Film / Films

Tarantino doet het weer, maar toch anders

recensie: Kill Bill, Vol. 2

Lang gewacht en toch nog gekregen: de ontknoping van de wraaktocht van The Bride. Hoe haal je het toch in je hoofd om een film als Kill Bill in tweeën te hakken? Ik blijf me erover verbazen. Gelukkig kan deze ode aan de samuraifilm met een vleugje spaghettiwestern het publiek weer tevreden stellen, alhoewel Kill Bill 2 van dezelfde maker is, maar toch heel anders.

~

Natuurlijk kun je van alles verwachten van Quentin Tarantino. Alleen hij zou het in z’n hoofd halen om bijvoorbeeld de blonde hoofdpersoon (Ulma Thurman) in het begin van het tweede deel toch te laten overlijden tijdens een van haar wraakacties. En hij zou het zelfs durven om de legendarische Bill in leven te laten. Maar helaas of gelukkig (het is maar hoe je het bekijkt) blijft het verhaal redelijk voorspelbaar en draait het voornamelijk om de vraag hoe The Bride haar voormalige baas, Bill, om zeep gaat helpen.

En dan kun je op alles voorbereid zijn, maar toch weer verrast worden. Tarantino heeft een bijzonder goed gevoel voor onverwachte momenten, die direct worden aangegrepen om iemand spontaan neer te knallen of er andere dingen mee uit te halen. Maar het meest verrassende van deel twee is dat de film toch een tikje anders is dan je zou verwachten na het eerste deel. Je mist iets en toch is de film bevredigend. Je zou verwachten dat de twee films in dezelfde stijl zijn gemaakt (het zou toch in eerste instantie één film zijn?), maar Tarantino heeft er weer een draai aan gegeven. Waren we bij deel één nog zeer te spreken over de animescenes, nu zijn ze weggelaten. Onbegrijpelijk, want het maakte de film extra bijzonder en jammer genoeg bevat Vol. 2 geen goed alternatief.

Zoetsappig

Aan de andere kant: wat je in deel 1 miste, maakt deel 2 goed. Tarantino neemt rustig de tijd om het verhaal en de personages uit te werken. De film krijgt diepgang – niet dat je die persé nodig had om Kill Bill een goede film te vinden, maar het voegt wel iets toe. Moorden op de manier waarop Tarantino het in beeld bracht was leuk, maar niet goed genoeg om in een tweede deel te herhalen. Gelukkig heeft hij die balans gevonden, al zullen sommige mensen deel 2 maar sloom en zoetsappig vinden.

~

Eén ding is zeker: hij heeft zijn gevoel voor humor niet verloren. Heerlijk walgelijke zwarte humor. Maar wat eigenlijk nog veel belangrijker is: de muziek! Ook in deze film wordt beeld en muziek weer subliem met elkaar gecombineerd. Geen muziek in deze film zou onmogelijk zijn, de verschillende klanken versterken juist het beeld wat je ziet. Ook aan het beeld is veel aandacht besteed; soms kleur, soms zwart-wit. Het camerawerk is duidelijk naar Tarantino’s hand gezet.

Beste kant

De ijzersterke cast mag er ook zijn: Uma Thurman, Michael Madsen, Daryl Hannah en David Carradine. Eindelijk krijgt Carradine (Bill) de kans om te laten zien wat hij waard is, want in dit deel kan je niet meer om hem heen. En hoewel de arme meid het nog steeds zwaar te verduren heeft, laat ook Uma Thurman in Vol. 2 haar beste kant zien.

Verpletterende indruk

Ontkennen kun je het niet: Kill Bill, Vol. 2 voelt anders aan en ik vraag me af of het toch niet beter was geweest om te besluiten om de film iets in te korten en er één geheel van te maken. Dit had waarschijnlijk voor meer eenheid gezorgd. Toch zit deel 2 meesterlijk in elkaar met genoeg onverwachte situaties, een perfecte soundtrack en goede dialogen. Misschien laat de film niet de verpletterende indruk achter waar je op gehoopt had na het zien van deel 1, maar toch is het een film die je niet mag negeren.

Reageer op dit artikel