Berichten

Film / Films

Gossip

recensie: Gossip

Een stel hippe communicatiestudenten gaat de impact van roddelen proefondervindelijk testen. Ze bedenken een roddel: een verwend meisje zou ontmaagd zijn tijdens een feestje. Zijzelf weet niets meer omdat ze dronken was.

Al snel groeit en verspreidt de roddel zich tot onaangename proporties. Het meisje denkt dat ze inderdaad verkracht is. Er lijkt geen weg meer terug en Gossip ontwikkelt zich hier tot een thriller met mogelijkheden. Deze elementen zouden voor een degelijke film kunnen zorgen ware het niet dat de film volgegooid wordt met zinloze twists and turns. Dit heeft tot gevolg dat er op het einde niets van de hele film overblijft; de film vernielt zichzelf.

Gossip is de debuutfilm van Davis Guggenheim en het lijkt erop dat hij teveel gewild heeft. Het verhaal is te veel van het goede. De beelden zijn eveneens too much: diepe kleuren en veel contrasten zorgen voor een ongemakkelijke sfeer die niet uitnodigt het verhaal binnen te treden. De acteurs dragen niets bij, lopen wat rond met hun vervelende kapseltje en arrogante smoeltjes en vallen weg bij beeld en muziek.
Zonder alles overhoop te halen was Gossip een redelijke film geworden. Het idee is namelijk best leuk.

Met wat meer bescheidenheid komt Davis Guggenheim vast nog wel eens met een aardige film.

Film / Films

Gossip

recensie: Gossip

Een stel hippe communicatiestudenten gaat de impact van roddelen proefondervindelijk testen. Ze bedenken een roddel: een verwend meisje zou ontmaagd zijn tijdens een feestje. Zijzelf weet niets meer omdat ze dronken was.

Al snel groeit en verspreidt de roddel zich tot onaangename proporties. Het meisje denkt dat ze inderdaad verkracht is. Er lijkt geen weg meer terug en Gossip ontwikkelt zich hier tot een thriller met mogelijkheden. Deze elementen zouden voor een degelijke film kunnen zorgen ware het niet dat de film volgegooid wordt met zinloze twists and turns. Dit heeft tot gevolg dat er op het einde niets van de hele film overblijft; de film vernielt zichzelf.

Gossip is de debuutfilm van Davis Guggenheim en het lijkt erop dat hij teveel gewild heeft. Het verhaal is te veel van het goede. De beelden zijn eveneens too much: diepe kleuren en veel contrasten zorgen voor een ongemakkelijke sfeer die niet uitnodigt het verhaal binnen te treden. De acteurs dragen niets bij, lopen wat rond met hun vervelende kapseltje en arrogante smoeltjes en vallen weg bij beeld en muziek.
Zonder alles overhoop te halen was Gossip een redelijke film geworden. Het idee is namelijk best leuk.

Met wat meer bescheidenheid komt Davis Guggenheim vast nog wel eens met een aardige film.

Boeken / Fictie

Leuk voor puzzelaars

recensie: De procedure

.

~

Snap jij het nog? Heb je wel zin om het te begrijpen? ‘Wie onmiddellijk meegesleept wil worden, ten einde de tijd te doden, kan dit boek beter dichtslaan’, waarschuwt de schrijver al op de eerste pagina. Het is onmiskenbaar Harry Mulisch. Zijn boeken gooien altijd hoge ogen, dus waarschijnlijk zet je door. Op pagina 16 word je beloond; ‘ziezo, de opzet is gelukt. Wij zijn onder elkaar. De onreine meelezers zijn halsoverkop gevlucht voor al die spookachtige letters.’ Nu gaat De procedure beginnen, denk je hoopvol.

‘Het verhaal is de eigenlijke verteller, het vertelt zichzelf; vanaf de eerste zin is de vertelling ook een verrassing voor de verteller, dat weten alle vertellers’, schrijft Mulisch. Maar het tegendeel blijkt waar te zijn. De procedure is geconstrueerd, doordacht en tot in de puntjes netjes uitgevoerd. Verwijzingen naar religie, filosofie en mythologie en de werkelijkheid vind je natuurlijk à la Mulisch genoeg en ze zijn ook weer prachtig bedacht. De theorie is in orde, de compositie uitgekiend. Leuk voor wie van puzzelen houdt, maar het werkelijke verhaal van De procedure begint nooit. Mulisch heeft zijn boek een mooi lichaam gegeven, maar is de ziel vergeten.

Je maakt zo kennis met de hoofdpersoon Victor Werker, maar leert hem nooit kennen. Hij maakt een onvergeeflijke fout door weg te vluchten bij de geboorte van zijn dochter Aurora. Zij is al gestorven in de buik van haar moeder Clara, maar moet gebaard worden. Victor laat Clara juist op dit moment in de steek. Als zij hem verlaat stuurt hij haar brieven, die zijn gedrag moeten verklaren. Maar doet hij dat uit schuldgevoel of uit liefde? Daar geeft Mulisch geen antwoord op. En meer vragen blijven rondspoken. Hoe is het om geleerde te zijn, die het is gelukt kleikristallen tot leven te wekken, en tegelijk vader te zijn van een doodgeboren kind? Wat gebeurt er allemaal met Victor Werker? Het loopt niet goed af, maar dat is voorspelbaar. Harry Mulisch heeft De procedure in ieder geval geen meerwaarde gegeven.

De pers over De Procedure

De procedure helpt ongetwijfeld weer menig neerlandicus aan een onderwerp voor een doctoraalscriptie of dissertatie. Kunnen ze motieven en metaforen gaan turven en aanstrepen.

Arjan Peters, de Volkskrant

Ik laat me door zijn verbluffende literaire vermogen een roman in elkaar te zetten geen zand in de ogen strooien. Ik heb me bijzonder vermaakt, maar vermaak is er al genoeg en het is niet de eerste functie van kunst en literatuur.

Robert Anker, Het Parool

Mulisch zorgt er in De procedure voor dat je geïntrigeerd, geboeid of gefascineerd raakt. Je bent welwillend en toegeeflijk wanneer je ziet dat hij totaal in beslag wordt genomen door zijn mythische en paradoxale gedachtegoed, erdoor ingesponnen raak je niet.

Carel Peeters, Vrij Nederland

Film / Films

The Straight Story

recensie: The Straight Story

The Straight Story is het waargebeurde verhaal van Alvin Straight, een man die op zeventigjarige leeftijd vijfhonderd kilometer (!) op een gemotoriseerde grasmaaier (!!) door drie staten van Amerika reed om z’n zieke broer op te zoeken.

De reis duurde enkele weken en Lynch neemt alle tijd om alle aspecten ervan in beeld te brengen: de mensen die Alvin tegenkomt en op wie hij bijna zonder uitzondering een indruk achterlaat, de weidse, schitterend gefotografeerde landschappen en natuurlijk het door de tijd en vele rimpels getekende gezicht van Alvin zelf.

Meer dan tien jaar lang heeft David Lynch rondgewroet in de onderbuik van de Amerikaanse samenleving met films als Blue Velvet, Wild At Heart, de televisieserie Twin Peaks en de nachtmerrie Lost Highway. Niemand had na het zien van die laatste een film als deze kunnen verwachten en toch maakt David Lynch met The Straight Story één van de mooiste films uit zijn carrière.

Film / Films

Charlie’s Angels

recensie: Charlie's Angels

.

Na de openingsscène van Charlie’s Angels is het al meteen duidelijk: dit wordt honderd minuten dikke pret. We zien LL Cool J in Afrikaans gewaad uit de nooduitgang van een vliegtuig springen, tijdens de vrije val een bom onschadelijk maken en landen in een speedboot die door Cameron Diaz wordt bestuurd. LL blijkt Drew Barrymore in vermomming te zijn, die samen met Diaz en Lucy Liu de drie angels uit de titel zijn.

De film is gebaseerd op de gelijknamige serie uit de jaren ’70 en werd geregisseerd door debuterend regisseur McG (Joseph McGinty Nichol), die zijn sporen verdiende in de videoclip- en reclamewereld. Het verhaal heeft niet zoveel om het lijf en bestaat uit drie delen, bijna drie afleveringen van een TV-serie. Het begint met de ontvoerde software-magnaat Eric Knox die de drie Angels en hun baas Bosley (een rol van Bill Murray) moeten opsporen. Daarna worden ze ingezet om gestolen software terug te vinden en tenslotte moeten ze – in een onverwachte plotwending – vechten voor hun eigen levens.

Het eerste uur van Charlie’s Angels puilt uit van de grappen, sexy shots van de dames en hele opwindende vechtscènes, maar daarna zakt het tempo wat in tot ongeveer een kwartier voor de spetterende finale. De achtergrond van regisseur McG zorgt voor veel visueel vuurwerk en de hele film is gemaakt met de tong ferm in de wangzakken gedrukt. Alles wordt extra dik aangezet, van het veelvuldig gebruik van slow motion tot de decolletés van de drie Angels. Echt over the top wordt het nooit, en dat is met name te danken aan het plezier waarmee de drie hoofdrollen worden vertolkt. Vooral Diaz straalt als nooit tevoren.

Niet echt origineel is het gebruik van muziek in de film: hadden de producenten nu echt niets beters dan “Smack my bitch up” en Blur’s “Song 2” als begeleiding van de vechtscènes? Een klein minpuntje dat is vergeten bij het zien van een moonwalkende Drew Barrymore op de tonen van Michael Jacksons “Billy Jean”.

Charlie’s Angels is geen kwalitatief hoogstaande cinema, maar zal zeker zorgen voor een paar van de leukste uurtjes die je deze kerstvakantie kunt beleven.

Film / Films

Billy Elliot

recensie: Billy Elliot

.

Op het eerste gezicht lijkt Billy Elliot geen film voor een groot publiek; een jongetje dat graag wil balletdansen maar van zijn vader moet boksen. Dan ook nog gezet in een klein mijnwerkers dorpje in Engeland in het midden van de jaren tachtig. We zouden kunnen denken dat we te maken hebben met een staaltje gay-cinema met een sociaal-economische inkleuring. Maar met Billy Elliot hebben we te maken met een hele andere film.

Waar kerels in de mijnen werken, bier drinken en zich verlekkeren aan de buurvrouw kan ik me voorstellen dat er weinig plaats is voor een eigengereide natuur. Als je dan ook nog wilt balletdansen dan ben je zeker homoseksueel. Billy kampt met dit probleem. Hij zit op boksen maar vindt er geen zak aan. Hij is gefascineerd door ballet en neemt stiekem les. Als blijkt dat Billy talent heeft en audities mag doen voor de balletacademie in Londen is het hek van de dam. Hoe moet Billy het zijn vader vertellen en hoe krijgt hij zijn medewerking?

Billy zit op een leeftijd waar kinderen hun seksualiteit ontdekken. Hij wordt geconfronteerd met zowel jongens als meisjes. Billy heeft daar eigenlijk nooit over nagedacht; hij wil dansen en niets anders. Voor Billy heeft dat niets te maken met homoseksuele perikelen. Hij stelt dan ook terecht dat er genoeg “gewone” jongens op ballet zitten.

Billy Elliot is eigenlijk een zeer eenvoudige film met een simpel en voorspellend plot. Maar wat maakt Billy Elliot tot de fantastische film die hij is?
Ten eerste is dat Billy zelf. Billy wordt gespeeld door Jamie Bell. Hij acteert schitterend in zijn debuutrol en kan op de koop toe nog dansen ook.
Ten tweede is er een prachtig evenwicht gevonden tussen emotionaliteit en humor. Waar pathetiek en kleverigheid op de loer liggen, straalt Billy Elliot oprechtheid uit. Vertedering en goed getimede grappen wisselen elkaar in cadans af. Billy Elliot blijft op deze manier boeien tot de laatste minuut.
Als laatste is het de muziek van T Rex die de avonturen van Billy ondersteunt. Het klinkt lekker Brits en zorgt voor een ontspannen sfeer. Het thema van de film wordt op deze wijze op een zeer heldere en frivole manier uiteengezet. Het verlangen van Billy is uiteindelijk geen privé-aangelegenheid meer; de verlangens en dromen van een arbeidersjongetje zijn universeel geworden.

Film / Films

Payback

recensie: Payback

Payback grijpt terug naar de rauwe gangsterfilms uit de jaren ’70. Dat wordt meteen al duidelijk in de eerste paar minuten, door de gortdroge stem van Mel Gibson die de gebeurtenissen van commentaar voorziet.
Gibson speelt Porter, een crimineel die door zijn vriend en vrouw is verraden en nu zijn geld terug wil. Hij kijkt niet op een lijk meer of minder en belandt uiteindelijk bij de hoogste regionen van de mafia.

De film is geschoten met behulp van een proces dat het zilver in het celluloid achterlaat, waardoor de beelden enorme contrapayback07.jpgsten vertonen en vaak zwart/wit lijken. Mel Gibson legt in één van de interviewfragmentjes op de DVD-release van Payback uit dat dit gedaan is omdat ze de film het liefst in echt zwart/wit hadden opgenomen. “Maar dat kan tegenwoordig in Hollywood niet meer: daar komt geen mens naar kijken.”

Zwart/wit of niet, feit is dat de film er geweldig uitziet – iets wat op DVD nog veel beter te zien is. Regisseur Brian Helgeland (die bekender is als schrijver van L.A. Confidential) kan niet alleen goed schrijven, maar heeft ook een uitstekend gevoel voor mooie beelden.
Payback is een rauwe en heel onderhoudende thriller.

Als extra’s op de DVD vind je de al eerder genoemde interviewfragmenten met Mel Gibson en een paar andere acteurs. De fragmenten variëren in lengte van ongeveer een minuut tot nog geen tien seconden

~

en bevatten vrijwel niets interessants. Opmerkelijk is dat er met geen woord wordt gesproken over regisseur Helgeland. Gibson en Helgeland kregen aan het eind van de productie mot met elkaar over (ik meen) de montage en omdat Gibson een grote ster is en Helgeland een debuterend regisseurtje, kon deze laatste vertrekken.

Verder bevat de DVD de trailer, die heel erg slecht is omdat hij een volstrekt verkeerd beeld van de film geeft: alle Lethal Weapon-achtige momenten werden achter elkaar geplakt, zodat Payback een actievolle komedie lijkt.

Beste toevoeging aan de schijf is evenwel de zogenaamde “pan-en-scan”-versie van de film. Deze laat helemaal niets over van de zorgvuldig gecomponeerde beelden van Helgeland en zijn cameraman en is daarom het beste argument voor widescreen dat ik ooit heb gezien. Zie de plaatjes hieronder voor een kleine demonstratie over hoeveel informatie verloren gaat bij de fullscreen-versie.

~