Film / Films

Monsters in de ruimte

recensie: Farscape: seizoen 1

.

~

De kracht van de serie wordt direct duidelijk in de eerste aflevering. Vaak heb je in science-fictionseries geen enkel referentiepunt naar de realiteit. Bij Farscape begint de serie echter met de lancering van IASA Commander Jonathan Crichton (Ben Browder) voor een relatief simpel experiment buiten de dampkring. Met de ons wel bekende Space Shuttle wordt hij het heelal in geschoten. Dit experiment verloopt niet helemaal zoals verwacht en Chrichton eindigt ergens aan de andere kant van het universum, tussen allemaal vreemde types. Crichton blijft echter wel duidelijk de hoofdpersoon in de serie en als kijker is het dus eenvoudig om je in hem in te leven. Hij zit dan wel tussen de meest rare figuren, hij is wel de enige die op dingen menselijk reageert.

Het schip leeft

Uiteindelijk komt Chrichton terecht in het ruimteschip Moya dat eigenlijk een organisme is (jawel: het schip leeft). In dit ruimteschip zitten een aantal personen die eigenlijk allemaal zijn uitgekotst door hun eigen volk. Je hebt de redelijk menselijk wezens Aeryn Sun (Claudia Black) en Pa’u Zotoh Zhaan (Virginia Hey). De laatste is het best te omschrijven als een soort blauw geverfde Sinead O’Connor, de andere is ‘gewoon’ een mens. Een stuk minder menselijk is echter al Ka D’Argo (Anthony Simcoe), die vrijwel geheel onder een masker verdwijnt. Voor de rest zijn de hoofdfiguren voornamelijk animaties waar slechts de stemmen van worden ingesproken. De meeste figuren zijn wel raar, maar zeker niet origineel. Rare kleuren en vieze gezichten hebben we allemaal al in andere series gezien.

Claustrofobisch

De manier waarop de serie gefilmd is geeft je soms een claustrofobisch gevoel. Ondanks dat er duidelijk veel aandacht besteed is aan de special effects (hetgeen natuurlijk ook een must is met een dergelijke serie) zie je weinig van de wereld buiten het centrale schip Moya. Daartegenover staat dat de dialogen erg mooi en intiem zijn weergegeven. Ook heb je door deze opzet duidelijk het gevoel dat de groep, die in het ruimteschip zit, met elkaar alle problemen die op hen afkomen op moet lossen. Maar iets vaker een blik naar buiten zou de serie zeker geen slecht hebben gedaan.

Spanning

Farscape is een serie die duidelijk niet mikt op het specifieke science-fictionpubliek, maar eerder het brede publiek opzoekt. Eigenlijk is elke aflevering een op zichzelf staand avontuur van de bemanningsleden en kan je dus op elke willekeurig moment het verhaal oppikken. Elke keer verschijnen er weer nieuwe monsters of andere bedreigingen ten tonele. De spanning zit hem dan ook in die drie kwartier die een aflevering duurt.

Ook geschikt voor kinderen

Eigenlijk hoef je niet echt na te denken bij wat je ziet, het is allemaal vrij eenvoudig en dus makkelijk te begrijpen, zelfs voor de meeste kinderen. Soms is dit jammer, omdat de serie hierdoor een beetje op de vlakte blijft. Het is eigenlijk net als de strips van Suske en Wiske: leuk om te zien, maar je weet eigenlijk elke aflevering wel wat je kunt verwachten. Ik word eigenlijk nergens verrast door de makers. Dit is zeker een gemis, zeker als je bedenkt dat de serie inhoudelijk zo hoopvol en origineel begint. Misschien dat dit in de andere drie seizoenen anders gaat lopen, maar dat blijft voor Nederland nog een kwestie van afwachten.

Reageer op dit artikel