Zelfbewuste marionetten in visueel pareltje

Marionetten in een film. Grote kans dat je daarbij aan Thunderbirds of Team America: World Police denkt. Een van de meest opvallende verschijningen in dit genre is echter van een heel andere orde. Geen film vol grappen en verwijzingen, maar een duister familiedrama in de traditie van Shakespeares drama’s en Griekse tragedies. De Deense regisseur Anders Rønnow Klarlund heeft van Strings een pikzwart episch sprookje gemaakt.
~
Duistere sfeer
Strings bevat alle elementen van een klassiek, spannend verhaal: bedrog, liefde, moord en strijd. Deze klassieke thematiek wordt visueel sterk uitgewerkt. Het poppenspel is van een hoog niveau, de settings leveren een meeslepende duistere sfeer op. Dit resultaat vergde dan ook de nodige voorbereiding. Klarlund heeft meer dan vier jaar aan de film gewerkt en gebruikte voor de opnames meer dan twintig marionettenspelers en ongeveer tien kilometer draad.
Bewust
~
Vergezocht
Strings oogstte in de media erg veel lof. Toch waren er ook enkele kritische geluiden te horen, voornamelijk over de boodschap van de film. Critici beschuldigden Klarlund ervan Hebalon op een ongenuanceerde manier symbool te laten staan voor de Verenigde Staten en hun houding ten opzichte van immigranten en andersdenkenden.
Deze kritiek doet echter vergezocht aan. Of dit inderdaad de achterliggende boodschap van Klarlund is of niet, en hoe genuanceerd of ongenuanceerd deze boodschap zou zijn, lijkt eigenlijk helemaal niet zo belangrijk. De essentie van de film ligt namelijk niet zozeer in de narratieve ontwikkelingen. Deze film draait om inventiviteit en visuele kracht. Wat dat betreft is Strings uitermate geslaagd.