Muziek / Album

Net iets te vroeg gemaakt

recensie: NehruvianDOOM - NehruvianDOOM

Undergroundveteraan (MF) DOOM verrast ons door samen te werken met zeventienjarig toptalent Bishop Nehru. De potentie spat ervan af, maar imponeren doet de jonge rapper nog niet genoeg.

Van de gevierde rapper en producer DOOM (vroeger MF DOOM) hebben we nog wat tegoed. Zo staat al jaren een plaat met de legendarische Wu-Tangrapper Ghostface Killah op de planning, en wachten we nog altijd op het vervolg van klassieker Madvillainly (uit 2004), die hij met Madlib maakte. Maar de excentrieke DOOM trok zijn eigen plan en koos ervoor om eerst te werken aan een project met het zeventienjarige (!) raptalent Nehru Bishop. Bliksemcarrière is voor diens geval nog zacht uitgedrukt.

Om


Geheel in stijl kent ook dit gelijknamige album een fantastische start. Met het nummer ‘Om’ zet het duo misschien wel een van dé hiphopnummers van het jaar neer. De energieke beat stuwt de verses van Nehru zo krachtig voort dat die eigenlijk weinig meer hoeft te doen dan wat soepel lopende zinnen achter elkaar te plaatsen en dat doet hij met verve. De heerlijke hook van de charismatische DOOM maakt het plaatje compleet.

Helaas weten de twee dit niveau vervolgens niet meer te benaderen. De moeiteloos flowende Bishop Nehru laat rappend geen steken vallen, maar doet weinig meer dan dat. Hij kan in zijn eentje (nog) geen microfoon betoveren zoals DOOM dat bijvoorbeeld wel kan, en is dus te veel afhankelijk van een goede beat wil hij echt goed uit de verf te komen. Hierdoor weet hij op zijn beurt de muziek niet naar een hoger plan te tillen. En laat het op dit plaatje nou net Bishop Nehru zijn die verreweg de grootste rol krijgt als het om rappen gaat.

Oerdegelijk


Gelukkig doet DOOM het prima vanachter de productietafel. Zo krijg je oerdegelijke nummers als het dreigende ‘We’re Coming For You’ en ‘Darkness (HBU)’ met een stuiterend baslijntje dat je voeten onherroepelijk laat meetikken. Er valt weinig aan te merken op deze nummers, maar ze zijn qua niveau niet onderscheidend genoeg om bijzonder hoge toppen te scheren. De plank wordt zelfs een paar keer misgeslagen: ‘You Mean the Most’ en vooral ‘So Alone’ worden ontsierd door ontzettend slecht gezongen zeur-refreintjes. Dat is jammer, want juist ‘So Alone’, dat draait om de eenzaamheid die het gevolg is van Nehru’s strijd om succesis tekstueel sterk uitgewerkt.

DOOM komt, naast het refrein van ‘Om’, slechts tweemaal aan het woord. Vooral op het sterke ‘Caskets’ (waarop Nehru trouwens ook flink vuurspuwt) toont de veteraan nog maar even aan dat hij het rappen, met die unieke, constant op het randje zittende flow, nog lang niet verleerd is. Het is echter niet genoeg om de plaat, die slechts dertig minuten duurt, overtuigend uit de middenmoot te slepen.

De combinatie Bishop Nehru en DOOM heeft ons dus ‘Om’ en een kleine verzameling solide maar weinig opwindende hiphoptracks gebracht. Het is bewonderenswaardig hoe goed Bishop Nehru mee weet te komen als je bedenkt dat hij pas zeventien was toen hij het album inrapte. De potentie is dan ook enorm en goed hoorbaar, maar Nehru ontbeert nog wel uitstraling en eigenheid. Een man om in de gaten te houden dus, maar deze plaat is net iets te vroeg gemaakt.

 

Reageer op dit artikel