Een gezin – moeder, vader, dochter – ploegt zijn weg door de sneeuw, de dochter duidelijk ziek en vermoeid. Ze zijn op weg naar een afgelegen huisje aan de rand van een bergmeer, zodat hun dochter er haar laatste adem kan uitblazen. Deze beelden vormen de openingsscenes van The Echo of Being (2020), het jongste Symphonic Cinema-project. Het verhaal is losjes gebaseerd op het leven van Gustav Mahler, een van de belangrijkste laat-romantische componisten uit de negentiende eeuw. Mahlers jongste dochter overleed op jonge leeftijd, en dit dramatische feit zette van Woerkum aan het schrijven. Een biopic is het echter niet geworden: The Echo of Being speelt zich af in het hier en nu en vertelt een modern, fictief verhaal over het verlies van een kind. In deze film winnen de beelden het van het plot: in plaats van een complex verhaal heeft van Woerkum gekozen voor emotieve beelden die het verdriet van de ouders en de spiritualiteit van de dood illustreren. De film belooft een reflectie op het leven, de dood, en alles daarna. 

Psychedelische beelden

Op het podium van de Grote Zaal in TivoliVredenburg staat het gerenommeerde twaalfkoppige New European Ensemble in een sober decor met op de achtergrond enkel een filmscherm. Naast het orkest neemt van Woerkum ook zelf op het podium plaats: hij synchroniseert namelijk live de film met de muziek zodat beeld en geluid precies overeenkomen. Om te vermijden dat de film de muziek zou inhalen, worden de filmscènes afgewisseld met caleidoscopische beelden die een beetje aan een cliché weergave van een LSD-trip doen denken. De abstracte beelden staan in schril contrast met de winterse taferelen waar de kijker op wordt getrakteerd – zo mooi dat je haast David Attenborough’s stem op de achtergrond verwacht. Later wordt duidelijk dat de psychedelische overgangen de binnenkant van een steen moeten voorstellen, waar de dochter tot aan haar dood gehecht aan was. Toch rijst de vraag of er echt geen betere keuze voorhanden was- de schreeuwerige kleuren werken afleidend en dragen weinig bij aan het verhaal.

Sentimentele clichés

Het bijzondere concept van Symphonic Cinema is ook buitenlandse acteurs niet ontgaan en de cast is dan ook zeker niet de minste. Zo wordt de vaderrol vertolkt door de Britse acteur Greg Wise, bekend van onder andere Sense and Sensibility (1995) en The Crown. Amira Casar, die de moeder speelt, vergaarde faam na haar rol in Call Me By Your Name (2017). Helaas maken goede acteurs niet altijd een goede film: de cast doet zijn uiterste best op de perfect uitgevoerde symfonieën van Mahler, maar toch doet het geheel eerder sentimenteel dan ontroerend aan. De vader die met zijn zieke dochter door de kamer danst terwijl de moeder mistroostig toekijkt van achter het raam, of een woedeaanval van de moeder terwijl de sneeuw met dikke vlokken naar beneden valt – de clichés stapelen zich op. Dat is jammer, want het is ongetwijfeld een knappe prestatie om een verhaal te vertellen zonder dialoog. Wat wél werkt is de combinatie van muziek en natuur: de bijna buitenaardse beelden van de bevroren Dolomieten vullen de muziek zo goed aan dat het bijna lijkt alsof Mahler het zelf zo bedacht heeft.

De klassieke muziek was op zoek naar nieuwe, moderne concertvormen en je moet het van Woerkum nageven: die heeft hij zeker geboden. The Echo of Being had alle ingrediënten om te slagen: een goed orkest, een internationale topcast en schitterende beelden, maar slaat toch nét de plank mis. Kun je muziek verfilmen? Aan het concept en de bereidheid zal het niet liggen, dus wellicht lukt het van Woerkum in zijn andere films beter.

Verscheiden locaties in de stad Tilburg worden gevuld met fans van muzikant Antoon. Naast het poppodium zijn de fans ook te vinden bij de testlocaties en winkelstraten. Het personeel van de lokale horeca zet zijn muziek zachtjes aan. Het lijkt een beetje op bingo, iedere keer dat iemand ‘Draaien ze nou Antoon?’ zegt, glimlachen collega’s stiekem naar elkaar. Ondanks dat de deuren van 013 pas over drie uur opengaan, staat er ruim van tevoren al een rij. De 20-jarige muzikant trekt een gemengd publiek van jongeren aan, al hebben de dames vanavond duidelijk de overhand.

De zaal wordt donker en alle ogen flitsen naar het podium. Honderden telefoons schieten de lucht in om te filmen. Het podium wordt ondergedompeld in de rode tinten van een zonsondergang. De rook boven het podium dwarrelt langzaam rond. Het publiek is muisstil op het gejoel van een enkeling na, die zich niet langer kan inhouden. De welbekende intro ‘A-A-A-Antoon’ klinkt door de speakers. Achter de schermen bouwt Antoon de spanning nog verder op en hij begint aan het eerste couplet. De muziek zwelt aan en precies op het hoogtepunt rent hij eindelijk het podium op. Het oorverdovende geschreeuw van het publiek dreunt dwars door je heen. Het is een sterke opening van de avond en belooft veel goeds.

Koning van de dansvloer

Als Antoon op het podium staat, is er geen tijd om je te vervelen. Zijn elektronische dance-beats werken aanstekelijk. Hoewel het publiek vooraan dicht op elkaar staat, houdt dat niemand tegen om zich te laten gaan. Want bij een energieke show hoort uiteraard ook een energiek publiek. Antoon zorgt dat iedereen in de zaal zich de koning van de dansvloer voelt. Zelf danst hij niet zoveel, maar hij staat zeker niet stil. De heuse stuiterbal benut elke centimeter van het podium door te springen en rennen.

Afgelopen week kwam zijn EP Hallo uit, dus het gelijknamige nummer kan natuurlijk niet overgeslagen worden. Antoon doet zijn best om het publiek te betrekken bij het optreden. ‘Daar achter, kennen jullie hem? Komt ‘ie hé!’. Het publiek zingt ieder woord feilloos mee. De EP is nog maar een paar dagen uit, maar staat nu al bovenaan de hitlijsten. Als de melodie van ‘Hotelschool’ begint, hoeft hij niet eens meer te vragen of iedereen het nummer kent. Enkele dames op de voorste rij herkennen het begindeuntje maar al te goed, ze werpen een blik naar elkaar die alles zegt. Het duurt niet lang voordat het hele publiek danst, fluit en luidkeels meezingt. De tevredenheid is van Antoons gezicht af te lezen dankzij een enorme glimlach.

Antoon blijft verrassen

De nieuwe muziek is niet de enige verrassing deze avond. Antoon is namelijk niet alleen naar 013 gekomen. Ineens verschijnt er iemand onder de diepblauwe lichten en funky disco beelden. Het is Young Dylan – De rapper en goede vriend van Antoon is bekend van hun hit ‘Discotheek’. De aanstekelijke disco deuntjes en charisma van de jongens, maken stilstaan erg lastig. In een mum van tijd zijn alle voetjes van de vloer bij de mensenmassa. Zelf springt het duo ook van hot naar her. Dit is de eerste keer dat ze samen optreden en dat wordt goed ontvangen door een uitbundig publiek. Stralend van plezier spelen de jongens op elkaar in. Door de energieke, maar intieme sfeer is het bijna alsof je samen met hen op een feestje staat. ‘Discotheek’ is een persoonlijke favoriet die ik al eerder live gehoord heb. Ik dacht niet dat het veel beter kon, maar eerlijk is eerlijk: het live optreden mét Young Dylan nog spectaculairder.

Als je denkt dat het hoogtepunt daarmee bereikt is, dan heb je het mis, want de jongens van hiphopgroep Fokke Simons zijn ook van de partij. De joviale stuiterballen zorgen ervoor dat iedereen in beweging blijft. Een zee van hoofden lijkt bijna in trance mee te schudden op de muziek. De eerste rij beweegt zelfs perfect synchroon. Het valt bijna niet op door de vlaag gifgroene rook en lichten, maar toch staat er een groen bierkratje op het podium: Heineken. Maar waar past een lekker biertje bij? Een warme dag aan het water natuurlijk. Paul Sinha mag niet ontbreken aan de gastenlijst. Samen met Antoon dompelt hij het publiek onder in een zomergevoel met hun hit ‘Bootje’. Stilstaan is geen optie, want Paul roept iedereen op om te springen. Al dat springen en dansen zorgt voor zware voeten, maar het is wel ontzettend gezellig.

Ben jij ook een koning van de dansvloer? Dan zit je bij Antoon Live helemaal goed. Als Antoon op het podium staat, kun je even alles vergeten en gewoonweg genieten. Als je wat meer ruimte wilt hebben om te dansen, moet je alleen niet te ver naar voren lopen. Gelukkig is er verderop in de zaal genoeg ruimte. Het is een beetje een slagveld om door de kaartverkoop te komen, maar dan heb je ook wat! Want een kaartje voor Antoon staat gelijk aan een avond dansen, feesten en losgaan. Zoals hij zelf al zingt in ‘Dansvloer’: dat betekent lit gaan, doorgaan tot het eind. Dus, grijp je kans als hij binnenkort bij jouw dichtstbijzijnde poppodium of festival staat. Het wordt gegarandeerd een avond voor in de boeken.