Het Amerikaanse platteland in het hoofd van Isobel Campbell
![](https://8weekly.nl/wp-content/uploads/2006/3665-isobel-campbell-mark-lanegan-ballad-of-the-broken-seas-f.jpg)
Tja, het trekt wel de aandacht. De Britse Isobel Campbell (voor haar solocarrière leende ze haar kunsten en haar fijne onschuldige stem aan Belle & Sebastian) neemt een plaat op met de ruige Amerikaan Mark Lanegan, die wij allen kennen van zijn gastrol bij Queens of the Stone Age, van zijn verleden in Seattleband Screaming Trees of van zijn solowerk, dat een schitterende apotheose kreeg met het in 2004 verschenen album Bubblegum. Een bizarre combinatie van twee grote talenten. Je vraagt je af waar die twee elkaar ontmoet hebben en hoe ze er bij zijn gekomen een folk/countryplaat op te nemen à la het illustere duo Lee Hazlewood en Nancy Sinatra, die je ongetwijfeld kent van het mysterieuze, magistrale nummer Some Velvet Morning dat in 2002 opnieuw werd uitgebracht door Primal Scream met Kate Moss (!) in de rol van Nancy.
Je houdt iedereen voor de gek
En het resultaat mag er ook nog eens wezen. Ballad of the Broken Seas is een plaat vol magie, mysterie en schoonheid. Het beste van twee werelden samengepakt in een nieuwe wereld. Of misschien eerder: een oude wereld. En dat is met name knap van Campbell. Zij schreef het overgrote deel van de broeierige folksongs in het Schotse Glasgow of all places. Zo zie je maar wat goed luisteren naar Johnny Cash, Hank Williams (ook gecovered op deze plaat) en Lee Hazlewood allemaal niet kan bewerkstelligen. Je hoort de jaren twintig tot en met de jaren zeventig terug, voegt wat gekraak toe, zet de zaak op vinyl, zorgt dat het er wat oud uitziet, drukt de plaat in een bak op een verzamelbeurs en houdt iedereen voor de gek.
Beelden in je hoofd
Campbell en Lanegan weten een magische landelijke sfeer te creëren, op de manier waarop anachronist – of moet ik zeggen non-chronist – Tom Waits dat ook deed op Mule Variations (1999) en op een gedeelte van Real Gone (2004). Een vergelijking die misschien ook wel boven komt drijven omdat Mark Lanegan zowel met zijn karakteristieke gezicht als qua stem steeds meer op deze grootmeester gaat lijken. Nou dwaal ik weer af. En dat is precies wat deze plaat met je doet. Ballad of the Broken Seas laat je, vanuit je koude Nederlandse zolderkamertje, afdwalen naar het Amerikaans platteland, naar plekken die je kent uit films of naar beelden die je zelf in je hoofd hebt gevormd bij het luisteren naar de muziek van Cash en anderen. Zo moet het ongeveer ook gegaan zijn met Isobel Campbell, daar in Schotland.Later dit jaar verschijnt er een tweede soloplaat van Isobel Campbell met de titel Milk White Sheets. Zij staat in april ook op Motel Mozaïque 2006.