Ideale mix van suggestief geluid en claustrofobische beelden

De beeldopnames van een Italiaanse horrorfilm zijn halverwege de jaren ’70 afgerond en slechts het geluid ontbreekt. De Britse geluidstechnicus Gilderoy wordt ingevlogen om de film van geluid te voorzien, maar in navolging van het horrorgenre raakt ook Gilderoy de realiteitszin kwijt.
Berberian Sound Studio toont op originele wijze het belang van geluid. Geluid is essentieel om sfeer te creëren, en in horrorfilms vaak belangrijker dan de beelden zelf. De film waar het in dit geval om gaat is de fictieve horrorfilm Il Vortice Equestre, die met paarden bijzonder weinig te maken heeft. Het plot draait om twee vrouwen die het slachtoffer worden van heksen, goblins en ander bovennatuurlijk gespuis. De geluidsopnames bestaan dan ook voornamelijk uit angstkreten, moorden, martelingen en geluiden die ondode heksen zouden maken, mochten ze bestaan.
Twee ons groenten per dag
~
Op kunstzinnige wijze – de oude opnameapparatuur wordt uitvoerig en zeer gedetailleerd gefilmd – zien we hoe Gilderoy de geluiden produceert. Het geluid van iemand doodsteken wordt gemaakt door in te hakken op een sla, iemands haren eruit trekken wordt nagebootst door radijsjes uit elkaar te trekken en angstkreten worden wat aangedikt door het geluid van een blender er door heen te mixen. Zijn vakmanschap is prachtig om te aanschouwen, maar helaas voor Gilderoy schatten de Italianen hem niet op waarde.
De onuitstaanbare producer Francesco (Cosimo Fusco) die als dagtaak het vernederen van zijn personeel heeft, de omhooggevallen regisseur Santini (Antonio Mancino) die aanpapt met de actrices, en zijn zoon Fabio (Salvatore Li Causi) die de toekomstige actrices tussen de lakens lijkt te scouten, zijn niet de leukste collega’s. Omdat Gilderoy, erg overtuigend en timide gebracht door Toby Jones, wel een assertiviteitstraining kan gebruiken, lopen de Italianen constant over hem heen. Het doet hem verlangen naar zijn moeder, getuige de brieven die hij herhaaldelijk van haar leest. Maar zijn moeder is er niet en langzaam komt Gilderoy – net als de kijker – in zijn eigen horrorfilm terecht.
Kippenvel
~
Na een uur ontspoort de film als een filmrol die van de spoel schiet. Pogingen tot lijmen worden niet ondernomen. Het laatste kwartier is er echt geen touw meer aan vast te knopen en raak je ook een beetje gedistantieerd als kijker. Dat is spijtig, want de beklemmende sfeer is het sterkste punt aan deze originele film.