Muziek / Album

Handclaps, galm en gitaren

recensie: The Sunshine Underground - Raise The Alarm

We hebben er weer een. The Sunshine Underground tapt uit het vaatje dat nog lang niet leeg is, blijkens het grote aantal punk-funk en new-wave releases dat ons land blijft bereiken. Ik bedoel, de titel alleen al. Hoe het album klinkt zal met deze intro al duidelijk zijn. Belangrijker is dus de vraag of Raise The Alarm tot het kaf of het koren van deze oogst behoort.

~

Vier jongens uit Leeds. Nerveuze gitaren en een galmende stem. Dit hebben we eerder gehoord. Her en der vindt een kleine uitbreiding van het idioom plaats, zoals voorzichtige percussie en een aantal handclaps. Hiervoor eisen ze in het boekje allemaal trots de credits op. Nou nou jongens, zoveel werk was dat toch niet: twee keer op een preset van een drumcomputer drukken en een keer tegen een koebel slaan? Nee, revolutionair is dit debuutalbum zeker niet. Deze vaststelling zou munitie kunnen vormen voor een genadeloze tirade tegen de band, het genre of de muziekindustrie in het geheel. Platenmaatschappij melkt hype uit tot gortdroge bagger ontstaat, zou de schreeuwerige kop kunnen zijn. Zou, inderdaad, want daarvoor is het verzamelde materiaal op Raise The Alarm net te goed.

Fillers en killers

Dat dan weer wel. Volledige instemming verdienen de blokes echter niet. Zonder al teveel ongefundeerde vooroordelen los te laten op de band dringt zich het idee op dat dit debuut enigszins overhaast is uitgebracht. Daarvoor staan er teveel fillers en te weinig killers op het album. Put You In Your Place en Somebody’s Always Getting In The Way zijn aanstekelijke nummers die zo kunnen uitgroeien tot alternatieve gitaarkrakers. Maar daartegenover staat ook een aantal nietszeggende of zelfs stomvervelende niemendalletjes. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat een platenjongen heeft gedacht: we moeten er nu mee naar buiten komen, terwijl men beter nog even had kunnen wachten op een aantal sterkere nummers.

Cruciale tweede

De tijd moet leren of deze vier zullen overleven. Zoals bekend is sterven hypes doorgaans een snelle dood. De levensduur van The Sunshine Undergound zal dan ook voornamelijk afhangen van podiumpresentatie en de – in dit geval zeker – cruciale tweede cd. Naar verluid heeft de band op de planken geen slechte indruk achtergelaten. Vooralsnog verdienen ze dan ook het voordeel van de twijfel. Het vormen van het definitieve oordeel zal moeten wachten tot de verschijning van het tweede album.