Tag Archief van: interview

FemmeVanille On Stage
Muziek / Interview
special: Femme Vanille
FemmeVanille On Stage

Steeds op zoek naar iets nieuws

Haar jazzy debuutalbum nam Karindra Perrier, zangeres en componist van Femme Vanille, op in New York. Eind januari verscheen de opvolger Another Time, die meer experimenteel van aard is: “Ik zie het nut er niet van in om twee keer dezelfde plaat te maken.”

Bij binnenkomst in het café-restaurant bestelt ze eerst een uitgebreide Oosterse maaltijd: Perrier komt linea recta van de universiteit waar ze overdag experimentele natuurkunde studeert. De resterende tijd is er voor de muziek. De combinatie studeren/musiceren bevalt haar prima: “Zowel muziek maken als mijn werk als wetenschapper beschouw ik als een zoektocht naar iets nieuws. Het verschil is dat ik bij natuurkunde zoek naar een meetbare waarheid die bij muziek niet bestaat.” Het een inspireert het andere: “Door de wetenschap kan ik beter relativeren. En door de muziek krijg ik een frissere blik op mijn studie”. Een minpuntje is er ook: “Ik zou wel meer tijd aan de muziek willen besteden.”

FemmeVanille 2Meisjesachtig

De half-Aziatische Perrier (Indonesische moeder, Nederlandse vader) begon haar muzikale loopbaan op de harp: “Maar ik ben beter in muziek schrijven. Het is sowieso moeilijk om tegelijk te zingen en muziek te maken.” Veelal op de computer, en soms met behulp van piano en gitaar, componeert ze haar liedjes: “Ik kan net genoeg noten spelen om een liedje te schrijven, haha.” Het is echter vooral de stem van Perrier die doet denken aan Kate Bush, Lana del Rey en Tori Amos wat de aandacht trekt: “Je moet er van houden. Sommige mensen vinden mijn stem mooi, anderen vinden het niks.” Na haar eerste album nam ze twee jaar zangles: “Ik durf nu meer en heb meer controle over mijn stem. Op mijn eerste album klonk ik nog wat meisjesachtig en fragiel.”

New York

Hoewel Perrier pas enkele jaren actief is als muzikante, heeft ze wel al twee albums achter haar naam. Het debuut van Femme Vanille, The Coördinates Album 40 51 10n, 73 56 18w, werd opgenomen in New York, de stad die Perriers hart stal toen ze er stage liep voor de HKU, als componist voor reclamemuziek. De werkzaamheden zelf bevielen haar niet zo: “Ik werkte er niet snel genoeg voor en heb weinig gevoel voor commercie bovendien”. Wel kwam ze er in contact met producers, wat weer prima van pas kwam toen ze een paar jaar later terugkeerde naar New York om daar de demo’s, die ze in Nederland had gemaakt, te verwerken tot een album: “De kern van mijn band heb ik meegenomen uit Nederland, maar de strijkers en blazers die je op de cd hoort, heb ik ter plekke gevonden.”

De bandnaam is ontstaan toen het debuutalbum opgenomen werd. “De producer zei: ‘Je muziek klinkt Europees, kies dan ook een Europese naam.’ Vanille is een heel bijzonder, exotisch kruid. Mensen zijn vergeten hoe exclusief het eigenlijk is. Ze zien de echte waarde van dingen vaak niet meer. Mijn boodschap is dan ook: ‘Vergeet niet!’”

RafelrandjesFemmeVanille 3

Het gevarieerde debuutalbum van Femme Vanille is sterk geïnspireerd door de jazz van een zangeres als Madeleine Peyroux, maar ook door de klassieke muziek van Debussy. Voor haar nieuwe cd Another Time, die in januari 2016 het licht zag, koos Perrier voor een weerbarstiger en rauwer geluid, met invloeden van Fiona Apple, Radiohead, Patrick Watson en Feist: “Op mijn eerste album wilde ik alles heel mooi doen, op Another Time doe ik het soms bewust lelijk. Ik hou van rafelrandjes in de muziek.” Ze voegt er aan toe: “Ik zie het nut er niet van om twee keer dezelfde plaat te maken. Ik hou van onderzoeken en van nieuwe dingen doen. Stilstand vind ik doods.”

Organisch

Perrier laat zich niet leiden door het oordeel van anderen, maar ze sluit ook niet de oren voor kritische feedback: “Ik wil mijn liedjes wel overbrengen. Toen ik hoorde dat sommigen mijn eerste cd te ingewikkeld vonden, schoof mijn stijl automatisch een stukje op. Het is zonde als mensen afhaken omdat je te moeilijk hebt gedaan.” Ook zijn er al weer nieuwe ideeën voor de toekomst. “Ik ga uitzoeken wat er nog meer mogelijk is behalve akoestische muziek. De kans is groot dat mijn volgende album meer elektronisch wordt.” En zo blijft Perrier in beweging: een onderzoekster pur sang.

FemmeVanille On Stage
Muziek / Interview
special: Femme Vanille
FemmeVanille On Stage

Steeds op zoek naar iets nieuws

Haar jazzy debuutalbum nam Karindra Perrier, zangeres en componist van Femme Vanille, op in New York. Eind januari verscheen de opvolger Another Time, die meer experimenteel van aard is: “Ik zie het nut er niet van in om twee keer dezelfde plaat te maken.”

Bij binnenkomst in het café-restaurant bestelt ze eerst een uitgebreide Oosterse maaltijd: Perrier komt linea recta van de universiteit waar ze overdag experimentele natuurkunde studeert. De resterende tijd is er voor de muziek. De combinatie studeren/musiceren bevalt haar prima: “Zowel muziek maken als mijn werk als wetenschapper beschouw ik als een zoektocht naar iets nieuws. Het verschil is dat ik bij natuurkunde zoek naar een meetbare waarheid die bij muziek niet bestaat.” Het een inspireert het andere: “Door de wetenschap kan ik beter relativeren. En door de muziek krijg ik een frissere blik op mijn studie”. Een minpuntje is er ook: “Ik zou wel meer tijd aan de muziek willen besteden.”

FemmeVanille 2Meisjesachtig

De half-Aziatische Perrier (Indonesische moeder, Nederlandse vader) begon haar muzikale loopbaan op de harp: “Maar ik ben beter in muziek schrijven. Het is sowieso moeilijk om tegelijk te zingen en muziek te maken.” Veelal op de computer, en soms met behulp van piano en gitaar, componeert ze haar liedjes: “Ik kan net genoeg noten spelen om een liedje te schrijven, haha.” Het is echter vooral de stem van Perrier die doet denken aan Kate Bush, Lana del Rey en Tori Amos wat de aandacht trekt: “Je moet er van houden. Sommige mensen vinden mijn stem mooi, anderen vinden het niks.” Na haar eerste album nam ze twee jaar zangles: “Ik durf nu meer en heb meer controle over mijn stem. Op mijn eerste album klonk ik nog wat meisjesachtig en fragiel.”

New York

Hoewel Perrier pas enkele jaren actief is als muzikante, heeft ze wel al twee albums achter haar naam. Het debuut van Femme Vanille, The Coördinates Album 40 51 10n, 73 56 18w, werd opgenomen in New York, de stad die Perriers hart stal toen ze er stage liep voor de HKU, als componist voor reclamemuziek. De werkzaamheden zelf bevielen haar niet zo: “Ik werkte er niet snel genoeg voor en heb weinig gevoel voor commercie bovendien”. Wel kwam ze er in contact met producers, wat weer prima van pas kwam toen ze een paar jaar later terugkeerde naar New York om daar de demo’s, die ze in Nederland had gemaakt, te verwerken tot een album: “De kern van mijn band heb ik meegenomen uit Nederland, maar de strijkers en blazers die je op de cd hoort, heb ik ter plekke gevonden.”

De bandnaam is ontstaan toen het debuutalbum opgenomen werd. “De producer zei: ‘Je muziek klinkt Europees, kies dan ook een Europese naam.’ Vanille is een heel bijzonder, exotisch kruid. Mensen zijn vergeten hoe exclusief het eigenlijk is. Ze zien de echte waarde van dingen vaak niet meer. Mijn boodschap is dan ook: ‘Vergeet niet!’”

RafelrandjesFemmeVanille 3

Het gevarieerde debuutalbum van Femme Vanille is sterk geïnspireerd door de jazz van een zangeres als Madeleine Peyroux, maar ook door de klassieke muziek van Debussy. Voor haar nieuwe cd Another Time, die in januari 2016 het licht zag, koos Perrier voor een weerbarstiger en rauwer geluid, met invloeden van Fiona Apple, Radiohead, Patrick Watson en Feist: “Op mijn eerste album wilde ik alles heel mooi doen, op Another Time doe ik het soms bewust lelijk. Ik hou van rafelrandjes in de muziek.” Ze voegt er aan toe: “Ik zie het nut er niet van om twee keer dezelfde plaat te maken. Ik hou van onderzoeken en van nieuwe dingen doen. Stilstand vind ik doods.”

Organisch

Perrier laat zich niet leiden door het oordeel van anderen, maar ze sluit ook niet de oren voor kritische feedback: “Ik wil mijn liedjes wel overbrengen. Toen ik hoorde dat sommigen mijn eerste cd te ingewikkeld vonden, schoof mijn stijl automatisch een stukje op. Het is zonde als mensen afhaken omdat je te moeilijk hebt gedaan.” Ook zijn er al weer nieuwe ideeën voor de toekomst. “Ik ga uitzoeken wat er nog meer mogelijk is behalve akoestische muziek. De kans is groot dat mijn volgende album meer elektronisch wordt.” En zo blijft Perrier in beweging: een onderzoekster pur sang.

Muziek / Interview
special: In gesprek met Bo Tarenskeen

EICHMANN: Een circus van vrije wil

‘EICHMANN’, een opera van Bo Tarenskeen die 9 december 2015 in première gaat in het Muziekgebouw aan ’t IJ, handelt over de vrije wil. Bo Tarenskeen, regisseur en schrijver, las het boek van Hannah Arendt Eichmann in Jerusalem en raakte gefascineerd. Zijn opera is een bijzondere productie waar woord en muziek elkaar ontmoeten. Maria Alejandra Castro Espejo’s muzikaal concept illustreert het toneel met originele klanken waar het ritme de hoofdrol speelt. De zes uitvoerende musici zijn tegelijk zangers. Wat ook opvalt: ze zijn niet alleen betrokken maar ook medeverantwoordelijk voor het geheel.

 

Heeft de opera ‘EICHMANN’ een boodschap?

“Ik geloof niet in de combinatie van kunst en boodschap. Als ik een kerngedachte zou willen meegeven, zou ik het gewoon zeggen en niet een jaar lang aan een opera schaven. In deze zin zit er geen duidelijke tijding in mijn werk. Hannah Arendt sluit haar boek Eichmann in Jerusalem (met als ondertitel The Banality of Evil) af met de constatering dat in het geval van Eichmann niet kwade intenties maar integendeel gedachteloosheid ervoor zorgde dat hij de misdaden pleegde die hij pleegde. Maar wat die gedachteloosheid dan inhoudt vertelt ze niet. Ik vraag me af: wat is gedachteloos? wat is denken? Eigenlijk wil ik mijn opera beginnen, waar zij haar boek eindigt. In de opera creëer ik veel denkruimte voor de speler en de luisteraar. Er is geen verhaal in de zin van begin – hoogtepunt – slotsom. Het is meer een droom, een circus van situaties en gedachten. Ieder personage heeft zijn eigen wereld waar hij in gelooft en waar hij de betekenis van het leven zelf invult. Zijn we banale uitvoerders van wat de anderen ons vertellen te doen? Hebben we een eigen wil? En dan de belangrijkste vraag: in hoeverre bestaat de vrije wil überhaupt? De recente ontwikkelingen in de neurowetenschap werpen een heel nieuw licht op deze vraag. Ik probeer op een associatieve manier met deze thema’s om te gaan. Eichmann zei: ik was medeplichtig maar niet verantwoordelijk. Dit verschil is de essentie van de opera.”

Voorbereidingen voor EICHMANN

Hoe bent u aan het werk gegaan?

“Nadat ik het boek van Arendt las, raakte ik gefascineerd. Een jaar geleden begon ik alles wat in me opkwam op te schrijven en voerde ik veel gesprekken met de Peruaans – Nederlandse componiste Maria Alejandra Castro Espejo. Ik heb al met haar vijf jaar geleden aan Echo & Narcissus gewerkt. Haar eigentijdse idiomatische benadering van muziek spreekt me zeer aan. Toen ze mijn eerste teksten las, ging ze onmiddellijk muziek schrijven als een eigen manier om op het thema te reflecteren. De kracht van haar muziek inspireerde mij op mijn beurt, waarop ik weer nieuwe teksten schreef. Er ontstond een intense samenwerking, we hebben het geheel echt samen geschreven. Meestal heeft een opera prachtige muziek met een dun verhaal. Dat wilde ik niet. Woorden en muziek zijn in EICHMANN gelijkwaardig. De muziek is hier geen alibi voor de tekst of omgekeerd: de tekst is geen alibi voor de muziek.”

Aanwijzingen van Maria

Wat kan de bezoeker verwachten?

“Maria Alejandra neemt het gesproken woord en transformeert het tot emotie, kleur en soms tot zang. Door haar muziek ontstaat een sfeervol, lichtvoetig muziektheater. Ik hou er erg veel van. Het is misschien ongewoon maar er zijn nauwelijks virtuoze aria’s te horen in de vijf kwartier gedurende opera. Virtuositeit interesseert me niet. De rol van de aria wordt hier vervuld door stilte. De legitimiteit van het stuk zit in het onderzoek, het spel en de expressie. De musici zijn bij mij spelers en zangers tegelijkertijd. Ze overschrijden grenzen: van uitvoerders worden ze makers. Geen automaten maar denkers. Dat dwingt ze op een andere manier te kijken en te bespiegelen. Ze beseffen heel goed hoe moeilijk het is wat ze doen. Maar juist dit brengt een dynamiek in het proces. Deze productie presenteert talloze onaffe gedachten die je hopelijk meeneemt naar huis om ze zelf af te maken. Als de opera uitdaagt tot een ander denken, ben ik geslaagd.”

Première: 9 december 2015 in het Muziekgebouw aan ‘t IJ te Amsterdam

Bo Tarenskeen – concept, regie, libretto
Maria Alejandra Castro Espejo – concept, compositie
Florian Hellwig – dramaturgie
Jaïr Stranders – regieassistentie
Daphne de Winkel – kostuums en decor
Czeslaw de Wijs – lichtontwerp
Koen Keevel – geluidsontwerp
Konradin Herzog – repetitor
Harald Austbø – cello, zang, spel
Tessel Hersbach – viool, spel
Ekaterina Levental – harp, zang, spel
Niels Meliefste – slagwerk, spel
Tomer Pawlicki – spel
Eva Tebbe – harp, zang, spel
Stijn Vervoort – trompet, zang, spel

 

Repetitie voor EICHMANN