![](https://8weekly.nl/wp-content/uploads/2011/9130-imagine-2011-f.jpg)
Deel 1
De 27e editie van Imagine, hét festival voor de fantasierijke film, speelt zich net als vorig jaar af in het hoofdstedelijke Filmtheater Kriterion. In ons eerste festivalverslag tijdreizen met een wrang randje, een moordzuchtige autoband en een overkoepelend thema: wraak is van alle landen.
Inhoud: I Saw the Devil | Red Hill | Some Guy Who Kills People | Rubber | Die Tur
Wraakporno
I Saw the Devil
Ji-woon Kim • Zuid-Korea, 2010
Het lijkt wel alsof regisseur Ji-woon Kim – de man die wellicht Schwarzeneggers terugkeer op het witte doek gestalte mag gaan geven en eerder verantwoordelijk was voor A Tale of Two Sisters en The Good, The Bad, The Weird) – een nieuw hoofdstuk heeft toe willen voegen aan Park Chan-wooks wraaktrilogie. Met Min-sik Choi (Oldboy en Byung-hun Lee (The Good, The Bad, The Weird) heeft hij in ieder geval twee sterke hoofdrolspelers in handen, die het bij vlagen sterke en spannende kat-en-muis-spel tussen de twee (dan nog) tegenpolen goed vertolken. De Zuid-Koreaanse cinema biedt voorbeelden te over van het bruut in beeld brengen van grof geweld, maar I Saw the Devil doet daar wat nog een schepje bovenop – dat de dader bij zijn eerste in beeld gebrachte slachtoffer gebruik maakt van een hamer kan hierbij haast geen toeval zijn. De dubieuze werkmethodes van Soo-hyeon maken hem echter in toenemende mate steeds minder sympathiek, en de kijker rest daardoor op den duur niets dan een nihilistisch werkje waarin het feit dat de wraakoefening meer kwaad dan goed doet een moralistisch doekje voor het bloeden biedt.
Terug naar boven
Aboriginal schilt appeltje
Red Hill
Patrick Hughes • Australië, 2010
Als diezelfde dag het bericht komt dat een crimineel uit een gevangenis is ontsnapt, wordt het zo slaperige stadje opeens wakker – althans het half dozijn mannen dat vreemd genoeg de enige bewoners van Red Hill lijkt te zijn. Zij bewapenen zich tot de tanden omdat de voortvluchtige – zo wordt duidelijk – nog een appeltje te schillen heeft met diezelfde locals. Hoe zich dit verder ontwikkelt laat zich raden, want regisseur en scenarioschrijver Hughes doet niet heel veel moeite vernieuwende elementen toe te voegen aan deze degelijke moderne western, waarin gelukkig wel het tempo redelijk hoog wordt gehouden en veel actie is. En o ja: dat beest dat rondwaart, heeft ook nog een rolletje, of beter gezegd: een onbegrijpelijke cameo…
Terug naar boven
Seriemoord in genremix
Some Guy Who Kills People
Jack Perze • VS, 2011
In deze in zuurstokkleuren gedraaide film weten de makers diverse genres (humor, horror, romantiek) op volstrekt geloofwaardige manier te combineren. Het acteren is op alle vlakken sterk. Zo heeft Kevin Corrigan als Ken een perfect ontwrichte maar toch sympathieke blik, en er zijn leuke rollen van onder andere Lucy Davis (The Office), Barry Bostwick (Spin City) en Karen Black (Five Easy Pieces). Hoewel de moorden bloedig zijn, is de toon van de film verder luchtig en vooral erg grappig, waarbij met name de vlijmscherpe dialogen en perfecte timing opvallen. Het is vooral de verdienste van Ryan Levins scenario, die zijn eigen korte film The Fifth (met behulp van John Landis) uitwerkte tot dit succesvolle speelfilmdebuut. Een klein pareltje dat nieuwsgierig maakt naar meer werk van Levin.
Terug naar boven
Zonder reden
Rubber
Quentin Dupieux • Frankrijk, 2010
Het begint al met de proloog, waarin een sheriff de kijkers (en dat is niet alleen de bioscoopzaal, maar ook een groep mensen in de woestijn), wijst op een onderkend element in films: de ‘for no reason‘. Daar gebeuren dingen nu eenmaal soms zonder reden. Waarom was E.T. bruin? Geen reden. Waarom reedt de politiewagen in Rubber stoelen omver? Geen reden. Waarom kroop de sherif uit de kofferbak? Of goot hij een glas leeg? Geen reden. Dat kun je makkelijk op de hele film Rubber toepassen, en daarmee maakt Dupieux het zijn critici wel heel makkelijk om alles in deze absurdistische, pythonesque film te duiden. Het vooral tijdens magic hour met een digitale spiegelreflexcamera gedraaide Rubber ziet er oogstrelend uit, maar echt dreigend wordt de autoband (die trouwens Robert heet) nooit – hoe knap hij zich ook voortbeweegt. Een originele, goeie grap, dat wel, maar wel wat lang uitgesponnen.
Terug naar boven
Opnieuw, maar dan anders
Die Tur
Anno Saul • Duitsland, 2009
De Deense acteur Mads Mikkelsen (Casino Royale, Valhalla Rising) speelt (nagesynchroniseerd) met zijn aristocratische hoofd met verve de ondoorgrondelijke en wat afstandelijke David, die zijn nieuwe kans in het leven met beide handen grijpt. Wat begint als een fraai gefilmde maar ietwat stijf recht-toe-rechtaan tijdreisverhaal, krijgt een aantal wendingen waardoor David’s ‘nieuwe’ wereld wat wrange trekjes krijgt en bij vlagen doet denken aan bijvoorbeeld The Stepford Wives. Een intrigerende film waarin de morele dilemma’s die tijdreizen met zich mee blijkt te brengen subtiel in beeld worden gebracht.
Terug naar boven
8WEEKLY zag eerder op het Filmfestival Rotterdam al Takashi Miikes samoerai-epos 13 Assassins en Machete Maidens Unleashed!, over de exploitatiecinema in de Filipijnen.