Ian McKellen schittert in stijlvolle zwarte komedie

Barnaby (James Corden) en Sallie (Jessica Gunning) Sklar zijn vastbesloten hun erfenis veilig te stellen. Ze huren de jonge kunstenares Lori, goed gespeeld door Michaela Coel, in. Lori heeft in het verleden vervalsingen gemaakt. Ze moet zich voordoen als de assistent van hun ernstig zieke vader Julian (Ian McKellen), zijn schilderijen stiekem meenemen, kopiëren en de vervalsingen ongemerkt terugplaatsen. Het plan lijkt waterdicht, totdat blijkt dat de oude kunstenaar ondanks zijn ziekte nog altijd messcherp is en de oplichting direct doorziet.

Sober, maar doeltreffend

© Courtesy of NEON

Regisseur Steven Soderbergh is een van de weinige filmmakers die niet alleen regisseert, maar ook zelf de cameravoering verzorgt. Hij doet dat onder het pseudoniem Peter Andrews. In The Christophers kiest hij voor een relatief eenvoudig verhaal, zeker vergeleken met de complexe constructies van bijvoorbeeld de Ocean’s-films. In zijn nieuwe film draait het minder om slimme plotwendingen, maar meer om familieverhoudingen, schuldgevoel en vergankelijkheid.

Opvallend is het camerawerk. Zodra Lori het huis van Julian Sklar binnenstapt, schakelt Soderbergh over op een handheld camera. Dat zorgt voor een subtiele onrust en geeft de kijker het gevoel zelf door het huis te dwalen. De overige scènes zijn juist statisch gefilmd, waardoor een rustige, observerende sfeer ontstaat. Het contrast tussen beide stijlen werkt uitstekend en versterkt de emotionele afstand tussen de personages.

Sterke acteerprestaties en oog voor detail

© Claudette Barius

Ian McKellen zet Julian Sklar overtuigend neer als een kunstenaar op leeftijd die zijn gloriedagen achter zich heeft gelaten en tegenwoordig geld verdient met persoonlijke videoboodschappen voor fans. Achter zijn cynische houding schuilt echter een gekwetste man die worstelt met zijn nalatenschap en de band met zijn kinderen.

James Corden en Jessica Gunning spelen hun rollen verrassend ingetogen. Waar hun personages gemakkelijk karikaturen hadden kunnen worden, blijven ze geloofwaardig door hun subtiele spel. Daardoor blijft de zwarte humor in balans met de emotionele onderlaag.

Daarnaast verdient het art department een groot compliment. Het vervallen huis van Julian voelt volledig authentiek aan. Vooral de zolder, waar The Christophers in een oud bad worden bewaard, is een visueel hoogtepunt. De combinatie van verweerde schildersezels, lege doeken, afbladderend behang en overal verspreide kunstmaterialen maakt de locatie bijna een personage op zichzelf.

Niet alles komt uit de verf

Het grootste minpunt is het tempo. De film neemt veel tijd voor de onderlinge verhoudingen, waardoor sommige scènes langer aanvoelen dan nodig. Daarnaast blijven enkele verhaalelementen onderbelicht. Zo wordt de relatie tussen Julian en Christopher (degene naar wie de schilderijen zijn vernoemd) slechts aangestipt en blijft de betekenis van het schilderij dat Lori aan het einde ontvangt grotendeels onduidelijk. Die openheid past bij de ingetogen toon van de film, maar laat de kijker ook met vragen achter.

Toch overheerst het positieve gevoel. Dankzij het sterke acteerwerk van Ian McKellen, het subtiele spel van de rest van de cast en Soderberghs sfeervolle regie is The Christophers een stijlvolle zwarte komedie waarin emotie belangrijker is dan spektakel. Alleen al voor McKellens indrukwekkende vertolking is de film een bezoek aan de bioscoop waard.

Vanaf donderdag 30 juli 2026 in de bioscoop.