Berichten

Muziek / Reportage
special: Sfeerverslag deel 3 - Zondag

Lowlands 2016

Het weekend vliegt voorbij: na een gevarieerde zaterdagnacht is het alweer tijd voor de laatste festivaldag. Met een waterig zonnetje worden de LLow-gangers langzaam maar zeker wakker om zich klaar te maken voor onder andere Oh Wonder, AURORA, Local Natives en Foals. De rijen bij de diverse koffiekraampjes verraden de staat van veel bezoekers. Gelukkig is er genoeg koffie om ons allemaal een nieuwe dosis energie te geven.

Op de een of andere manier halen we nooit de Yoga Tribe Vibe, een yogaworkshop die al om 10:30 uur begint. Zelfs de paar minutes of fame van Yuri van Gelder is nog maar net te halen: de Alpha staat volledig volgepakt met brakke koppies die allen wat mee willen maken van de kunstjes van de atleet. Tof om te zien hoe de organisatie Van Gelder last minute naar het festival heeft weten te halen, nadat hij weggestuurd was uit Rio. De Nederlandse turner rijst als een soort bijbels figuur in een wit pak boven het publiek uit. Waanzinnig om te zien, vooral omdat er normaal gesproken vrijwel geen ruimte is voor sport.

Toch speelt de organisatie deze editie net wat meer in op sportieve activiteiten, natuurlijk met oog op de Olympische Spelen. Zo vind je naast de Heineken een klein stadion genaamd Eddie The Eagle waar je eerst naar binnen moet met een stempel voordat je weet wat er gebeurt. Je mag meedoen, je mag kijken, je mag meeschreeuwen: zolang je maar participeert is het goed. Leuk extraatje tijdens deze editie.

Langzaam wakker worden

AURORA

AURORA

Vanuit de Heineken horen we lieflijke tunes en fijne vocals waardoor we vrijwel meteen worden aangetrokken: de Britten van Oh Wonder zetten hier een magische show neer voor een volle tent. Hoewel de gehele sound en performance soms net iets te zoet kan zijn (beeldschermen met close-ups, zo nu en dan een motivational quote en lieve songteksten) staat het duo te stralen en te knallen in de Heineken. Het toffe is: de tent wordt alsmaar voller en voller totdat er zelfs buiten een aantal rijen staan. En dat zo vroeg op de middag van de laatste festivaldag, chapeau!

Van Oh Wonder rollen we zo door naar de sprookjesachtige AURORA in de India. Deze Noorse (ijs)koningin is een genot voor het oog en het oor. Met haar bizarre bewegingen, haar dankbare woorden en haar doordringende stem heeft ze menigeen in het publiek direct te pakken. Wanneer ze hitje ‘Runaway’ inzet, wordt het voor sommigen te veel: twee vrouwen huilen tranen met tuiten zonder dat ze hun blik afwenden van de Noorse popzangeres. Het nummer staat dan ook als een huis, niet alleen door haar stem of de intense teksten, maar door de complete performance. Wat een ijzige pracht.

Gitaargeweld

Indian Askin

Indian Askin

Wakker worden met lieve (en oké, soms mierzoete) liedjes is op zondag eigenlijk meer dan perfect. Maar juist omdat het zondag is, hebben we ook wel wat meer energie nodig om de dag mee door te komen. Daarom verslaan we de grote buien en vinden we een zonnetje bij de Charlie, waar Indian Askin op de planken staat. De kleinste tent van het festival is ook deze keer uitgepuild. Dat is niet zo heel gek, want het gaat goed met de Amsterdamse rockband. Denk aan succesvolle optredens op Noorderslag, Zwarte Cross, De Beschaving en meer. Dat zou toch ook Lowlands moeten kunnen overrompelen? Het antwoord is ja: een loeistrakke set met knallers als ‘Asshole Down’ en ‘Answer’, een halfnaakte frontman Ayala en liters zweet en bier. We zijn nu officieel écht wakker gemaakt. Thanks! De band staat dit najaar in diverse poppodia in het land, ga ze zeker checken voordat ze huge zijn.

 

Over de show van Local Natives even later in de Heineken zijn de meningen waarschijnlijk verdeeld. Bij vlagen is het totaalplaatje sterk en vraagt het om meer, maar op sommige momenten wordt de aandacht van menigeen weg getrokken door de zonnestralen buiten, de technische geluidsfouten en het beeldscherm wat niet helemaal synchroon loopt met de show. Hoewel technische fouten bij een fraaie set niet hoeven te storen, doet dat het hier wel en dat is jammer. De Amerikaanse band verdient namelijk meer: hitje ‘Airplanes’ verspreidt zich als een warme deken over het grote deel van het meezingende publiek en het aanstekelijke ‘Breakers’ werkt ook als een malle. Het is leuk, maar ze weten nergens écht te raken. Op 13 november gaan ze in de herkansing in Paradiso, Amsterdam.

De planning deze middag is een beetje krap: we hebben inmiddels belofte Anderson .Paak moeten missen door Indian Askin en Local Natives, maar al met al is de timetable nog prima te doen dit weekend. Voordat we naar James Blake gaan in de Bravo maken we nog een stop bij Brian Fallon & The Crowes, het nieuwe project van de oud-frontman van The Gaslight Anthem. We zien het vaak gebeuren: bandleden weten niet meer wat ze samen nog kunnen bereiken, splitsen op en gaan ieder hun eigen weg. Vaak zonder een al te succesvol vervolg. Bij Brian Fallon is dit echter niet het geval. Toegegeven: naarmate de show vordert, wordt de tent een stuk leger. Vooral aan het eind is er overal genoeg plek om mee te knikken en te heupwiegen met de lekker in het gehoor liggende countryrock. Maar ja, wat wil je, als je vlak voor niemand minder dan James Blake geprogrammeerd staat. Dit lijkt de band niets uit te maken: jolige grapjes, toffe tracks zoals het rustige ‘Painkillers’, het melodieuze ‘Mary Ann’ en de cover ‘Teenage Dream’ van Katy Perry; waarvan Fallon baalt dat hij deze zelf niet heeft gemaakt. De show is gemoedelijk, sfeervol en weet zonder al te veel poespas goed te boeien. En nee, het is geen The Gaslight Anthem, maar is het niet een keer klaar met het maken van vergelijkingen met eerdere bands of projecten?

Bravo galore

James Blake

James Blake

Een van de grotere namen van vandaag is producer James Blake, hoewel hij niet eens op de mainstage geprogrammeerd is. De Bravo lijkt in eerste instantie te klein voor de Britse muzikant. Eerder heeft Blake onvergetelijke sets gespeeld op onder andere Best Kept Secret festival; de verwachtingen voor deze vroege avond zijn dan ook hooggespannen. Het is niet voor niets zo dat de bandleden van Local Natives speciaal uit de backstage komen om rechts van het podium mee te genieten van de sound van deze Engelsman. Toch verlaten zij (en meerdere mensen) reeds na een aantal nummers de tent en dat is eigenlijk niet zo heel erg gek. Hoewel Blake exact klinkt zoals op de plaat, met dansbare uitschieters zoals ‘Voyeur’ (die doordringende bas!) en het bloedmooie nieuwe ‘I Hope My Life’, weet hij niet de volledige aandacht van het publiek vast te houden. “Het is nog vroeg”, “het is zondag”, “er worden aardig wat nieuwe tracks gespeeld”, klopt. Maar juist dan zou hij er alles aan moeten doen om de aanwezigen in te pakken toch? Begrijp me niet verkeerd: Blake doet het knettergoed, zijn tracks zijn te gek en de sound is hier en daar onmenselijk mooi, maar er mist iets om het plaatje compleet te maken.

Na James Blake blijven we in de Bravo voor Foals. De heren uit Oxford hebben de laatste jaren in Nederland een behoorlijke voet aan de grond weten te zetten. Met hun energieke performance en steengoede releases weten ze het publiek in ons land iedere keer weer in te pakken. Tot de laatste keer voor Lowlands, toen ze in de Heineken Music Hall stonden: het contact met het publiek miste, iets waar ze juist om bekend staan. Wellicht omdat ze reeds een behoorlijke tijd op tour waren en het geheel een routineklus leek te zijn. Vanavond krijgen ze een welverdiende herkansing als bandafsluiter van de Bravo en al na het eerste nummer is het overduidelijk dat dit een memorabel optreden gaat worden. ‘Prelude’ neemt ons mee in een magische trip die pas een uur later eindigt bij knaller ‘Two Steps, Twice’. Het nieuwere ‘Mountain At My Gates’ wordt luidkeels meegeschreeuwd, evenals het intense ‘Inhaler’ waar de eerste grote pit ontstaat. De circlepit is niet meer zo groot geweest sinds John Coffey eerder op het festival en het volledige eerste vak wordt ondergedompeld in een groot zweetfestijn waar mannen poseren in het midden van de pit voordat het compleet losgaat. Wanneer frontman Yannis Philippakis zijn vaste crowdsurfmomentje pakt aan het einde van de set is de tent bijna te klein. Iedereen wil een beetje Philippakis hebben. Logisch, wat een bizar goede show. Vergeet de HMH, Foals op Lowlands 2016 móet vast zitten in je geheugen.

It’s a wrap!

Het klein beetje energie wat we nog hadden is inmiddels opgeslokt door Foals, maar de avond is nog jong en er is deze zondagnacht nog van alles te beleven. Eerst een patatje stoof om het energielevel bij te werken. In de Heineken staat het bijna jaarlijkse feestje van Kees van Hondt waarvoor eerder vanavond al diverse takken en bomen uit de grond werden getrokken om mee te paraderen (doe gewoon niet), terwijl er ook goed gedanst wordt in de X-Ray op Palms Trax: prettige garage house met een aantal meezingers. Toch gaat het dak er niet vanaf, daarvoor moeten we in de India zijn bij Benny Rodrigues & De Sluwe Vos.

Om 05:00 uur is Lowlands 2016 officieel afgelopen, hoewel veel mensen natuurlijk nog een heerlijk kort nachtje kunnen vertoeven in een (natte of kapot gewaaide) tent. Gotta love camp life! Deze editie van Lowlands heeft op meerdere vlakken enorm verrast: de programmering leek gevarieerder dan ooit. Er was letterlijk voor ieder wat wils: zoete pop van Oh Wonder, snoeiharde gitaren bij Eagles of Death Metal, shocking verrassingen in Helga’s, theater in Juliet, losgaan bij Die Antwoord en dansen tot vroeg in de ochtend. Drie dagen zon plus één dag wisselvallig weer moeten er ongetwijfeld aan hebben bijgedragen dat dit een van de leukste edities van de afgelopen jaren was. Het was relaxed, goed geregeld en minder druk dan eerdere jaren waardoor je je over het algemeen prima kon verplaatsen richting de diverse tenten. Dat is wel eens anders geweest. Erg benieuwd of de editie in 2017 weer zo ontzettend gaat verrassen!

Reageer op dit artikel

Muziek / Reportage
special: Sfeerverslag deel 3 - Zondag

Lowlands 2016

Het weekend vliegt voorbij: na een gevarieerde zaterdagnacht is het alweer tijd voor de laatste festivaldag. Met een waterig zonnetje worden de LLow-gangers langzaam maar zeker wakker om zich klaar te maken voor onder andere Oh Wonder, AURORA, Local Natives en Foals. De rijen bij de diverse koffiekraampjes verraden de staat van veel bezoekers. Gelukkig is er genoeg koffie om ons allemaal een nieuwe dosis energie te geven.

Op de een of andere manier halen we nooit de Yoga Tribe Vibe, een yogaworkshop die al om 10:30 uur begint. Zelfs de paar minutes of fame van Yuri van Gelder is nog maar net te halen: de Alpha staat volledig volgepakt met brakke koppies die allen wat mee willen maken van de kunstjes van de atleet. Tof om te zien hoe de organisatie Van Gelder last minute naar het festival heeft weten te halen, nadat hij weggestuurd was uit Rio. De Nederlandse turner rijst als een soort bijbels figuur in een wit pak boven het publiek uit. Waanzinnig om te zien, vooral omdat er normaal gesproken vrijwel geen ruimte is voor sport.

Toch speelt de organisatie deze editie net wat meer in op sportieve activiteiten, natuurlijk met oog op de Olympische Spelen. Zo vind je naast de Heineken een klein stadion genaamd Eddie The Eagle waar je eerst naar binnen moet met een stempel voordat je weet wat er gebeurt. Je mag meedoen, je mag kijken, je mag meeschreeuwen: zolang je maar participeert is het goed. Leuk extraatje tijdens deze editie.

Langzaam wakker worden

AURORA

AURORA

Vanuit de Heineken horen we lieflijke tunes en fijne vocals waardoor we vrijwel meteen worden aangetrokken: de Britten van Oh Wonder zetten hier een magische show neer voor een volle tent. Hoewel de gehele sound en performance soms net iets te zoet kan zijn (beeldschermen met close-ups, zo nu en dan een motivational quote en lieve songteksten) staat het duo te stralen en te knallen in de Heineken. Het toffe is: de tent wordt alsmaar voller en voller totdat er zelfs buiten een aantal rijen staan. En dat zo vroeg op de middag van de laatste festivaldag, chapeau!

Van Oh Wonder rollen we zo door naar de sprookjesachtige AURORA in de India. Deze Noorse (ijs)koningin is een genot voor het oog en het oor. Met haar bizarre bewegingen, haar dankbare woorden en haar doordringende stem heeft ze menigeen in het publiek direct te pakken. Wanneer ze hitje ‘Runaway’ inzet, wordt het voor sommigen te veel: twee vrouwen huilen tranen met tuiten zonder dat ze hun blik afwenden van de Noorse popzangeres. Het nummer staat dan ook als een huis, niet alleen door haar stem of de intense teksten, maar door de complete performance. Wat een ijzige pracht.

Gitaargeweld

Indian Askin

Indian Askin

Wakker worden met lieve (en oké, soms mierzoete) liedjes is op zondag eigenlijk meer dan perfect. Maar juist omdat het zondag is, hebben we ook wel wat meer energie nodig om de dag mee door te komen. Daarom verslaan we de grote buien en vinden we een zonnetje bij de Charlie, waar Indian Askin op de planken staat. De kleinste tent van het festival is ook deze keer uitgepuild. Dat is niet zo heel gek, want het gaat goed met de Amsterdamse rockband. Denk aan succesvolle optredens op Noorderslag, Zwarte Cross, De Beschaving en meer. Dat zou toch ook Lowlands moeten kunnen overrompelen? Het antwoord is ja: een loeistrakke set met knallers als ‘Asshole Down’ en ‘Answer’, een halfnaakte frontman Ayala en liters zweet en bier. We zijn nu officieel écht wakker gemaakt. Thanks! De band staat dit najaar in diverse poppodia in het land, ga ze zeker checken voordat ze huge zijn.

 

Over de show van Local Natives even later in de Heineken zijn de meningen waarschijnlijk verdeeld. Bij vlagen is het totaalplaatje sterk en vraagt het om meer, maar op sommige momenten wordt de aandacht van menigeen weg getrokken door de zonnestralen buiten, de technische geluidsfouten en het beeldscherm wat niet helemaal synchroon loopt met de show. Hoewel technische fouten bij een fraaie set niet hoeven te storen, doet dat het hier wel en dat is jammer. De Amerikaanse band verdient namelijk meer: hitje ‘Airplanes’ verspreidt zich als een warme deken over het grote deel van het meezingende publiek en het aanstekelijke ‘Breakers’ werkt ook als een malle. Het is leuk, maar ze weten nergens écht te raken. Op 13 november gaan ze in de herkansing in Paradiso, Amsterdam.

De planning deze middag is een beetje krap: we hebben inmiddels belofte Anderson .Paak moeten missen door Indian Askin en Local Natives, maar al met al is de timetable nog prima te doen dit weekend. Voordat we naar James Blake gaan in de Bravo maken we nog een stop bij Brian Fallon & The Crowes, het nieuwe project van de oud-frontman van The Gaslight Anthem. We zien het vaak gebeuren: bandleden weten niet meer wat ze samen nog kunnen bereiken, splitsen op en gaan ieder hun eigen weg. Vaak zonder een al te succesvol vervolg. Bij Brian Fallon is dit echter niet het geval. Toegegeven: naarmate de show vordert, wordt de tent een stuk leger. Vooral aan het eind is er overal genoeg plek om mee te knikken en te heupwiegen met de lekker in het gehoor liggende countryrock. Maar ja, wat wil je, als je vlak voor niemand minder dan James Blake geprogrammeerd staat. Dit lijkt de band niets uit te maken: jolige grapjes, toffe tracks zoals het rustige ‘Painkillers’, het melodieuze ‘Mary Ann’ en de cover ‘Teenage Dream’ van Katy Perry; waarvan Fallon baalt dat hij deze zelf niet heeft gemaakt. De show is gemoedelijk, sfeervol en weet zonder al te veel poespas goed te boeien. En nee, het is geen The Gaslight Anthem, maar is het niet een keer klaar met het maken van vergelijkingen met eerdere bands of projecten?

Bravo galore

James Blake

James Blake

Een van de grotere namen van vandaag is producer James Blake, hoewel hij niet eens op de mainstage geprogrammeerd is. De Bravo lijkt in eerste instantie te klein voor de Britse muzikant. Eerder heeft Blake onvergetelijke sets gespeeld op onder andere Best Kept Secret festival; de verwachtingen voor deze vroege avond zijn dan ook hooggespannen. Het is niet voor niets zo dat de bandleden van Local Natives speciaal uit de backstage komen om rechts van het podium mee te genieten van de sound van deze Engelsman. Toch verlaten zij (en meerdere mensen) reeds na een aantal nummers de tent en dat is eigenlijk niet zo heel erg gek. Hoewel Blake exact klinkt zoals op de plaat, met dansbare uitschieters zoals ‘Voyeur’ (die doordringende bas!) en het bloedmooie nieuwe ‘I Hope My Life’, weet hij niet de volledige aandacht van het publiek vast te houden. “Het is nog vroeg”, “het is zondag”, “er worden aardig wat nieuwe tracks gespeeld”, klopt. Maar juist dan zou hij er alles aan moeten doen om de aanwezigen in te pakken toch? Begrijp me niet verkeerd: Blake doet het knettergoed, zijn tracks zijn te gek en de sound is hier en daar onmenselijk mooi, maar er mist iets om het plaatje compleet te maken.

Na James Blake blijven we in de Bravo voor Foals. De heren uit Oxford hebben de laatste jaren in Nederland een behoorlijke voet aan de grond weten te zetten. Met hun energieke performance en steengoede releases weten ze het publiek in ons land iedere keer weer in te pakken. Tot de laatste keer voor Lowlands, toen ze in de Heineken Music Hall stonden: het contact met het publiek miste, iets waar ze juist om bekend staan. Wellicht omdat ze reeds een behoorlijke tijd op tour waren en het geheel een routineklus leek te zijn. Vanavond krijgen ze een welverdiende herkansing als bandafsluiter van de Bravo en al na het eerste nummer is het overduidelijk dat dit een memorabel optreden gaat worden. ‘Prelude’ neemt ons mee in een magische trip die pas een uur later eindigt bij knaller ‘Two Steps, Twice’. Het nieuwere ‘Mountain At My Gates’ wordt luidkeels meegeschreeuwd, evenals het intense ‘Inhaler’ waar de eerste grote pit ontstaat. De circlepit is niet meer zo groot geweest sinds John Coffey eerder op het festival en het volledige eerste vak wordt ondergedompeld in een groot zweetfestijn waar mannen poseren in het midden van de pit voordat het compleet losgaat. Wanneer frontman Yannis Philippakis zijn vaste crowdsurfmomentje pakt aan het einde van de set is de tent bijna te klein. Iedereen wil een beetje Philippakis hebben. Logisch, wat een bizar goede show. Vergeet de HMH, Foals op Lowlands 2016 móet vast zitten in je geheugen.

It’s a wrap!

Het klein beetje energie wat we nog hadden is inmiddels opgeslokt door Foals, maar de avond is nog jong en er is deze zondagnacht nog van alles te beleven. Eerst een patatje stoof om het energielevel bij te werken. In de Heineken staat het bijna jaarlijkse feestje van Kees van Hondt waarvoor eerder vanavond al diverse takken en bomen uit de grond werden getrokken om mee te paraderen (doe gewoon niet), terwijl er ook goed gedanst wordt in de X-Ray op Palms Trax: prettige garage house met een aantal meezingers. Toch gaat het dak er niet vanaf, daarvoor moeten we in de India zijn bij Benny Rodrigues & De Sluwe Vos.

Om 05:00 uur is Lowlands 2016 officieel afgelopen, hoewel veel mensen natuurlijk nog een heerlijk kort nachtje kunnen vertoeven in een (natte of kapot gewaaide) tent. Gotta love camp life! Deze editie van Lowlands heeft op meerdere vlakken enorm verrast: de programmering leek gevarieerder dan ooit. Er was letterlijk voor ieder wat wils: zoete pop van Oh Wonder, snoeiharde gitaren bij Eagles of Death Metal, shocking verrassingen in Helga’s, theater in Juliet, losgaan bij Die Antwoord en dansen tot vroeg in de ochtend. Drie dagen zon plus één dag wisselvallig weer moeten er ongetwijfeld aan hebben bijgedragen dat dit een van de leukste edities van de afgelopen jaren was. Het was relaxed, goed geregeld en minder druk dan eerdere jaren waardoor je je over het algemeen prima kon verplaatsen richting de diverse tenten. Dat is wel eens anders geweest. Erg benieuwd of de editie in 2017 weer zo ontzettend gaat verrassen!

Reageer op dit artikel

Muziek / Reportage
special: Sfeerverslag deel 2 - Zaterdag

Lowlands 2016

Na een lange maar geslaagde nacht op het festivalterrein brandt menigeen reeds vroeg de tent uit door de aanwezige zon. De Yoga Tribe Vibe om 10:30 uur in de India halen we niet, maar we willen singer-songwriter en producer Ry X om 12:15 uur in dezelfde tent zeker niet missen. Op naar dag twee van Lowlands!

Met een verse koffie in de handen en nog wat slaap in de ogen staan we in een behoorlijk drukke India op deze ‘vroege’ middag. De Australische singer-songwriter Ry X staat bekend om zijn prachtige performances waarmee hij het publiek veelal betovert. Ook deze ochtend is het raak: zijn zwoele stem reikt tot achter in de tent waar het oorverdovend stil is. Dat standaard festivalpubliek dat overal doorheen lult is schijnbaar hier niet aanwezig of ontzettend brak van de vorige avond Lowlands. Het is om kippenvel van te krijgen, zo stil. Tel daar de fijn in het gehoor liggende tracks van Ry bij op zoals ‘Shortline’ en ‘Berlin’, een ontzettend dankbare muzikant en een langdurig applaus van heb ik jou daar en de misschien wel beste show van de dag is al geweest. Deze magie overtreffen deze zaterdag gaat nog heel erg moeilijk worden.

Whitney

Whitney

Neem bijvoorbeeld zijn landgenoot Matt Corby die even later in een volgepakt Heineken staat. Zijn vocals zijn meer dan fraai te noemen en de liedjes zijn ook best prima. Toch raakt het nergens zoals Ry Cuming even daarvoor wel deed. De aanwezige jonge meisjes lijkt het allemaal niks uit te maken. Ze zingen, klappen en joelen uit volle borst mee.

Prima, maar wij laden onze batterij liever op bij een meer energieke band zoals Whitney. Deze jonge honden uit Amerika zijn het perfecte medicijn voor je toch wel vervelende kater. De Charlie staat stampvol en ook buiten de tent zijn er nog een aantal rijen te tellen. Dat is niet zo gek: de feelgoodsongs van de Amerikanen zijn prettig en vooral herkenbaar. Lyrics over liefdesverdriet, steengoede trompetsolo’s en een bijzonder fijne kopstem (mocht je er niet bij zijn geweest, de heren staan zondag 13 november in Paradiso-Noord).

Feest!

De tent compleet afbreken laten we deze dag over aan Broederliefde in de Heineken. Rijen vol met dansende meisjes, meerappende gasten, opblaasrookworsten en vooral tropische vibes. De temperaturen lopen binnen no time op in de propvolle Heineken. Hitje ‘Jungle’ is zonder meer een van de hoogtepunten waarbij de bandnaam erg letterlijk wordt aangenomen door het publiek.

En dat andere hoogtepunt? Je houdt er van of je haat het, maar de award voor de meest ultieme sitdown van Lowlands 2016 gaat naar Broederliefde. Tot ver buiten de tent gaan mensen door hun knieën. Zie je dan nog maar eens staande te houden als niet-liefhebber van deze inmiddels jarenlange hype. In de Charlie gaan we door naar het volgende feestje, hoewel deze niet te vergelijken is met de show van Broederliefde. Het Ierse Otherkin staat daar klaar om te rocken. Omdat de kleinste tent van het festival bij lange na nog niet vol is, doen de sympathieke muzikanten er alles aan om met hun weergaloze energie mensen te trekken. En dat lukt ze. Live is Otherkin een hele fijne verschijning met dito show en aanstekelijk enthousiasme. De grungy songs zoals ‘20 to 11’ en ‘Feel It’ liggen goed in het gehoor en vragen na iedere track weer om meer. Dat is te merken aan het publiek: binnen korte tijd staat de Charlie ineens vol. En dat is meer dan verdiend.

Perfecte namiddag

De Staat is vandaag de dag niet meer weg te denken op de Nederlandse festivals. Het gaat goed met de band: met een dikke subsidie in de zak en een voorprogramma van Muse voor de Europese tour is 2016 een van de beste jaren van de Nederlandse rockband. Absoluut verdiend: de formatie staat bekend om hun stevige shows met redelijk toegankelijke rockmuziek. Deze namiddag is het niet anders: Florim en kornuiten rocken zoals ze altijd doen en dat doen ze steengoed. Het is niet anders dan anders en dat kan twee dingen doen met het aanwezige publiek: onder de indruk zijn van een stabiele productie of weglopen omdat je dit al voor de zoveelste keer hebt gezien. Waar je ook voor kiest, je zult moeten toegeven dat het goed is. En psst, dat deel waar Florim geld van De Staat tevoorschijn toverde, was met oog op de subsidie waar zoveel kritiek op is best wel heel erg cool.

Jack Garratt

Jack Garratt

In de Heineken staat een andere superproductie klaar om te knallen: producer en tegelijk eenmansband Jack Garratt. Vanaf opener ‘Coalesce (Synesthesia Pt. II)’ is het direct duidelijk dat dit een memorabele show gaat worden. Garratt geeft alles wat hij kan en ramt als een gek op het drumstel, de toetsen en de snaren van zijn gitaar. Dit maakt hij af met een loepzuivere stem die hoger komt dan welke vrouwenstem ook. Het publiek is onder de indruk, net als de jonge producer trouwens. Hij kan niet geloven dat er zóveel mensen naar zijn show gekomen zijn. Met een verlegen lach vol ongeloof vraagt hij meerdere malen wat we hier toch met zijn allen doen. De gunfactor knalt direct omhoog. Hoogtepuntje is zonder twijfel ‘Worry’, de afsluiter van zijn set waarin hij nog één keer over het podium stuitert. Kort na de show twittert hij: “YOOOOOOOOOOOOOOOO #LL16 I THINK I BROKE MY ANKLE BUT IT WAS WORTH IT YOU GUYS HOLY SHIT” en dat is zo’n beetje precies hoe het was. Topshow.

Wegdromen

Het programmeren van het IJslandse Sigur Ros in de grootste tent van Lowlands lijkt an sich een goed idee. De band overtuigt al jaren keer op keer en heeft dan ook een flinke fanbase in ons kikkerlandje weten op te bouwen. In 2008 stonden de IJslanders reeds menig persoon te ontroeren in de, toen nog, Grolsch tent waarbij vele tranen vloeiden. Gaat ze dat deze keer ook lukken? Bij aanvang is één ding direct duidelijk: ontroeren zullen ze vast en zeker gaan doen, maar wel voor een halfvolle Alpha. Visueel gezien pakt de band flink uit. Een hoog bouwwerk met kleurrijke spots en lasers trekken de aandacht van de aanwezige mensen. De bombastische sound, de ingetogen nummers en ouder werk zoals het doordringende ‘E-Bow’ en het opzwepende ‘Festival’ komen keihard binnen en laten het publiek wegdrijven in hogere sferen. Sigur Ros is wellicht iets te experimenteel voor het gemiddelde Lowlands-publiek, hoewel dat na een volle Grolsch eerder totaal niet zo leek te zijn. Goed, we zijn ook acht jaar verder maar één ding is zeker: Sigur Ros verdient meer sfeer dan een halflege Alpha. Volgende keer dus gewoon in de Heineken of misschien zelfs Bravo programmeren.

De nacht in de Bravo wordt deze zaterdag geopend door Nederlands’ trots Weval. Ze gaan voor een heerlijke, opbouwende set om voor sommigen de avond af te sluiten en voor anderen de nacht juist te laten beginnen. Sleutelwoord van de bijna perfecte show is ‘dromerig’: de magische sound van het tweetal komt goed tot z’n recht in ‘Easier’ en ‘Gimme Some’. Houd dit producersduo in de gaten want ze kunnen nog wel eens heel groot gaan worden. Na Weval is de nacht officieel ingeluid en kan het dansen eindelijk beginnen. De X-Ray staat de volledige nacht tot de nok toe gevuld, met bijbehorende tropische temperaturen. Vreemd is dat niet, niemand minder dan Hunee en The Black Madonna maken er een fantastische nacht van met Afrikaanse disco, liters zweet (want ja, zo druk is het), oldschool house en lekkere beats. De X-Ray is deze editie niet zó vol geweest.

Reageer op dit artikel

LL vs DTRH
Muziek / Achtergrond
special: Kleine zusjes worden groot
LL vs DTRH

Down The Rabbit Hole vs. A Campingflight To Lowlands Paradise

Het magische kleine zusje van Lowlands staat weer voor de deur. Hoewel, klein? Down The Rabbit Hole (DTRH) mag zich met namen als The National, Savages, Daughter en Lianne LaHavas voor deze editie alles behalve klein noemen. Rondom de eerste editie van DTRH was het nog even passen en meten, maar na twee geslaagde edities heeft organisator MOJO het goed voor elkaar met deze twee succesvolle evenementen.

Het ligt natuurlijk aardig voor de hand om Lowlands en DTRH met elkaar te vergelijken, gezien het feit dat de twee festivals door dezelfde organisator ‘familie’ van elkaar zijn. De afgelopen jaren zijn er echt er zó veel festivals bijgekomen dat je soms door de bomen het bos niet meer ziet en dat je bepaalde dingen tegen elkaar moet afwegen. Twijfel je tussen DTRH en Lowlands en weet je niet welk festival je moet kiezen? We hebben de pro’s van beide festivals voor je op een rij gezet, mocht dat het enigszins gemakkelijker maken. Let op: het kan het júist ook net wat lastiger maken omdat je misschien na het lezen ervan wel naar allebei de festivals wilt. Sorry not sorry!

Waarom Down The Rabbit Hole?

Het belangrijkste argument: DTRH is klein, heeft een fantastische ligging op de Groene Heuvels van Beuningen en is daardoor ontzettend sfeervol. Geen lange trage massa’s die via één weg richting de grotere podia/tenten lopen maar sprookjesachtige bospaadjeskleine weggetjes die naar diverse plekken leiden. Op ieder veld is er wat anders te doen, te bekijken, te beluisteren en te proeven. Trek je terug in het bos op het Idyllische Veld, ga met je voetjes van de vloer op het Vuige Veld, lach je helemaal krom bij de Kampvuursessies, doe een dansworkshop in Le Salôn of kom een film kijken in Tramontana. Er is ontzettend veel te doen náást het beluisteren en bekijken van te gekke shows. Ook dit jaar heeft DTRH weer een aantal hele fraaie namen op de poster staan.

Oscar
Op de eerste dag van het festival, de vrijdag, warmt het Engelse Oscar de Fuzzy Lop en tevens het festival op met zijn warme elektronische indiepop. Trek je beste schoenen aan, haal een lekkere cocktail en waag je eerste danspasjes van de dag op deze fijne tunes.

The National
Matt Berninger en kornuiten sluiten de bandzaterdag in de grootste tent van het festival af. De Amerikaanse muzikanten zijn bezig met nieuw werk waarvan ze ongetwijfeld wat zullen laten horen. Eerder deze maand speelden ze reeds het nieuwe ‘The Day I Die’ tijdens een benefietconcert in Hamilton. Om 22:45 uur staan ze op de planken van de Hotot.

Mura Masa
De jonge Britse multi-instrumentalist en producer Alex Crossan, beter bekend als Mura Masa, komt op zaterdag je muzikale behoeftes bevredigen. De jongeman is net 20 jaar en heeft nu al een aantal succesvolle producties op zijn naam staan. Absoluut het checken waard.

Alex Vargas
Alex Vargas is de nieuwe belofte in singer-songwriterland. Hij combineert zijn rauwe maar zwoele stem met heerlijke beats en prima gitaarwerk. Vargas doet het in Nederland erg goed: zo staat hij dit jaar nog op Naked Song Festival, 7 Layers festival en doet hij een aantal grotere clubshows. Op de zondag staat hij om 15:20 uur in de Teddy Widder.

Daughter
Onbeperkt kippenvel en brokken in je keel krijg je bij de intense maar prachtige muziek van Daughter. Laatste release Not To Dissapear (2016) staat zonder twijfel op de jaarlijst van velen dit jaar. Op zondag verwelkomen ze de avond met hun magische sound in de Teddy Widder.

 

Waarom Lowlands?

A Campingflight To Lowlands Paradise blijft vaste prik voor veel festivalgangers. Toch is de keuze om te gaan de laatste jaren wat lastiger geworden door de komst van veel nieuwe festivals die ook nog eens een fantastische line-up hebben.. Feestjes op de camping, uren dansen in de X-Ray, films kijken in de bioscoop, uitbrakken in de sauna aan de overkant, nieuwe én gevestigde namen checken en ontdekken. Lowlands is nog steeds hét festival van cultuurliefhebbend Nederland. Het gaat om meer dan muziek: er is politiek, er is theater, er is kunst, er is comedy. Lowlands is een weekend lang op vakantie zijn in eigen land. Ook dit jaar heeft MOJO weer een aantal te gekke muzikanten weten te strikken voor het festival in Biddinghuizen in augustus.

Sigur Ros
Het IJslandse Sigur Ros is niet onbekend op het grondgebied van Lowlands. Zo stond de band acht jaar geleden al eens op het festival, en hoe! De indrukwekkende stem van zanger Jónsi neemt je mee naar buitenaardse werelden. In combinatie met de perfecte instrumentale muziek is Sigur Ros de perfecte band om een dag festival mee af te sluiten. Wegdromen is toegestaan.

The Last Shadow Puppets
Wie het concert van The Last Shadow Puppets in Paradiso eerder dit jaar gemist heeft kan zijn of haar hart ophalen: het bijproject van Alex Turner en Miles Kane is te zien op Lowlands dit jaar. Verplichte kost om te zien wanneer je op het festival bent. Waarom? Dat is niet zo moeilijk. De comeback van de band met Everything You’ve Come To Expect is niet per se nieuw, maar is wel volwassen geworden en het staat als een huis.

Aurora
Ze ziet er uit als een Scandinavisch popje en dat is ze ook: de Noorse Aurora Aksnes staat dit jaar met haar loepzuivere stem op de poster van Lowlands. Ze maakt breekbare singer-songwriternummers én dansbare electropop en weet je wat? Het klopt allebei. Haar pure stem wekt je nieuwsgierigheid en laat je gedurende show niet meer los. Checken dus!

Brian Fallon & The Crowes
Nu The Gaslight Anthem een onbepaalde pauze heeft kan frontman Brian Fallon eindelijk verder met een van zijn andere dromen: een countryrock soloproject. Met zijn band The Crowes klinkt het allemaal net even anders dan bij The Gaslight Anthem, ook al zitten er enkele leden van laatstgenoemde in deze formatie. Het resulteert in plaat en live-show met tokkelende banjo’s, gemoedelijke melodieën en nog steeds die heerlijke rauwe stem van Fallon.

Jack Garratt
Een van de tofste releases van dit jaar is zonder twijfel de plaat van de Britse multi-instrumentalist, producer en singer-songwriter Jack Garratt. Niet alleen omdat zijn producties als een huis staan, maar vooral omdat hij deze helemaal solo in elkaar heeft gezet en het live ook in zijn eentje ten gehore brengt. Van breekbare ballads tot aan dansbare anthems: Jack Garrat is hét spektakel van Lowlands 2016.

Vind je het lastig om een keuze te maken? Kijk dan naar wat beide festivals meer dan muziek te bieden hebben. Lowlands heeft ieder jaar een breed cultureel aanbod in grote tenten omtrent film, dans, theater, politiek en meer terwijl DTRH het meer moet hebben van de kleinere wat meer sfeervolle projecten zoals het Idyllische Veld, het Vuige Veld en Le Salôn. Daarnaast is Lowlands sowieso een stuk groter dan DTRH: met maar liefst acht (tent)podia verslaat het festival DTRH waar drie (tent)podia te vinden zijn. Ga je voor groots of houd je het liever wat kleiner? De keuze is aan jou! Wij zijn dit jaar in ieder geval weer op beide festivals te vinden om verslag te doen van alles wat we zien, horen, proeven, beleven en ontdekken.

 

Down The Rabbit Hole vindt dit jaar plaats op 24, 25 en 26 juni bij recreatieplas de Groene Heuvels in Beuningen. Tickets haal je hier.

A Campingflight To Lowlands Paradise vindt jaar plaats op 19, 20 en 21 augustus in Biddinghuizen. Scoor je tickets hier.

 

Reageer op dit artikel