch. Coburn kreeg er zelfs de Oscar voor Beste Bijrol voor.

Het “grote filmpubliek” wil tegenwoordig slechts zo primair mogelijk vermaakt worden. De wens van de gemiddelde kijker lijkt niet verder te gaan dan snelle grappen, veel actie en een hoog tempo en het liefst zo oppervlakkig mogelijk. Dit bleek weer eens te meer toen Affliction in de Sneak Preview vertoond werd. De film kwam niet verder dan een 4. Men vond de film saai, somber, traag en niet bevredigend. Wanneer we de filmkunst zo gaan benaderen, dan rest slechts één enkel gevoel: Affliction.

Film / Films

Miss Congeniality

recensie: Miss Congeniality

“Never Mess With An Agent In A Dress”, zo luidt een van de taglines van deze film. En zo is het! Met Gracie Hart (Sandra Bullock) valt niet te spotten. Gracie is een FBI-agente, of eigenlijk moet ik “agent” zeggen. Gracie gedraagt zich namelijk allerminst als een vrouw. Ze loopt erbij als een lesbische milieuactiviste, zuipt, rookt en lost haar problemen met de vuist op. Maar laten we nou wel wezen; op een ordinaire Sandra Bullock zitten we echt niet te wachten. Wij willen een lieve schattige en charmante Sandra – daarvoor gaan we toch naar deze film…

Wanneer er bij de Missverkiezing van Amerika dreigementen binnen komen van de terrorist “Citizen” wordt de FBI opgetrommeld om deze zaak te gaan onderzoeken. Tot grote ontsteltenis van Gracie moet zij undercover, als deelneemster, de zaak onderzoeken. Om Gracie toch nog een beetje fatsoenlijk voor de dag te brengen, wordt de hulp ingeroepen van een uitgerangeerde homofiele mode- en cosmeticakenner genaamd Victor Melling (Michael Caine.) Victor heeft er niet veel vertrouwen dat er van deze “Dirty Harriet” nog iets te maken valt. Maar gelukkig valt er met wat make-up en mooie kleding heel wat te verbergen. Na een flinke metamorfose hebben we onze eigen lieve Sandra weer terug! Althans esthetisch gezien; voor de rest blijft ze zo recalcitrant als de pest. Onder het mom van “jullie kotsen het toch weer uit” leert Gracie de andere meisjes pizza’s eten en de geneugten van de alcohol.

~

Op het pad naar de finale blijkt Gracie toch meer vrouw te zijn, maar dat was voor ons aan het begin van de film allang duidelijk. Op jacht naar de terrorist gebeuren er hier en daar nog wat grappige dingen, Sandra maakt wat cliché-opmerkingen en dat was het dan wat betreft Miss Congeniality.
Echt slecht kan ik Miss Congeniality niet noemen. De grappen zijn weliswaar zo afgezaagd als het maar kan, maar brengen nog wel een glimlachje teweeg. Dit is zo’n film waar je je prima mee kunt vermaken, maar nooit weer aan terug zult denken. Sandra Bullock is best grappig ofschoon het haar niet goed afgaat een onbeholpen wijf te spelen. Haar knorrende lachje is misschien wel het enige wat mij van deze film zal bijblijven. Michael Caine heeft een leuke rol en had wel wat meer aandacht mogen krijgen.

Sandra Bullock was zelf een van de producers. Jammer genoeg heeft ze in die rol tot nu toe niet meer dan zeer middelmatige dingen laten zien (Hope Floats, Gun Shy). Het lijkt erop dat Bullock gewoon voor de camera moet staan in plaats van zich te bemoeien met andere facetten van de filmindustrie.

Boeken / Fictie

M’n derde kill, not bad at all

recensie: Bomberjack

.

~

Tsongejonge, denk je bij het lezen van de eerste paar bladzijden van Bomberjack, geschreven door Clifford C. Cremer. Tsongejonge, weer een nieuw zogenaamd bijzonder jongetje in de Nederlandse literatuur, dat helemaal niks toevoegt. Zou Cremer een kans hebben gekregen omdat hij de zoon van de beroemde ‘Ik Jan’ is? Of hebben ze bij de uitgeverij de ogen in hun zak zitten (je zou het bijna gaan denken, gezien het feit dat ze woorden zomaar vergeten en hartstikke met een d schrijven)? Waarom is dit jeugdverhaaltje uitgegeven?

De luie lezer is al afgehaakt. De nieuwsgierige lezer zoekt naar het antwoord. Iets aan dat jongetje Clifford boeit toch wel. Samen met zijn broertje Clint gedumpt door Ik Jan en zijn vluchtige liefde Billy, bij hun oma en twaalfjarige tante Rita, in Enschede of all places. Als oma niet meer voor ze kan zorgen in een pleegezin en een begeleid-wonenproject. Niet bepaald een stevige basis hebben die Clint en Clifford. De linkse maatschappelijke praatjes en de klappen van de pleegvader ten spijt. Onverschillig wordt Clifford ervan. Niet in staat van iemand te houden. Bij de mariniers wil hij, oorlog is zijn doel.

Dan begint het verhaal je mee te slepen. Naar oorden waar de gemiddelde Nederlander nog nooit is geweest. En waar je voor deze gelegenheid best eens een kijkje wilt nemen. Militaire trainingen in meters hoge sneeuw of in de zon op Aruba. Daar slaan vooral het strand, drank, seks en vechtpartijen de klok. Totdat Clifford bij een motorongeluk zijn been verliest en terug naar Nederland moet. Gelukkig zit zijn pik er nog aan, want die heeft hij wel nodig op reis in Kenia, waar broer Clint een nachtclub runt. Heel veel seks en heel veel hoeren, tot het de lezer het voorstellingsvermogen te boven gaat. ‘Je moet er bij zijn geweest om het te kunnen geloven.’

De onpersoonlijkheid en bijna onmenselijkheid zet zich voort in Bosnië. Clifford maakt zijn droom waar door daar als huurling naar toe te gaan. Als sluipschutter schiet hij drie Serviërs neer. ‘Dan is hij m’n derde kill. In tien dagen tijd. Not bad at all.’ Om vervolgens verontwaardigd te schrijven ‘Hadden ze daar en toen dat gedaan wat ze (VN en EEG. HT.) jaren later in Kosovo wel deden, dan waren duizenden mensenlevens gered. Onbegrijpelijke dingen gebeuren daar, ongelooflijke acties maakt Clifford, onvoorstelbare woorden staan op papier. En dan wordt Clint vermoord. Zijn enige echt menselijke relatie gaat verloren. Geen wonder dat Clifford C. Cremer zo’n hard en koud boek heeft kunnen schrijven. Het jongetje in hem was al verlaten en is nu afgestompt. Confronterend en fascinerend.

Uit Bomberjack:

Lag daar een naakte blonde Marva op een tafel – straalbezopen, dat wel – met een pik in haar mond, één in haar kut en één in haar linkerhand. Het was of ik zo de set van een pornofilm was opgewandeld. Naast de marva stonden nog twee matrozen, waarvan één een grote komkommer in z’n hand hield. Ik had veel gezien en gehoord bij de marine, maar dit sloeg echt alles.

De moslims van Srebenica hadden gewoon pech dat ze door Nederlandse soldaten werden ‘verdedigd’. Daar hadden natuurlijk oorlogsvrijwilligers moeten staan, van het slag Johan en z’n maten van First Dutch. (…).Het probleem is alleen: daarvan zijn er niet zoveel in Nederland. En ze zitten al helemaal niet in het leger. En dus moest Srebenica het doen met zo’n Karremans. Die er naar Nederlandse maatstaven alles heeft uitgehaald wat er in zat. Wat symbolische tegenstand, wat uitwisseling van cadeaus met de Servische beulen en dan hup, door naar het echte werk. De polonaise. Daar zijn ze nog het beste in.

Film / Films

Gossip

recensie: Gossip

Een stel hippe communicatiestudenten gaat de impact van roddelen proefondervindelijk testen. Ze bedenken een roddel: een verwend meisje zou ontmaagd zijn tijdens een feestje. Zijzelf weet niets meer omdat ze dronken was.

Al snel groeit en verspreidt de roddel zich tot onaangename proporties. Het meisje denkt dat ze inderdaad verkracht is. Er lijkt geen weg meer terug en Gossip ontwikkelt zich hier tot een thriller met mogelijkheden. Deze elementen zouden voor een degelijke film kunnen zorgen ware het niet dat de film volgegooid wordt met zinloze twists and turns. Dit heeft tot gevolg dat er op het einde niets van de hele film overblijft; de film vernielt zichzelf.

Gossip is de debuutfilm van Davis Guggenheim en het lijkt erop dat hij teveel gewild heeft. Het verhaal is te veel van het goede. De beelden zijn eveneens too much: diepe kleuren en veel contrasten zorgen voor een ongemakkelijke sfeer die niet uitnodigt het verhaal binnen te treden. De acteurs dragen niets bij, lopen wat rond met hun vervelende kapseltje en arrogante smoeltjes en vallen weg bij beeld en muziek.
Zonder alles overhoop te halen was Gossip een redelijke film geworden. Het idee is namelijk best leuk.

Met wat meer bescheidenheid komt Davis Guggenheim vast nog wel eens met een aardige film.