Een politieke veldslag die geen moment verslapt

De Gaulle: Résistance, het eerste deel van Antonin Baudry’s tweeluik, volgt niet zozeer de militaire strijd als wel de politieke. De Gaulle probeert de geallieerden ervan te overtuigen dat Frankrijk meer is dan het Vichy-regime. Zijn doel is even eenvoudig als ambitieus: Frankrijk opnieuw een plaats geven aan de onderhandelingstafel van de geschiedenis.

De Gaulle als Don Quichot

Dat Baudry een bewonderaar is van Cervantes’ Don Quichot is geen toevalligheid, maar het dramaturgische uitgangspunt van de film. Zijn De Gaulle is een man die zich, gedreven door een onwrikbaar geloof in zijn zaak, tegen de werkelijkheid blijft verzetten. Ook de keuze voor een tweeluik is aan Cervantes ontleend. Baudry wees er op het Filmfestival in Cannes op dat De Gaulle, net als Don Quichot in het tweede deel van de roman, voortdurend te maken kreeg met rivalen die zijn leiderschap betwisten.

Die interpretatie krijgt extra gewicht door Simon Abkarian. Hij speelt De Gaulle niet als een onaantastbare staatsman, maar als een man die laveert tussen koppigheid, ijdelheid en onverzettelijkheid. Juist die menselijke tegenstrijdigheden maken zijn vertolking overtuigend.

Politiek als strijdtoneel

Abkarian weet De Gaulle tegelijk groot en kwetsbaar te maken. Zijn spel bevat humor, maar nooit ten koste van de geloofwaardigheid. Ook Simon Russell Beale maakt indruk als Winston Churchill. De wederzijdse irritatie, afhankelijkheid en het groeiende respect tussen beide mannen vormen het emotionele zwaartepunt van de film.

Baudry kiest nadrukkelijk voor toegankelijkheid. De vele diplomatieke onderhandelingen blijven helder zonder simplistisch te worden, waardoor de film evenzeer een politiek drama als een historische vertelling is.

Wanneer het verhaal zich naar het slagveld verplaatst, blijft die helderheid behouden. De Slag bij Bir Hakeim is uitzonderlijk overzichtelijk gefilmd. Waar oorlogsscènes tegenwoordig vaak verdwijnen in een overdaad aan visuele effecten, houdt Baudry steeds oog voor de geografie van het gevecht. Dat maakt deze sequentie niet alleen spectaculair, maar ook spannend.

Een kwestie van perspectief

De film kiest nadrukkelijk voor het perspectief van De Gaulle en laat de complexiteit van collaboratie en de interne verdeeldheid binnen Frankrijk grotendeels buiten beeld. Dat is een legitiem punt van kritiek. Tegelijkertijd lijkt Baudry daar bewust voor te kiezen. In plaats van een allesomvattend historisch overzicht maakt hij een karakterstudie van een man die tegen alle politieke logica in bleef geloven dat Frankrijk opnieuw een leidende rol kon spelen.

Juist die focus maakt De Gaulle: Résistance zo meeslepend. Bijna drie uur lang weet Baudry de spanning vast te houden zonder zijn historische onderwerp te verloochenen. Het resultaat is een ambitieus, intelligent historisch drama dat nieuwsgierig maakt naar het tweede deel, De Gaulle: Liberté.