Eeuwigheid als keuzeprobleem

Joan (Elizabeth Olsen) komt precies voor die keuze te staan. Kiest ze haar huidige echtgenoot Larry (Miles Teller), met wie ze kinderen en kleinkinderen heeft en een heel leven heeft opgebouwd? Of kiest ze voor haar eerste liefde Luke (Callum Turner), die jong sneuvelde in een oorlog en decennialang op haar heeft gewacht?

Geen weg terug

De regels van dit hiernamaals worden al snel duidelijk. Elke nieuwkomer arriveert, verbijsterd en verward, op The Junction: een kruising tussen een statig treinstation, een congrescentrum en een jaren 50-hotel. De nieuwkomers, die eruitzien zoals ze waren op het hoogtepunt van hun geluk, worden overspoeld met advertenties, lichtbakken en vlotte verkopers die hun een eeuwige bestemming proberen aan te smeren. Maar één ding is zeker: als je eenmaal hebt gekozen, is er geen weg terug.

Wie echt geen keuze kan maken, wordt aan het werk gezet op The Junction: als barman, schoonmaker of ‘afterlife coordinator’. Daar blijf je totdat je eindelijk een beslissing durft te nemen. En als je een verkeerde keuze maakt en wegloopt uit je eeuwigheid, beland je in het niets.

Te weinig verhaal, te veel focus op details

De uitwerking van het kruispunt is fantastisch. Aan alles is gedacht: comfortabele kamers waar je kunt acclimatiseren, een breed scala aan eeuwigheden: van bergen tot zee, van een oneindig pretpark tot een Weimar-eeuwigheid (‘met 100% minder nazi’s’) en zelfs locaties die zijn opgeheven omdat ze niet bleken te werken. Alles is tot in detail vormgegeven. In iedere eeuwigheid kun je bovendien de archieven induiken om je leven terug te kijken, alleen of samen.

Die rijkdom aan details is imponerend, maar lijkt ten koste te zijn gegaan van het verhaal. De liefdesdriehoek tussen Joan, Larry en Luke had diepgang en spanning kunnen bieden, maar blijft opvallend vlak. Daardoor sleept de film en voelt hij langer dan nodig. De balans tussen wereldbouw en emotionele ontwikkeling is zoek.

Elizabeth Olsen geen talent voor comedy

De casting van Elizabeth Olsen als Joan pakt helaas niet goed uit. Haar komisch talent is beperkt; ze zet overdreven mimiek in om grappen te verkopen en heeft weinig variatie in emotionele expressie. Hierdoor valt ze op, vooral naast Teller en Turner, die hun rollen met overtuiging en natuurlijk komisch gevoel neerzetten.

Een positieve uitschieter is Da’Vine Joy Randolph als ‘afterlife coordinator’ Anna. Zij weet de film keer op keer op te tillen, zelfs wanneer het plot weer in herhaling valt. Jammer genoeg blijft de belofte dat haar eigen achtergrond wordt uitgediept onbeantwoord. Een gemiste kans, want haar personage is een van de interessantste van de film.

Onder de humor en de visuele rijkdom schuilt in Eternity een prikkelende gedachte over liefde en tijd. De film vraagt niet zozeer wat er ná de dood komt, maar wat er van ons overblijft als tijd geen rol meer speelt. Kan liefde bestaan zonder eindigheid? Is geluk iets dat we kunnen herbeleven, of slechts iets dat we ooit kenden? Een verrassend filosofische onderlaag, die nog lang blijft resoneren.