Gewelddadige Robin Hood komt tot rust in het klooster

Ook helden worden oud. Midden dertiende eeuw is Robin Hood allang niet meer jong, sexy en charismatisch. Volgens een ballade uit de zeventiende eeuw is Robin Hood in 1247 aan het einde van zijn leven. Michael Sarnoski schreef het scenario voor de film op basis van deze ballade.

Fabeltje

De vermoeide, uitgebluste Robin – Hugh Jackman, voorzien van lang, grijs haar en dito baard – zwerft eenzaam door een onherbergzaam, rotsachtig heuvellandschap. Hij leeft er van de jacht op klein wild, zoals konijnen. De spaarzame mensen die daar rondhangen, zijn in staat iemand de hersens in te slaan voor een stuk brood. Ook Robin draait zijn hand er niet voor om indringers een kopje kleiner te maken. Hijzelf is de eerste die de mythische Robin Hood afdoet als een fabeltje: hij was vroeger gewoon een moordzuchtige bandiet.

Knokpartij

Dan roept zijn vroegere bendelid Little John (Bill Skarsgård) zijn hulp als vechtersbaas in. Een vijandelijke familie heeft Little Johns boerenhoeve belaagd. Ze gijzelen zijn vrouw en kinderen. Dat wordt matten, voorziet Robin; hij kan zich zelfs niet voorstellen dat hij zo’n knokpartij overleeft. Dat scheelt inderdaad geen haar.

Vreedzaam

Zwaar gehavend wordt Robin Hood afgeleverd op een kloostereiland, waar de serene priesteres Sister Brigid zieke mensen behandelt met tovenaar-achtige geneeskunde. Daarnaast biedt het klooster onderdak aan verweesde kinderen. De vraag is natuurlijk hoe de moordzuchtige Robin Hood zich in deze devote, vreedzame omgeving staande gaat houden.

Bloed, modder en mist

Regisseur Sarnoski maakt er een inktzwarte, sombere vertelling van, met veel duistere scènes; veel viezigheid, bloed, modder en mist. In die mensonterende setting is wraak ongeveer de belangrijkste drijfveer: oog om oog, en die wraakzucht reikt ook over de generaties heen. Niet alleen de slachtoffers zelf, ook familieleden, en zelfs kinderen die inmiddels volwassen zijn geworden, komen nog om vergelding.

Deze grote somberheid is echter wel weergaloos mooi gefotografeerd (cinematograaf: Pat Scola), het ene wonderschone beeld volgt op het andere. De belichting is bijna stripverhaalachtig, lijkt nu en dan getekend: met één fel belicht mensje tegen een grootse, donkere achtergrond. En nu en dan is het beeld zelfs Rembrandtesk, met licht van één kant en de rest in het halfduister.
Voor de film heeft de crew de halve planeet rondgereisd: hij is gedraaid van (Noord-)Ierland tot de westkust van Australië.

Engelachtig

Hugh Jackman (1968) zet een zeer verdienstelijke oudere Robin Hood neer. Hij maakt van de bejaarde bandiet iemand die weliswaar moe is, klaar met al het onvermijdelijke geweld, maar desondanks niet zomaar opgeeft. Regisseur Sarnoski mag in zijn handjes knijpen met een hoofdrolspeler die met niet veel méér dan zijn gelaatsuitdrukkingen zó’n gelaagd karakter kan neerzetten.

Sister Brigid wordt gespeeld door Jody Comer, die we kennen als de verknipte huurmoordenaar Villanelle uit de serie Killing Eve. Alleen krijgt Comer in The Death of Robin Hood geen vileine, maar een uitdrukkelijk onopgesmukte, engelachtige uitstraling.

Ritme

Nadeel aan The Death of Robin Hood is dat de film zich in de 131 minuten die hij duurt deels voortsleept. Dik twee uur is voor deze kleine vertelling serieus te lang. Daarvoor is er te weinig ontwikkeling, is de verhaallijn te mager, de karakterontwikkeling te minimaal.
Zo is er de hele film lang nauwelijks tekst. Er zijn veel woordeloze close-ups. Veel stiltes in gesprekken. Veel kijken en niet zo veel doen. Het ritme van de film klopt daardoor ook niet helemaal: dat hobbelt van incident naar incident.

Niettemin: liefhebbers van Hugh Jackman, en die van extreem sterk camerawerk, waardoor ook landschappen vol tot hun recht komen, kunnen aan The Death of Robin Hood zeker hun hart ophalen.

The Death of Robin Hood draait vanaf donderdag 3 september 2026 in de bioscopen.