![](https://8weekly.nl/wp-content/uploads/2008/5992-deel-1-f.jpg)
IFFR 2008
.
DEEL 1 | DEEL 2 | DEEL 3 | DEEL 4 | DEEL 5: Shorts | DEEL 6 | DEEL 7
Inhoud: El Otro | Cargo 200 | Cordero de Dios | Unfinished Sky | Bashing | I’m Not There | Megumi | Wonderful Town | No Country for Old Men | Behave
Op zoek naar de andere zelf
El Otro (The Other) – Sturm und Drang
Ariel Rotter • Argentinië/Frankrijk/Duitsland, 2007
Regisseur Ariel Rotter maakte een film over een bekend thema, waarbij het beroemdste voorbeeld wellicht Antonioni’s The Passenger is. In die film belandt Jack Nicholson met zijn nieuwe identiteit echter van de regen in de drup, terwijl El Otro’s protagonist juist op rozen lijkt te zitten. Voor Rotter is de nieuwe naam dan ook slechts een vehikel voor de de innerlijke zoektocht die de man onderneemt. Die opzet valt te prijzen, maar het resulteert wel in een erg trage film die ondanks zijn korte lengte soms voorbij lijkt te kruipen. De film wordt gered door een aantal prachtige lange shots die al dan niet bewust ook weer naar Antonioni lijken te verwijzen. En door hoofdrolspeler Julio Chávez, die ondanks een minimum aan aangereikte tekst en emoties, sympathie weet op te wekken en identificatie met zijn zoektocht realiseert. (Erik Kersten)
Terug naar boven | Deze film op site IFFR | Homepage Film
Verval in het kwadraat
Cargo 200 (Gruz 200) – Kings & Aces
Alexei Balabanov • Rusland, 2007
Tegen deze achtergrond vertelt regisseur Alexei Balabanov een bizar verhaal over een dolgedraaide politieman die zo is afgestompt dat hij schijnbaar zonder emoties een reeks gruwelijkheden begaat, die hij door zijn machtspositie in de schoenen van een aantal naieve burgers weet te schuiven. De dochter van een lokale communistische partijbons is verdwenen en in diezelfde nacht werd een moord gepleegd in een afgelegen boerderij/wodkastokerij. Tegelijkertijd komen (onder de codenaam Cargo 200) de in Afghanistan gesneuvelde soldaten per luchttransport terug, en het lijk van een van hen hanteert Balabanov om het verval niet alleen op macro- maar ook op gruwelijk microniveau te illustreren. In een caleidoscopische vertelling en onder het genot van sloten wodka worden alle betrokkenen bij deze gebeurtenissen gevolgd, en komt een hyperrealistisch beeld naar voren van de morele ondergang van een gedoemd systeem. Balabanov biedt hiermee een rauw tegenwicht aan de nostalgische gevoelens die nu, 20 jaar later, weer de kop opsteken. Niet voor de fijngevoeligen, maar wel krachtige cinema. (Erik Kersten)
Terug naar boven | Deze film op site IFFR
Botsende generaties
Cordero de Dios (Lamb of God) – Tiger Awards
Lucía Cedrón • Argentinie/Frankrijk/Chili, 2008
Argentinie 1978. Het land zucht onder het bewind van de junta waarin elke vorm van opstand of verzet de kop wordt ingedrukt en alles wat zich links noemt is ondergedoken. In deze sfeer van repressie wordt het WK voetbal georganiseerd, en de machthebbers zien een mooie kans om het volk middels een oude truc tevreden te houden. Teresa en haar man Paco zijn studenten, met een zes-jarige dochter, en als vanzelfsprekend actief in het verzet tegen de junta. Als ze beiden opgepakt worden door de para-militairen neemt Teresa’s vader Arturo de verantwoordelijkheid voor Guillermina op zich. Zeer tegen de zin van Teresa omdat haar vader banden heeft met het bewind. Tegelijkertijd vormen die banden een sterke waarborg voor hun mogelijke vrijlating.
In een mooie parallelmontage worden deze verhaallijnen met elkaar verweven. Soms zo letterlijk dat de jonge Teresa de kamer verlaat, de camera een pan-beweging maakt, en haar oudere zelf weer binnenkomt. Met trefzekere slagen zet Lucía Cedrón een boeiende combinatie van relatiedrama en politieke thriller neer, en ze weet de valkuilen van een te sterke persoonlijke betrokkenheid (ze groeide zelf op in Frankrijk nadat haar vader onder nooit opgeklaarde omstandigheden werd vermoord) te vermijden. (Erik Kersten)
Terug naar boven | Deze film op site IFFR
Krachtige remake
Unfinished Sky – Time & Tide
Peter Duncan • Australïe/Nederland, 2007
In een subtiele cameravoering, met afwisselende aandacht voor kleine zaken en de weidsheid van het Australische landschap, wordt de ontluikende relatie tussen twee mensen neergezet. Een gegeven dat het origineel zo sterk maakte en hier opnieuw zijn kracht bewijst. Het is dan ook jammer dat dit proces heftig onderbroken wordt door de komst van mannen die op zoek zijn naar ‘hun’ vluchtelinge, hoe nodig het ook is voor het verhaal. Monic Hendrickx laat wederom een groot talent voor talen zien, en haar Afghaanse (niet ondertitelde) monologen klinken volkomen geloofwaardig. William McInnes biedt haar sterk tegenspel in een rol die veel meer tekst heeft dan die van Jaap Spijkers in het origineel. Een verbitterd man en een getraumatiseerde vluchteling: meer is niet nodig voor een boeiende film. (Erik Kersten)
Terug naar boven | Deze film op site IFFR
Sober relaas
Bashing – Film Maker in Focus
Masahiro Kobayashi • Japan, 2005
Kobayashi koos voor een erg sobere aanpak bij het uitbeelden van dit schrijnende, op feiten geinspireerde relaas: filmmuziek ontbreekt bijna volledig, de kleuren zijn mat, de mise-en-scène is kaal, en het camerawerk documentaire-achtig. Als oprechte en zeldzame poging om sociale misstanden in Japan aan de kaak te stellen verdient de film een pluim, maar Bashing heeft zo weinig dramatische zeggingskracht dat hij zijn beoogde effect bijna volledig voorbijschiet. Urabe speelt bewonderenswaardig ingetogen, maar weet geen diepgang in het vlakke personage van Yuko te leggen. De dynamiek van de familiebanden is bovendien gebrekkig neergezet, en de voortdurende focus op de ondoorgrondelijke vrouw levert niets op. In al zijn sobere realisme slaagt Bashing er geen moment in onder de huid van Yuko te komen. (Paul Caspers)
Terug naar boven | Deze film op site IFFR
Waar ben je dan wel?
I’m Not There – Kings & Aces
Todd Haynes • VS, 2007
Het meest curieuze van de zes Dylans is het orakelend rockicoon (Cate Blanchett) uit de tijd van Pennebaker’s baanbrekende Don’t Look Back (1967). Zij citeert Dylan vaak letterlijk en lijkt sprekend op hem. Een eervolle parodie op de soundmix show, maar wat levert het aan nieuwe inzichten op? Het zwakke, onevenwichtige scenario vertelt de niet kenners weinig en de kenners veel dat ze al wisten. In Ballad of a Thin Man zong Dylan ooit: “Something is happening here but you don’t know what it is, do you Mr. Jones?” Het veel geciteerde afzeiken van de onhippe, niets begrijpende Mr. Jones. Wil Haynes met deze tamelijk pretentieuze en langdradige film het publiek datzelfde Mr. Jones-gevoel bezorgen? Wat gebeurt hier? En het belangrijkste, Wat doet het ertoe? I’m Not There zegt veel meer over Todd Haynes dan over het enigma Dylan. (Fred Caren)
Terug naar boven | Deze film op site IFFR | Homepage Film
Gekunstelde reconstructie
Megumi – Time & Tide
Mirjam van Veelen • Nederland/Japan, 2008
De maakster zelf, die meermalen te zien is, laat haar betrokkenheid bij deze ontmoetingen duidelijk merken. Ze verlegt daarmee het perspectief naar het heden en legt het accent van de gebeurtenis op haarzelf. Het maakt de vertelling van een objectieve geschiedenis gekunsteld, en met name de hoop van de ouders, (die na 24 jaar nog steeds wachten op concrete bewijzen) een stuk troebeler. Want door al de visuele constructies van de regisseuse gaat de kijker steeds meer twijfelen aan de waarheid. (Antoinette van Oort)
Terug naar boven | Deze film op site IFFR | Homepage Film
Melancholisch gedicht
Wonderful Town – Tiger Awards
Aditya Assarat • Thailand, 2007
Na’s jongere broer Wit, de lokale crimineel en gangleider, kan het geluk van zijn zuster niet verdragen. Zijn acties staan symbool voor het hiaat aan gevoelens, die de tragedie in het dorp heeft geslagen. Het spokende verleden, de frustraties en verveling zet Wit om in wraakacties die gevoed worden door zijn onmacht en verdriet. Onderhuids en juist doordat Assarat de kunst van het weglaten machtig is Wonderful Town daarmee vooral een melancholisch gedicht. (Antoinette van Oort)
Terug naar boven | Deze film op site IFFR
Magistraal fatalisme
No Country for Old Men – Kings & Aces
Joel en Ethan Coen • VS, 2007
West Texas: 1980. Moss (Josh Brolin) vindt tussen een aan flarden geschoten drugsbende in de woestijn een koffer met miljoenen. Door het geld mee te nemen start hij een kettingreactie die zo explosief is dat zelfs de laconieke, rechtschapen Sheriff Bell (Tommy Lee Jones) eronder dreigt te bezwijken. Moss is zijn achtervolgers, waaronder een door de drugskartel gestuurde psychopaat Anton (Javier Bardem), lange tijd te slim af. De slimme privé onderzoeker Carson Wells (een geweldige Woody Harrelson) wil bemiddelen, maar is er nog tijd?
Het eerste kwartier is zo ongemeen spannend dat je je afvraagt of dit vol te houden is. Het antwoord is een volmondig ‘Ja’, een hele film lang. De vier hoofdrolspelers zijn fenomenaal. Anton is zo angstaanjagend dat hij Norman Bates in Psycho reduceert tot een Teletubbie, en zijn aandoenlijke jaren zestig-kapsel maakt hem alleen nog enger. De kleine rollen zijn ook gedenkwaardig. Een Felliniaanse vleesberg van een vrouw weigert stoïcijns Anton informatie te geven en zijn blik bezorgt je kippenvel. Wij weten waartoe hij in staat is, zij nog niet. Als Anton een ruimte binnendringt in zijn hoogst originele manier zit je op het puntje van je stoel, maar liever kruip je eronder. Helaas zal je te voorschijn moeten komen voor de ziedende, aangrijpende finale van deze meesterlijke vertelling. (Fred Caren)
Terug naar boven | Deze film op site IFFR | Homepage Film
Geen begrip, geen toekomst
Behave – Time & Tide
Maria Ramos • Brazilië, 2007
Het Braziliaanse rechtssysteem is benauwend, formeel en er is nauwelijks ruimte of begrip voor de jongeren die vaak uit de marge afkomstig zijn. Het is schokkend om te zien hoe zij na veroordeling als ‘jonge hondjes’ worden opgesloten onder erbarmelijke omstandigheden. Er is weinig fantasie voor nodig om te bevatten dat binnen het Braziliaanse systeem heel weinig van deze criminele kinderen, die leven bij de dag en vaak een zeer kort lontje hebben, ooit zullen veranderen in brave burgers van onberispelijk gedrag. Maria Ramos weet dankzij de jonge plaatsvervangers, die authentiek en echt zijn te schokken en overtuigen. Je vraagt je dan ook af wat ervan hen is geworden na het maken van deze film. (Antoinette van Oort)
Terug naar boven | Deze film op site IFFR | Homepage Film