Alles op scherp, behalve de film zelf

Het is een lekker begin van een film, dat sterke gelijkenissen vertoont met Mr. & Mrs. Smith (2005, Doug Liman). Met Cate Blanchett en Michael Fassbender in de hoofdrollen belooft Black Bag op papier een spannende mix van actie, intrige en onderlinge spanning. Helaas blijft het bij een belofte.

Relaties op werk, geen goed idee?

Het uitgangspunt is interessant: binnen de inlichtingendienst is een lek ontdekt, en vijf mensen staan op de lijst van verdachten. George Woodhouse (Fassbender), verantwoordelijk voor het opsporen van de mol, ontdekt dat zijn eigen vrouw, gespeeld door Blanchett, een van hen is. Onder de verdachten bevinden zich verder twee koppels. Dat maakt de film minder tot een klassieke thriller en meer tot een blik op vertrouwen binnen relaties, zowel professioneel als privé. Kies je voor je werk en je plicht jegens je land, of kies je voor je partner en het behoud van je huwelijk? Het is deze morele spanning die als rode draad door het verhaal loopt.

Onderzoek aan de dinertafel

Verwacht geen schitterende actiescènes of gadgets zoals in de James Bond-films. Een subtiel kat-en-muisspel ontvouwt zich, met als hoogtepunt de twee ongemakkelijke dinerpartijtjes bij George en zijn vrouw thuis, waarvoor alle verdachten worden uitgenodigd. Dit zijn de schaarse momenten waarop de film echt op scherp komt te staan. De onderlinge blikken, gespannen stiltes en dubbele lagen maken deze scènes tot de sterkste van de film.

Toch blijft Black Bag  te vaak hangen in kilte en afstandelijkheid. Waar een film als Mr. & Mrs. Smith  de spanning verzacht met humor en chemie, kiest regisseur Steven Soderbergh voor een rigide en serieuze toon. De potentie voor spannende intrige is er, maar blijft grotendeels onbenut.

© 2025 Focus Features, LLC. All Rights Reserved.

Fassbender speelt overtuigend een man verscheurd tussen zijn plicht en zijn persoonlijke gevoelens. Blanchett oogt daarentegen afstandelijk, mede doordat zij beperkt gebruikmaakt van haar gezichtsuitdrukkingen. Dat werkt haar personage tegen, zeker in een film waar subtiele emoties en non-verbale signalen zo belangrijk zijn.

Regisseur Soderbergh zelf achter de camera

Cinematografisch is Black Bag  degelijk, maar weinig opvallend. Soderbergh verzorgde ook hier zelf het camerawerk, zoals hij vaker doet onder het pseudoniem Peter Andrews, en monteerde de film onder de naam Mary Ann Bernard. Dat vakmanschap verdient bewondering, al maakt het de film niet visueel memorabel. Het mist het kraken van een kluis – eerst verstopt in een kist en daarna zonder de vloer te raken – zoals in Ocean’s Eleven (2001), of het dansen tussen laserstralen om een kostbaar ei te stelen in Ocean’s Twelve (2004). Er is weinig actie, en wat er is voelt afgeremd. De spanningsboog blijft vlak. Hij had meer ingrediënten uit de Ocean’s-films moeten halen.

© 2025 Focus Features, LLC. All Rights Reserved.

Het tempo ligt gelukkig hoog: met een speelduur van iets meer dan 90 minuten kijkt de film vlot weg. Maar net zo snel als hij begint, is hij ook weer vergeten. Dat is misschien wel het grootste probleem van Black Bag: alles is net niet. Net niet spannend genoeg, net niet cynisch genoeg, net niet genoeg humor en net niet persoonlijk genoeg. Een thriller die boeit op thematisch niveau, maar de kijker emotioneel nauwelijks raakt.

Black Bag is kort, thematisch interessant en degelijk gemaakt, maar mist flair, actie en diepgang in karakter. Een film die je in stilte uitkijkt — en in stilte weer vergeet.