Tag Archief van: Michael Varekamp

I'm A Soulman @ Den Bosch
Muziek / Theater / Muziek / Voorstelling

I’m A Soulman @ Theater aan de Parade te Den Bosch

recensie: Wervelend hete soulbeleving
I'm A Soulman @ Den Bosch

Nog niet zo lang geleden zagen we Michael Varekamp als een herboren Louis Armstrong. Met zijn nieuwe show gaat hij een stapje verder en kruipt hij met zijn band in de huid van vele STAX-artiesten.

De geestelijke vaders van de show I’m A Soulman (the Soul of STAX) zijn toetsenist Wiboud Burkens en trompettist Michael Varekamp. Was Varekamp het middelpunt van zijn vorige productie LOUIS!, in deze show zijn het vooral Steffen Morrison en Joy Wielkens die op de voorgrond staan. De twee bedenkers vormen samen met een viertal andere muzikanten een fantastische band.

Van pioniers tot een begrip

I’m A Soulman (the Soul of STAX) vertelt het verhaal van het legendarische soullabel STAX dat eind jaren vijftig werd opgericht door twee blanken. Broer en zus Jim en Estelle Steward schiepen hun opnamestudio’s in een zwarte wijk van Memphis. Een pure gok was het wel; ze hadden ongeveer voor drie maanden geld om een hit te scoren. Ze startten met hun baanbrekende werk in een tijd dat de zwarte bevolking nauwelijks rechten had in Amerika. Ze wisten tegen alles in uit te groeien tot een begrip in de muziek. Politieke hobbels bestonden in de studio niet, maar daarbuiten volop. De artiesten, die de stal van dit label voortbracht, spreken tot op de dag van vandaag een heel grote groep mensen aan. De invloed van de muziek van STAX is van groot belang voor de muziek van vandaag. De geschiedenis van het internationale label komt aan bod in deze wervelende show, waarin het verhaal verteld van deze pioniers verteld wordt die tegen de stroom in soulmuziek op de kaart wisten te zetten.

Dampende swingende massa

Tijdens de show wordt de historie van het label fraai gemixt met de carrières van een aantal belangrijke artiesten. Zo horen we Steffen Morrison in de huid kruipen van Otis Redding die per toeval in een opnamesessie wordt ontdekt. De artiest die eigenlijk gepland stond, vond het die dag te warm. Joy Wielkens kruipt in de huid van Carla Thomas, maar ook in die van Estelle Steward om het verhaal van STAX te vertellen.

De band speelt een belangrijke rol in de dampende sound van de show. Soms kruipen ze in de huid van Booker T & The M G’s. Het absolute hoogtepunt is de vertolking van ‘Sittin’ On the Dock of the Bay’ door Joy Wielkens: kippenvel zoals zij het donkerste uit haar stem weet te halen. Hoe langer de show duurt, hoe hoger de temperatuur in de zaal oploopt. Voor de pauze is er een enkeling die het pluche van de stoelen verruilt voor het gangpad om daar te dansen. Richting het einde van de show verandert de zaal onder aanvoering van Morrison, Wielkens en de drive van de band in een grote dampende, dansende, swingende massa. Wanneer iedereen eenmaal staat is er geen houden meer aan en wordt er niet meer gezeten.

Bij het verlaten van het theater waar jong en oud verenigd waren, was iedereen weer even terug in de tijd naar begin jaren zestig, of in welk jaartal dan ook waarin allen jeugdig waren en dansten in de discotheek op deze tijdloze, opzwepende muziek. De show heeft zijn werk daarmee goed gedaan!

 

I'm A Soulman @ Den Bosch
Muziek / Theater / Muziek / Voorstelling

I’m A Soulman @ Theater aan de Parade te Den Bosch

recensie: Wervelend hete soulbeleving
I'm A Soulman @ Den Bosch

Nog niet zo lang geleden zagen we Michael Varekamp als een herboren Louis Armstrong. Met zijn nieuwe show gaat hij een stapje verder en kruipt hij met zijn band in de huid van vele STAX-artiesten.

De geestelijke vaders van de show I’m A Soulman (the Soul of STAX) zijn toetsenist Wiboud Burkens en trompettist Michael Varekamp. Was Varekamp het middelpunt van zijn vorige productie LOUIS!, in deze show zijn het vooral Steffen Morrison en Joy Wielkens die op de voorgrond staan. De twee bedenkers vormen samen met een viertal andere muzikanten een fantastische band.

Van pioniers tot een begrip

I’m A Soulman (the Soul of STAX) vertelt het verhaal van het legendarische soullabel STAX dat eind jaren vijftig werd opgericht door twee blanken. Broer en zus Jim en Estelle Steward schiepen hun opnamestudio’s in een zwarte wijk van Memphis. Een pure gok was het wel; ze hadden ongeveer voor drie maanden geld om een hit te scoren. Ze startten met hun baanbrekende werk in een tijd dat de zwarte bevolking nauwelijks rechten had in Amerika. Ze wisten tegen alles in uit te groeien tot een begrip in de muziek. Politieke hobbels bestonden in de studio niet, maar daarbuiten volop. De artiesten, die de stal van dit label voortbracht, spreken tot op de dag van vandaag een heel grote groep mensen aan. De invloed van de muziek van STAX is van groot belang voor de muziek van vandaag. De geschiedenis van het internationale label komt aan bod in deze wervelende show, waarin het verhaal verteld van deze pioniers verteld wordt die tegen de stroom in soulmuziek op de kaart wisten te zetten.

Dampende swingende massa

Tijdens de show wordt de historie van het label fraai gemixt met de carrières van een aantal belangrijke artiesten. Zo horen we Steffen Morrison in de huid kruipen van Otis Redding die per toeval in een opnamesessie wordt ontdekt. De artiest die eigenlijk gepland stond, vond het die dag te warm. Joy Wielkens kruipt in de huid van Carla Thomas, maar ook in die van Estelle Steward om het verhaal van STAX te vertellen.

De band speelt een belangrijke rol in de dampende sound van de show. Soms kruipen ze in de huid van Booker T & The M G’s. Het absolute hoogtepunt is de vertolking van ‘Sittin’ On the Dock of the Bay’ door Joy Wielkens: kippenvel zoals zij het donkerste uit haar stem weet te halen. Hoe langer de show duurt, hoe hoger de temperatuur in de zaal oploopt. Voor de pauze is er een enkeling die het pluche van de stoelen verruilt voor het gangpad om daar te dansen. Richting het einde van de show verandert de zaal onder aanvoering van Morrison, Wielkens en de drive van de band in een grote dampende, dansende, swingende massa. Wanneer iedereen eenmaal staat is er geen houden meer aan en wordt er niet meer gezeten.

Bij het verlaten van het theater waar jong en oud verenigd waren, was iedereen weer even terug in de tijd naar begin jaren zestig, of in welk jaartal dan ook waarin allen jeugdig waren en dansten in de discotheek op deze tijdloze, opzwepende muziek. De show heeft zijn werk daarmee goed gedaan!

 

louis-in-uitvoering
Muziek / Concert

LOUIS! – What A Wonderful World

recensie: Prachtig theaterconcert @ Jan van Besouw huis te Goirle
louis-in-uitvoering

De theatershow LOUIS! van trompettist Michael Varekamp is, zoals hij zelf meldt bij de opening van de show, een ode aan Louis Armstrong. De show houdt het midden tussen een musical en een concert. Voor een musical is het spelelement te klein en voor een concert is er teveel verhaal; een mooie combinatie om hoofdbrekens te geven over hoe we het gaan noemen.

Varekamp opent de show met een persoonlijke ode aan Armstrong. Hij bewondert hem al vanaf zijn tiende door te luisteren naar de platen van zijn vader. Dit is de enige persoonlijke noot van de hoofdpersoon in deze productie. Hierna duiken we in het levensverhaal van Louis Armstrong, al gaat dat niet chronologisch. We starten op het moment dat Armstrong zijn geboortegrond in New Orleans verlaat en zijn heil zoekt in Chicago. Hij is achttien jaar als zijn moeder hem komt opzoeken, omdat ze hoorde dat hij er slecht aan toe is. Van haar laatste geld koopt ze een ticket naar Chicago om met eigen ogen te zien hoe het haar zoon vergaat. Ze woont uiteindelijk drie maanden in het appartement dat haar zoon haar aanbied, omdat het juist zo goed met hem gaat.

Veel wetenswaardigheden

joy-wielkens

Joy Wielkens

Wie niet al te diep op de hoogte is van de historie van Armstrong leert tijdens deze theaterproductie voldoende wetenswaardigheden over deze grondlegger van de jazz om er met meer kennis vandaan te komen. Wie wist bijvoorbeeld dat Armstrong als jeugdige in de gevangenis zijn trompet ter hand nam, of dat hij vlak daarvoor werd opgenomen in een Joodse familie? Hij werkte voor hen op de voddenkar en kreeg van hen zijn eerste cornet. Zittend op de voddenkar verruilde hij het blikken hoorntje, waarmee hij dagelijks de aandacht van het volk trok voor de voddenkar, voor deze cornet om zo de aandacht te vragen voor hun handel. Zijn hele leven droeg Armstrong de Jodenster als eerbetoon aan deze familie, die hij veel dank verschuldigd was en die hij nog lange tijd bleef bezoeken. Dit is slechts een kleine greep uit de wetenswaardigheden die de revue passeert.

Joy Wielkens kruipt tijdens de show veelvuldig in de huid van belangrijke vrouwen uit het leven van Armstrong; niet alleen zijn moeder of de vrouw van het Joodse gezin, maar ook de zangeressen waarmee Armstrong liedjes heeft opgenomen. Zowel haar verhalen over de geschiedenis als haar zang zijn fijn om te horen. Haar stem is een waardige partner naast het trompetgeluid van Varekamp. Ook de stem van Varekamp is het noemen waard, want deze komt dicht in de buurt van de grote meester.

Bijzonder in de kapel

Dit optreden in de Annetje van Puijenbroek-Kapel van het Jan van Besouw-huis is een bijzondere gelegenheid, blijkt naderhand bij een praatje met Varekamp. Normaal gesproken worden er tijdens de show ook nog beelden getoond, maar daar is deze setting niet geschikt voor. De akoestiek van de kapel levert op zijn beurt dan weer een bijzondere bijdrage aan het geluid. Bijzonder is, wat ook een verrassing voor de techniek blijkt, dat Varekamp na de pauze ‘St. James Infirmary’ vanaf het balkon bij het kerkorgel inzet. Door deze impulsieve keuze ziet het publiek hem niet, maar hoort hem des te meer. Geheel zonder versterking schalmt zijn stem prachtig door de kapel. In de loop van het stuk komt hij naar beneden en hij beëindigt het lied op het podium voor in de kapel.

michael-varekamp-als-armstrong

Michael Varekamp als Armstrong

Zijn band, waarin de tenorsaxofoon gespeeld wordt door Ben van den Dungen, het Hammond-orgel door Wiboud Burkens, de akoestische bas door Harry Emmery en de drums door Erik Kooger, is werkelijk fantastisch. De muzikanten zijn zowel samen goed in de begeleiding als ook individueel: daar waar de ruimte er is kunnen ze prima soleren. Zo horen we een verrassende solo op de contrabas, voorwaar geen eenvoudig solo-instrument.

De afsluiter van de show kan natuurlijk niets anders zijn dan het prachtige – maar door de collega’s van Armstrong verguisde – lied ‘What A Wonderful World’. De show is een waardig eerbetoon aan een bijzonder mens, uitstekend muzikant en grondlegger van de jazz. Voor wie een van de shows gezien en gehoord heeft is het geen belangrijk issue meer: voor hen blijft de herinnering aan een mooie beleving.

Live in Nederland:
do 13-10-2016: Den Durpsherd Berlicum
za 15-10-2016: Theater de Kunstgreep Oostzaan
zo 16-10-2016: Theater de Stoep Spijkenisse
wo 19-10-2016: Theater de Bussel Oosterhout
do 20-10-2016: Theater de Meervaart Amsterdam
vr 21-10-2016: Theater de Luifel Heemstede
za 22-10-2016: Theater de Kappen Haaksbergen
zo 23-10-2016: Evertshuis Bodegraven
wo 26-10-2016: Theater Koningshof Maassluis
do 27-10-2016: C.C VU Griffioen Amstelveen
vr 28-10-2016: Calypso Theater Wijk bij Duurstede
za 29-10-2016: Agnietenhof Tiel
wo 02-11-2016: Theater de Omval Diemen
do 03-11-2016: Theater aan het Vrijthof Maastricht
vr 04-11-2016: Schouwburg Amphion Doetinchem
za 05-11-2016: De Kleine Willem Enschede
zo 06-11-2016: Theater Walhalla Rotterdam
do 10-11-2016: Theater De Leest Waalwijk
za 11-11-2016: Westland Theater De Naald Naaldwijk
zo 12-11-2016: Theater de Speeldoos Vught
za 07-01-2017: Jazzclub Perdido Hillegom
za 06-05-2017: Theater Top Bemmel Bemmel