Op papier lijkt het bijna te mooi om waar te zijn: een originele mid-budgetfilm van een van de gebroeders Coen, een neo-noir detectiveverhaal, ode aan de B-film, en een sterrencast met Margaret Qualley, Chris Evans en Aubrey Plaza. In een tijd waarin originaliteit zeldzaam is in Hollywood, lijkt dit precies de soort film die het huidige filmlandschap nodig heeft. Het doet dan ook des te meer pijn om te zeggen dat Honey Don’t de verwachtingen helaas niet waarmaakt, en Ethan Coen een film aflevert die het best beschreven kan worden als iets waar je de gebroeders Coen hiervoor nooit op kon betrappen: klungelig en stuurloos.

Moderne noir

Margaret Qualley is Honey O’Donahue, een privédetective die moeiteloos voldoet aan het klassieke film-noir archetype: een drankprobleem, een cynisch wereldbeeld, zelfverzekerd en meedogenloos. Ze dendert met een gezonde dosis nuchterheid door het stoffige Bakersfield, Californië, een stad geteisterd door mysterieuze moorden. Binnen een strakke 90 minuten wordt er een poging gedaan een wereld op te bouwen rond haar zoektocht naar de dader, bevolkt door foute politieagenten, seksverslaafde priesters en een mysterieuze Franse femme fatale. Verwacht in Honey Don’t dan ook cheesy oneliners, obscure referenties naar B-films van de jaren 70, een bizar maar doch voorspelbaar detectiveplot, en een parade aan excentrieke personages. Nee, de film neemt zichzelf inderdaad niet erg serieus.

In de persronden rond zijn vorige film Drive-Away Dolls, die qua stijl en thematiek in hetzelfde universum lijkt te spelen, gaf Ethan Coen aan dat hij samen met Tricia Cooke een ‘lesbische B-film trilogie’ wil maken die het vergeten B-filmgenre nieuw leven inblaast. Waar Drive-Away Dolls nog een Bush-tijdperk screwball roadtrip was, kiezen ze voor Honey Don’t het noir-genre – wederom gegoten in een uitgesproken queer jasje.

Verdwaald in subplots

Voor een film die vooral leunt op humor en excentrieke personages, zijn de grappen opvallend vlak. Dit valt niet te wijten aan het acteerwerk: Qualley is zoals gewoonlijk uitstekend, en Evans, die een rommelige weg achter de rug heeft na zijn rol als Captain America, lijkt te genieten van zijn rol als megalomane seksverslaafde priester. Het is dan ook verfrissend om te zien dat Ethan iets probeert wat afwijkt van zijn voorgaande onwijs strak geregisseerde films, en meer los probeert te raken van het gelikte Coen-esque waar ze als duo bekend om staan.

Nee, het grote probleem zit hem in de structuur van de film zelf, die in alles gehaast in elkaar lijkt gezet. De film verdwaalt in zijn eigen subplots; verhaallijnen lijken onafgemaakt en plottwists blijven betekenisloos. Er zijn lollige momenten, maar zelfs wanneer je Honey Don’t bekijkt door de bril van de B-film – waar plot ondergeschikt is, stijl boven inhoud gaat en de camp wordt opgevoerd – blijft slordigheid geen excuus. Drive-Away Dolls speelde met dezelfde esthetiek, maar wist binnen zijn eigen logica nog te functioneren: ondanks de eigenaardigheden zat het goed in elkaar, en werkte het tongue-in-cheek gehalte prima als wat het pretendeert te zijn: een vermakelijke B-film.

Het meest wrange aan Honey Don’t is dat je de potentie wel voortdurend voelt. De liefde voor de pulp spat eraf, en de acteurs hebben zichtbaar plezier. Hoewel er in de eerste helft kortstondige momenten zijn waarop je de energie voelt waarnaar ze op zoek zijn – denk aan de chemie tussen Qualley en Plaza tijdens hun eerste ontmoeting (‘I love those click-clacking heels’) – vliegt het geheel zodanig uit de bocht in het laatste halfuur dat je na een abrupt einde maar met een vraag kan overblijven: ‘was dit het?’

The Roses is een zwarte komedie geregisseerd door Jay Roach, gebaseerd op de roman The War of the Roses van Warren Adler uit 1981. De film is een remake van de gelijknamige klassieker uit 1989 met Michael Douglas en Kathleen Turner in de hoofdrollen. Waar het ‘origineel’ uitblonk in grofheid en over-the-top situaties, kiest deze nieuwe versie voor een subtielere en gelaagdere aanpak.

Ontmoet the Roses

Wanneer Theo en Ivy elkaar voor het eerst ontmoeten in Londen, is hij een succesvolle architect en verdient zij haar sporen in een topkeuken. Na een wellustige ontmoeting in haar restaurant trouwen ze en krijgen ze twee kinderen, Hattie (gespeeld door Delaney Quinn als kind en Hala Finley als jongvolwassene) en Roy (Ollie Robinson als kind en Wells Rappaport als jongvolwassene), en verhuizen ze naar de VS voor een nieuw begin.

Aanvankelijk lijkt alles voorspoedig te verlopen. Theo staat op het punt zijn grote doorbraak te beleven met een spraakmakend nautisch museum in San Francisco. Tegelijk opent Ivy haar eerste restaurant, met de ondeugende naam We’ve Got Crabs. Maar dan slaat het noodlot toe: op de dag van de onthulling stort Theo’s gebouw in door een constructiefout. Zijn reputatie is in één klap verwoest. Ironisch genoeg zorgt diezelfde storm ervoor dat Ivy’s restaurant overspoeld wordt met bezoekers, onder wie een invloedrijke recensent. Plots is zij de rijzende ster, terwijl hij viraal gaat met een publieke inzinking.

Geen een-op-een remake

Waar de film uit 1989 vol inzet op fysieke comedy en absurde confrontaties – met Danny DeVito als regisseur én acteur – kiest deze nieuwe versie voor een tragikomische ondertoon die vooral richting het einde escaleert. Jay Roach, bekend van Meet the Parents en Austin Powers, toont zich hier van een verrassend subtiele kant.

Die subtiliteit maakt de film juist krachtig. Op een droge, soms pijnlijke maar ook grappige manier wordt duidelijk hoe een huwelijk uit balans raakt wanneer partners niet meer op gelijke voet staan. Het maakt het verhaal herkenbaar voor veel koppels – zonder in clichés te vervallen.

Met Benedict Cumberbatch en Olivia Colman in de hoofdrollen kan het eigenlijk niet misgaan. Hun spel is gelaagd, invoelbaar en vooral geloofwaardig. De chemie tussen hen zorgt ervoor dat je als kijker moeiteloos meegaat in hun liefdesgeschiedenis – én hun strijd.

Britse humor

Een kleine dissonant in de film is de rol van Amy, gespeeld door comédienne Kate McKinnon. Haar spel is uitbundig en overduidelijk komisch, wat soms schuurt met de verder subtiele toon van de film. Dat zou goed te verklaren zijn door het verschil in humor: waar Amerikaanse comedy vaak direct en luidruchtig is met duidelijke punchlines, is Britse humor droog, onderkoeld en rijk aan ironie. In deze film is dat contrast duidelijk voelbaar en storend. Ook al is het een Brits-Amerikaanse samenwerking, deze twee types humor gaan niet goed samen.

Verrassend genoeg is dit de eerste keer dat Cumberbatch en Colman samen de hoofdrollen vertolken. Hun vriendschap buiten de set is voelbaar in de oprechte dynamiek op het scherm.

The Roses is een geslaagde, eigentijdse remake die humor en drama in balans weet te houden. Met uitstekende acteerprestaties en een scherp oog voor de dynamiek van moderne relaties is het een film die zowel vermakelijk als confronterend is. Geen flauwe kopie, maar een subtiele herinterpretatie met een eigen smoel.

Vanaf 28 augustus 2025 te zien in bioscopen.

Regisseur Peter Cattaneo, bekend van The Full Monty, grijpt terug op vertrouwde elementen uit het feelgoodgenre van de jaren ’90: een zonderling die, via een onwaarschijnlijke band, langzaam ontdooit. Dat levert een toegankelijke en bij vlagen charmante film op, maar de balans tussen luchtigheid en politieke ernst blijkt lastig vol te houden.

Juan Salvador

Michell is een leraar die zichtbaar is afgehaakt: hij doet zijn werk op de automatische piloot en houdt afstand tot collega’s en leerlingen. Tijdens een vakantie in Venezuela vindt hij een met olie besmeurd dier op het strand. Hij neemt de pinguïn mee naar Argentinië, noemt hem – op aanraden van zijn huishoudster en haar dochter – Juan Salvador en houdt hem stiekem op het schoolterrein.

De pinguïn wordt meer dan een gimmick. In scènes waarin Michell het dier probeert terug te sturen naar de zee, of verstopt in een tas langs de douane loodst, ontstaat een subtiele dynamiek tussen mens en dier. Juan Salvador werkt als katalysator: door de zorg voor de pinguïn raakt Michell opnieuw betrokken bij de wereld om hem heen.

Een ongemakkelijke mix

De scènes waarin Michell en de pinguïn elkaar leren kennen, zijn bij vlagen geestig, hoewel de humor soms wat flauw blijft. Toch weet de film hier en daar oprechte warmte op te roepen. Zoals wanneer Juan Salvador, eindelijk geaccepteerd door iedereen, mag zwemmen in het grote zwembad van de school en trots op de klassenfoto staat.

Wat wringt is de historische context. The Penguin Lessons speelt zich af tijdens de Vuile Oorlog (1976–1983), een periode waarin naar schatting 30.000 mensen verdwenen of vermoord werden door het militaire regime. De film gebruikt dit grimmige decor voornamelijk als achtergrond voor Michells persoonlijke ontwaken. In plaats van een scherp contrast, voelt het soms alsof de geschiedenis een decorstuk is: stil en indrukwekkend, maar weinig geïntegreerd in het drama.

photo by Lucia Faraig ©NOSTROMO PRODUCTION STUDIOS SL – NOSTROMO PICTURES CANARIAS SL – PENGUIN LESSONS LTD

Wanneer Michells vriendin – de dochter van zijn huishoudster – zomaar wordt opgepakt op straat, neemt hij het voor haar op, aangemoedigd door zijn herwonnen idealisme. Maar de manier waarop deze verhaallijn wordt afgerond – inclusief haar vrijlating mede dankzij Michells tussenkomst – voelt te eenvoudig, en staat haaks op de tragiek van de werkelijke geschiedenis. De aftiteling, met daarin een nuchtere tekstkaart over het aantal mensen dat tijdens deze oorlog verdween of omkwam, voelt daardoor eerder als late correctie dan als geïntegreerd onderdeel van het verhaal.

Lichtpuntjes

Gelukkig bevat The Penguin Lessons ook geslaagde momenten. Zo zijn er passages waarin de film de vinger even op de zere plek legt. Een scène waarin Michell aangeraden wordt zijn loon zo snel mogelijk uit te geven, vangt de economische instabiliteit van het Argentinië van toen met wrange precisie. Zijn verbazing en frustratie – met een zak brood dat plots evenveel kost als een dagloon – maken de situatie tastbaar. Het zijn dit soort details waarin de film even aan kracht wint.

Daarnaast weet Steve Coogan zijn personage geloofwaardig neer te zetten als een man die zijn cynisme langzaam aflegt. Jonathan Pryce brengt subtiliteit in zijn rol als de schooldirecteur, en ook de Argentijnse castleden – met name Vivian El Jaber en Alfonsina Carrocio – geven de film een waardevolle lokale verankering. Verder is de montage tussen de pinguïn en de menselijke personages kundig gedaan. Af en toe breekt er iets echts door in deze film, waarin oprechte bedoelingen voelbaar zijn, ook als de uitvoering niet altijd overtuigt.

Kortom: The Penguin Lessons is een warm verhaal over idealen, vriendschap en verandering, maar wel één dat de diepte slechts aanraakt, waar het erin had kunnen duiken.

Vanaf 23 oktober 2025 in de bioscoop.

Regisseur Marianna Brennand deed jarenlang onderzoek naar de seksuele uitbuiting van minderjarigen in het Amazonegebied. In haar speelfilmdebuut Manas geeft ze de schokkende misbruikcijfers in Brazilië een gezicht. Ze heeft een heldere missie: er móét iets veranderen.

Het is nergens veilig

Tielle — indrukwekkend gespeeld door Jamilli Correa — ontdekt al snel dat het leven in haar afgelegen gemeenschap allesbehalve onschuldig is. Zodra haar menstruatie begint, saboteert haar vader haar hangmat en dwingt hij haar bij hem in het enige bed te slapen: lepeltje-lepeltje. Even later neemt hij haar mee ‘op jacht’, maar al snel blijkt wie de prooi is.

Haar moeder en vriendin moedigen haar aan om garnalen en açai te verkopen op de vrachtschepen die elke twee weken aanleggen. Iedereen weet wat er écht gebeurt aan boord. Toch lonkt de hoop op eigen geld of zelfs een man die je wegvoert, ver van huis. Een keuze tussen twee kwaden.

Onzichtbare vrouwen

Voordat Brennand begon met filmen, sprak ze meer dan tien jaar lang met vrouwen in het Amazonegebied. Wat ze aantrof was een cyclus van geweld die zó normaal was geworden, dat niemand die nog leek te zien. ‘Het is de enige realiteit die de meeste van deze vrouwen kennen’, zegt ze.

Die complexiteit weet Brennand scherp te vangen. Ze toont een vader (Rômulo Braga) die zijn eigen gedrag niet als misbruik ziet, en een moeder (Fátima Macedo) die balanceert tussen slachtofferschap en medeplichtigheid. ‘Sommige dingen kun je niet veranderen’, zegt ze tegen Tielle, wanneer die vraagt weer in haar eigen hangmat te mogen slapen.

Documentaire werd speelfilm

De verhalen van de vrouwen die Brennand sprak, waren heftig en onthutsend. Ze besefte dat het onethisch zou zijn om hen dit op camera te laten herbeleven. Door Manas als speelfilm te maken, kon Brennand een zintuiglijke ervaring creëren. De kijker voelt, hoort en ziet het leven zoals Tielle dat doet. Vooral het personage Danielle, de moeder, is gelaagd en pijnlijk herkenbaar. Zij belichaamt de perverse cyclus die generaties lang is doorgegeven. Haar eigen moeder maakte hetzelfde mee, en haar grootmoeder daarvoor. Nu haar dochters aan de beurt zijn, worstelt Danielle met haar geweten. Ze wil helpen, probeert iets te doen, maar heeft niet de kracht om zich écht uit te spreken. Het resultaat is oorverdovende stilte.

Stap in de goede richting

Manas betekent ‘zussen’ of ‘zusterschap’. In het noorden van Brazilië, waar de film is opgenomen, is er mede dankzij de film een sociale beweging ontstaan. Het woord mana of manina wordt nu gebruikt voor iemand op wie je kan leunen. Daarnaast is er ook de campagne ‘Manas support Manas’ opgestart, waarbij er naast een luisterend oor ook hulp geboden wordt aan zusters die erom vragen. Hopelijk is deze film een stap richting het doorbreken van de stilte en een begin van verandering.

Manas won de regieprijs op het filmfestival van Venetië én de Grand Jury Fiction Award op Movies that Matter.

Vanaf 14 augustus 2025 te zien in de bioscoop.